Mijn moeder

weblog 012Dit zal de eerste kerst zijn zonder mijn moeder. Ik denk de laatste dagen extra veel aan haar. Het is nu al weer bijna een jaar geleden dat zij gestorven is, 20 december, een week voor haar 96e verjaardag. Het leek ons, haar kinderen, wel mooi om de uitvaart op haar eigenlijke verjaardag te houden. Een dag waarop zij heel wat jaren gemopperd heeft dat die zo ongelukkig viel. En dat was ook zo natuurlijk, ‘de 3e Kerstdag’. “Eindelijk heb ik dan eens een rustige verjaardag…” of iets dergelijks zou zij met een lach gezegd kunnen hebben.  Want mijn moeder was een vrolijke vrouw. Ondanks zorgen om van alles en nog wat, ondanks de zenuwen, die haar soms te machtig werden, herkende zij dwars door alles heen de humor van iets . Het eerste half jaar na haar dood flitste er vaak de gedachte door mijn hoofd: “Ik moet mama bellen… o nee… even aan mama vertellen … o nee … hoe zou het met mama zijn?  …. Ach nee..” , alsof het maar niet tot mij wilde doordringen. Nu wel: de eerste kerst zonder haar en geen verjaardag meer op de 3e kerstdag.

Kerstboom 2

weblog 030En dan nu kerstboom nummer 2, de grote boom voor in de huiskamer. Hij hangt helemaal vol met door mij gebreide en gehaakte ballen , engeltjes, vogels enzovoort.  Het was nog een heel gedoe, zal ik u zeggen. Eerst zetten wij de drie delen van de boom in elkaar, ja is handig, hoor  zo’n opvouwbare boom. Dat deden wij met z’n vieren, Hans, zoon Martijn, ik en … Boeli. Vooral de laatste maakte zich gedienstig, dat snapt u? En dankzij Boeli was het ook een vrolijke boel. Enfin, na een tijdje stond de boom en deden wij de lichtjes erin. Ging ook al goed. Maar toen… waar was nu de doos met ballen gebleven? Wij gingen aan het zoeken, in kasten, bovenop kasten, tussen de kampeerspullen … “zal ik er maar andere dingen in hangen dan, wat we nog hebben?” bood ik aan. “Nee, wij zoeken door, wij zullen ze vinden”, riepen de mannen vastbesloten.  En zij gingen door en zochten toen maar op de gekste plaatsen. Opeens … riep Hans: “Hier zijn ze! Hoera!”  En waar waren zij nu? Gewoon tussen andere kerstspullen die klaar stonden in de buurt van de nog op te tuigen boom. Het is toch niet te geloven? Enfin, toen kon dan eindelijk het grote versieren beginnen. De boom hangt tjokvol. “Heel mooi, Mam” sprak Martijn liefdevol. En dat deed mij veel plezier.

weblog 061weblog 008weblog 016

Kerstboom 1

weblog 019….en dit is één. Ziezo, die staat. In de gang. Kunnen alle kunstenaars ervan genieten én de vrijwilligers van ons dorpsblad De Bokaal, die ook hier in de school zitten. Ik wilde in mijn enthousiasme al meteen aan kerstboom 2 beginnen, maar ik ben toch die haakjes kwijt, u weet wel, die handige ijzeren dingetjes. Ik zag ze pas nog in een winkel, maar in welke was dat nu ook weer? Hier krijgt u nog een detail te zien en dan ga ik maar eerst die dingetjes kopen. Hè, wat een pech nou weer!

weblog 017

Salon Halle Beurre

10492166_741249402635865_1634163227927502029_nZondag gingen we naar Hoorn om de opening mee te maken van de ledententoonstelling van de kunstenaarsvereniging De Boterhal,  waar wij heel wat jaartjes lid van zijn geweest. Ik vond het vooral leuk om alle oude vrienden weer eens  te spreken en hun huidige werk te zien.  Het was dan ook heel gezellig. Menigeen was blij om mij te zien (en ik hen) en natuurlijk geeft dat een goed gevoel. Helaas heeft de Boterhal, ‘ons’ clubgebouw de tweede verdieping moeten afstaan aan het Westfries Museum, vanwege de bezuinigingen van de gemeente. Nu zijn er alleen beneden tentoonstellingsmogelijkheden en dus hing het er wel vol, dat wil zeggen dat alle deelnemende kunstenaars maar  één plaatsje kregen. Toch zag het er heel verzorgd uit. Het was er reuze druk, maar dat was ook te verwachten.

weblog 013weblog 017weblog 014weblog 018 PS Er staat nog een tekeningetje bij het vorige logje. Vandaag pas gemaakt.

