Eerst was er een huis …

Op mijn wandelingen door het dorp kwam ik er vaak langs. Een huis, duidelijk leegstaand, ondanks een vaasje voor de ramen met gordijntjes. De voordeur groeide langzaam dicht met braamstruiken, er kwamen barsten in de ruiten en geleidelijk werden diverse ramen met underlayment-platen dichtgetimmerd. Toch bleef het huis met schuren almaar staan. Waarom weet ik niet. Ik heb er nog bramen geplukt en opgegeten en wat oranje bloemen geplukt –hoe heten die ook weer?- maar afgebroken werd er niets, hoewel er steeds meer op instorten ging staan. Maar op een dag, jawel, zag ik opeens dat de beuk erin werd gezet. Het is heel toevallig dat ik dat zag, want ik ging er lang niet iedere week langs. Na korte tijd was het een grote lege, zwarte vlakte zo midden in die woonstraat met allemaal keurige huizen. Jammer genoeg heb ik hier geen foto’s van, maar als het goed is, ziet u het zo voor u.  En opeens zag je ook heel veel achterkanten van de huizen een straat verder. “Zal ik dit toch fotograferen?”, dacht ik. “Nou nee, zo’n lege vlakte is niet zo mooi en die huizen aan de achterkant ook eigenlijk niet …” en zo liet ik het wéér voor wat het was. Maar vandaag, weet u, kwam ik er toevallig langs. De lege vlakte was prachtig begroeid, met een mengsel tussen wilde bloemen en wat er ooit in die tuin had gestaan. En opeens met die hele geschiedenis in mijn hoofd van dat huis en dat verval en die geheimzinnigheid vond ik het wél de moeite om vast te leggen. Het zal wel gauw dichtgebouwd worden, maar dan zijn er mijn foto’s, hiep hoi. Ik ga misschien toch eens informeren wat er aan de hand was of niet? Ach, misschien is het zo wel beter.

weblog 009weblog 011weblog 012weblog 014weblog 015weblog017klikken voor vergroten

Het Kattenkabinet

In het kader van wekelijks een vrije dag voor mij, ging ik gisteren gezellig in mijn dooie eendje uh eentje naar Amsterdam. Op naar het Kattenkabinet aan de Herengracht 497, te bereiken met tramlijn 16 of 24, kijk dan hoeft u dat al vast niet meer op te zoeken. Service van Thé, altijd meegenomen. Voor wie van katten houdt zo als ik, is dit wel een belevenis. Op de 1e etage zijn de fraaie stijlkamers en de gangen geheel ‘rücksichtslos’ volgepropt met kattenafbeeldingen, schilderijen, tekeningen, etsen, bronzen beelden en beeldjes, affiches en nog veel meer.

weblog 022Van heel modern tot zeer oud,  namelijk een kattenmummie uit Egypte. Kan het nóg ouder? Maar hun grote trots is, lijkt mij, een echte Rembrandt en …een heuse Picasso. Er hangt dan plotseling een bordje in de vorm van een poes en daar staat op met een pijl : Rembrandt. Of natuurlijk: Picasso. Verdere namen ontbreken vaak of ik zag het over het hoofd. Misschien zou het ook verstandig zijn een klein toneelkijkertje bij je te hebben omdat sommige schilderijen héél hoog hangen en soms ook nog met glas ervoor en dat spiegelt zo lekker. Maar aan de andere kant is dit juist de charme van het Kattenkabinet. Er staan ook overal antieke stoelen en bankjes, waar geen bordje op staat dat het zitten daarop verboden is. Als je geluk hebt en dat had ik natuurlijk, kan je ook een echte kat zien liggen of meerdere. Gewoon op een antieke bank of stoel. “Een kat, een echte kat..” schijnen soms bezoekers te roepen alsof zij nooit eerder een echte gezien hadden

weblog 009weblog 007weblog 010weblog 035weblog 006

Tot mijn plezier zag ik ook op een lage kast een heleboel briefjes en tekeningen liggen van kinderen uit allerlei landen. Ik héb foto’s gemaakt, maar door de tamelijk donkere kamers, wel met spotjes op de kunstwerken, was het moeilijk fotograferen, te meer daar flitsen wel verboden was. Nou ja, u krijgt toch een indruk. Het is beslist de moeite, hoor.

weblog 028weblog 030klik op foto’s voor groter

Grote opruiming

engel 006Al dagen zijn we bezig. Hoe is het in godsnaam mogelijk … pardon Joost mag het weten hoe een zoldertje zo vol komt. En waren het nu maar leuke dingen, nee, het is alleen maar troep. Ik schaam mij om het te zeggen, maar het móét gezegd: wij bewaren ALLES, zo is nu duidelijk gebleken. Nu … uh…alles is wel een groot woord, maar toch wel heel veel. Daar komt nog bij *alweer schaam schaam*  dat wij net als Dorus twee motten op bezoek gekregen hebben, die daar een serie feestmaaltijden aangericht hebben in een zak met ongesponnen schapenwol. U begrijpt wat een lekkernij dat is voor motten die in een acrylwereld zijn opgegroeid. Van gekkigheid namen ze soms een hapje uit een ander ‘iets’, iets wat nu onherkenbaar geworden is, zodat wij nooit te weten zullen komen wat dat’ iets’ ooit geweest is. En door die overheerlijke en voedzame wolhappen ging het ook heel goed met nageslacht krijgen gezien al die dode vleugeltjes die wij vonden. Want kennelijk is er in dat mottenparadijs toch eens een ramp gebeurd, zo’n grote ramp dat er geen mot dat overleefd heeft of geen twee in elk geval, geen paartje zogezegd. In ieder geval zal ik een monumentje voor hen breien, ter nagedachtenis.

lappen 008Hoe doen wij dit alles, hoe pakken wij dit aan en voor wie of wat doen wij dit? Wij DOEN het zo: wij brengen geleidelijk alles naar beneden en maken daar drie afdelingen. Eén voor gewoon naar ‘het stort’ zoals men dat in Vlaanderen zegt, één waar naar wij hopen de Kringloopwinkel enorm blij mee zal zijn en één wat wij toch willen bewaren. Nee, vergissing, er is ook een stapel van twijfelgevallen en dat is de moeilijkste natuurlijk a. omdat wij het niet weten, b. omdat het aan ons hart gaat nog goede dingen weg te gooien c. omdat wij tot het genre ‘bewaarderige eekhoorns’ horen (Wieneke) en nee, dat is geen slechte eigenschap, nou ja, een beetje wel, maar het heeft OOK zijn goede kanten. En ‘voor wie of wat’ doen wij dit? Om er een fatsoenlijke en gezellige logeerkamer van te maken.  Dat is het plan. Maar eerst moet ALLES leeg en daar zijn we nog niet mee klaar. Dus als ik niet veel schrijf, *kuch kuch hááát…sjie* dan weet u wat ik aan het doen ben.

Museum De Fundatie

gebouw met koepel 009036Om er even lekker tussenuit te zijn, reden wij gisteren in een opwelling naar Zwolle. Kwaster wilde al veel langer de Fundatie zien. Het was eerst het Paleis van Justitie –heb ik mij laten vertellen- en nu met een grote koepel erop en van binnen gerenoveerd is het een mooi museum voor moderne kunt. Al met al hadden wij een gezellige en interessante dag. De tentoonstelling ‘Van van Gogh tot Cremer’ was nog in opbouw en verboden gebied maar verder was er veel te zien.

Appel en publiek010portret S en Appel 011Ze hebben een interessante vaste collectie. Van allerlei bekende kunstenaars is er wel wat. Schilderijen maar ook etsen, tekeningen en beelden..

man en schaduw van Lotte 018 man opzij 020Er was een uitgebreide beeldententoonstellingen van Lotta Blokkers, verspreid over twee verdiepingen. denkende man 023kind 029Het zijn levensgrote zeer knap geboetseerde bronzen beelden van allerlei mensfiguren. Er zit een uitgebreid verhaal aan vast, maar ik laat u alleen wat foto’s zien. Er waren portretten van één familie, geschilderd door Gerard Ten Borgh en leerlingen. Het gebeurt maar zelden dat die portretten bij elkaar blijven maar dat was hier wel het geval. Ook heel interessant om dit te zien.