Een slimme combinatie

weblog 024

weblog 039weblog 027weblog 033weblog 024Daar er veel drukte heerste gisteren  zowel bij Sinterklaas als bij het gezinnetje in Gorkum (Gorinchem) , is er een combinatie gemaakt. Mare (kleindochter) ging eerst haar wedstrijd turnen doen en haalde een tweede plaats en een medaille voor het Sinterklaastoernooi. Rein (kleinzoon) die sinds kort op voetbal is, zat heel toevallig in de winterstop (echt hè?)  Hans mocht een schilderij aanleveren voor een stoelententoonstelling in het Gorcums Museum ‘Van stoelen bezeten’. Staat altijd goed op je CV en is een eer natuurlijk. Maar wij moesten het zelf brengen. “Mooi” zei Hans, ‘dan kunnen wij namens de Sint zijn cadeautjes meenemen, dat scheelt alweer voor die arme man”. “En dan kunnen jullie ook meteen de tentoonstelling zien en hier gezellig blijven eten”, zeiden Aron (zoon) en Linda (schoondochter).  “Dan kunnen jullie ook mij  horen fluiten” zei Mare. “Dan doe ik ook even mee”, zei Linda. Al met al werd het dus een leuk en mooi privéconcert. Nu moet u weten dat Mare nog geen jaar les heeft, nou nou?  Wij zijn dus apetrots!!  Rein wilde ons ook nog zijn voetbalkunsten tonen maar dat werd toch een beetje te gevaarlijk in een huiskamer. Hij heeft trouwens al één doelpunt gescoord. Nou nou? Beretrots zijn wij!!

weblog 097Daarna gingen wij even naar het museum. Ik zat met het schilderij op mijn hoofd, daar wij anders niet met z’n vieren in de auto pasten, Hans, Aron, het schilderij en ik. Ik zal u ook een indrukje van de tentoonstelling geven door de foto’s. Verder moet u daar zelf maar gaan kijken als u er niet te ver vandaan woont en er belangstelling voor heeft. U kunt dan ook meteen de martelaren van G. zien –ook een mooie combinatie en … Napoleon en andere curiosa. Daarna aten wij nog lekker en gezond, met een puddinkje toe en nog een kop koffie en zo reden wij tevreden en voldaan weer huiswaarts. Een leuke en welbestede dag. Ik moet hiermee opschieten, want dadelijk gaan we weer iets anders doen. Ook Opa’s en Oma’s hebben het soms druk. U hoort nog van mij.

weblog 063foto gemaakt door Aron.weblog 042weblog 074

klikken op foto’s voor groter

Boeken

weblog 009Het is pakjesavond, ik weet dat wel, maar wij doen er niet aan. Of zou de Sint misschien toch wat brengen?  Een gemakkelijke plant? Een haarspeld voor mijn almaar langer wordende haar? Een leuk sieraadje? Of een mooi, liefst dik boek?

011Trouwens over boeken gesproken, ik heb pas een schitterend boek gelezen .’ Stoner’ heet het, van John Williams. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Mijn breiwerk stond even stil, want ik las en las… jullie hebben het vast allemaal al gelezen, maar ik moet het toch even kwijt. Ik was bij onze vrienden, de Bauertjes, waar wij laatst zo lekker aten, even in hun boekenkast gedoken en leende er drie.

weblog 008De tweede heb ik ook al uit. Een reuze amusant boek van Jan  Gerhard Toonder: ‘De spin in de badkuip’. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar het is een broer van Marten Toonder, u weet wel, van heer Bommel enzo. Dit boek dateert al van 1976, dus of het nog nieuw in de winkel ligt, weet ik niet. Het is een beetje ‘vergeten’ schrijver misschien? Ik zal eens bij de familie B. vragen of zij ook ‘De dronken kanarie’ hebben, want ik heb de smaak te pakken.

weblog 006En van mijn zusje geleend en gelezen van Ton Lanoye: ‘Sprakeloos’, ook al een schitterend boek, waarin hij over zijn moeder vertelt. Dat is nog eens boffen, nietwaar, drie interessante boeken achter elkaar? En tussendoor lees ik van Toon Tellegen ‘Toen niemand iets te doen had’. Nou, zelf heb ik altijd wat te doen bijvoorbeeld de herdershond voor de kerststal afmaken, in elkaar zetten, bedoel ik dan. Plus nog een heleboel andere dingen natuurlijk. Waarom hebben wij, mensen, het toch altijd zo druk? Daar ga ik eens over nadenken. Denkt u mee?

Het leed ener Sanseveria

weblog 001weblog 003En wie A zegt, moet ook B zeggen, hoorde ik vroeger altijd. Dit gezegde slaat nergens op, is alleen maar bedoeld om een mens op te jutten, maar ik ben dus vandaag aan het verpotten geslagen.  Met moeite heb ik San eerst uit zijn vierkante pot, zeg maar gevangenis, bevrijd, Hans  had intussen een  grotere pot in het schuurtje gevonden, ik deed wat scherven op de bodem, plaatste de plant in zijn nieuwe behuizing en deed er nieuwe verse potgrond bij. Maar… al doende, zag ik het al: te weinig grond. Hans was de beroerdste niet en  reed spoorslags naar het tuincentrum. Wij vulden gezamenlijk de pot verder aan en daar stond hij in zijn volle glorie. “Ik ben nog wat stoffig…”, fluisterde hij bescheiden. We besproeiden hem en toen was hij helemaal in zijn element. “Wat zal hij blij zijn, Hans!”, zei ik. “Eindelijk kan hij zijn voeten weer eens uitstrekken en de rest misschien ook wel… Ik had het helemaal niet gemerkt, hoe beklemd hij zat…” Zo komt er bij ramen lappen altijd wat meer kijken. Maar goed, het leed is weer even geleden, voor mij en zeker voor de Sanseveria met te krappe sokken.