uitzicht035Recht onder de Koepel heb je een prachtig uitzicht over Zwolle. Onder het genot van een kopje koffie met een taartje konden wij alle kanten uitkijken. Leuk, hoor. En zo gingen wij weer helemaal tevreden op huis aan. Het is niet eens zo ver voor ons. We gaan er vast nog wel eens heen. Misschien als ze klaar zijn op de verboden etage; lijkt mij ook heel boeiend.

klik op foto’s voor groter

Jawel

 “Natuurlijk kan je wél wat schrijven. Je kletst onzin, Thé. Je moet als er niks gebeurt, gewoon beter onthouden wat er zoal door je hersenpan heengaat. Of je laat je fantasie aan het woord…” 

weblog 012Hoorde u dat ook? Het was de stem van mijn geweten. Af en toe spreekt die mij streng toe. Altijd als ik er niet op verdacht ben;  ik schrik mij dan een bult, hee!  Bovendien … áls ik dan mijn fantasie laat stromen, dan zegt die: “Niet zo overdrijven, Theresia!” En wat er allemaal door mijn hoofd gaat op een dag, dat kan ik niet allemaal onthouden.

weblog010Maar goed, ik zal een poging doen. Gisteren namelijk keek ik naar een programma waarin een Nederlandse jongen een Mexicaans meisje naar hier haalde. Ik viel er midden in, dus wat er daarvoor allemaal gebeurd was met die twee, dat weet ik niet. Maar goed, zij trouwden, in Mexico nog en daarna kwamen zij samen naar hier. Met de bedoeling er het beste van te maken. Je zag het meisje ontzettend haar best doen, omdat zij zielsveel van haar man hield. Maar NIET van Nederland, hoe zij ook probeerde. Zij zag een bloemencorso en haar vent vroeg of zij ervan genoot. “Tja, het is wel mooi, hoor, maar … de mensen hier maken er geen feest van, zij staan stokstijf te kijken en dansen niet eens, ze zijn niet vrolijk, misschien kunnen zij niet feesten”. En zo waren er zo veel dingen, het eten, het weer. Zij miste haar familie, voelde zich alleen tussen al die Nederlandse familieleden, die over haar hoofd heen met elkaar kletsten in hún taal. En zij deed krampachtig haar best, het arme kind.

weblog 011En terwijl ik medelijden met haar had, ging er door mijn hoofd: “Waarom is er zoveel verschil tussen ‘ons soort mensen’ en Mexicanen of Surinamers?  Ik geef maar een voorbeeldje. Waar zou dat toch aan liggen? Alleen omdat daar de zon meer schijnt? Of zijn wij door Luther of Calvijn zo stijf geworden? Of … moeten wij meer pepers in ons eten doen? Of … wat zou dat toch zijn, lieve lezers? Wie iets weet, mag het zeggen. Graag zelfs.

Donderdag niks

Th. 026Ik heb niks te schrijven. En dat al sinds afgelopen maandag. Hebben jullie dat ook wel eens? Ik bewonder mateloos die mensen die iedere dag wat schrijven, zoals Ria in Zeeland bijvoorbeeld en Renésmurf in Winschoten. En het is nog prettig om te lezen ook. Ik vind dat knap, hoor. Niet dat ik mij verveel, maar er zijn van die dagen die zo op elkaar lijken. Ik vind dat niks erg, maar er iets over vertellen, lukt gewoon niet. En toch voel ik mij happy, meestal bijzonder happy zelfs, vooral op een wandeling. En het zijn ook geen saaie dagen, echt niet. Nou ja, dan dit maar eens gezegd. U krijgt in ieder geval de hartelijke groeten van mij. Zo.

Maandag

Vandaag meteen op maandag de week goed begonnen met een aardige wandeling.

paardjes 013molen 019

Het was droog en dat is al heel wat deze dagen. Ik moest mij wel ertoe zetten. Met al die buien steeds maar weer, deed ik het niet meer. Ja, het moet wel een beetje leuk blijven. Het is per slot van rekening geen verplichting. Ik heb wat foto’s gemaakt en dit is het geworden, zo ongeveer dan.

hortensia's voor een huis 014hortenia's 015hortensia016herfstige hortensia's 021