Jawel

 “Natuurlijk kan je wél wat schrijven. Je kletst onzin, Thé. Je moet als er niks gebeurt, gewoon beter onthouden wat er zoal door je hersenpan heengaat. Of je laat je fantasie aan het woord…” 

weblog 012Hoorde u dat ook? Het was de stem van mijn geweten. Af en toe spreekt die mij streng toe. Altijd als ik er niet op verdacht ben;  ik schrik mij dan een bult, hee!  Bovendien … áls ik dan mijn fantasie laat stromen, dan zegt die: “Niet zo overdrijven, Theresia!” En wat er allemaal door mijn hoofd gaat op een dag, dat kan ik niet allemaal onthouden.

weblog010Maar goed, ik zal een poging doen. Gisteren namelijk keek ik naar een programma waarin een Nederlandse jongen een Mexicaans meisje naar hier haalde. Ik viel er midden in, dus wat er daarvoor allemaal gebeurd was met die twee, dat weet ik niet. Maar goed, zij trouwden, in Mexico nog en daarna kwamen zij samen naar hier. Met de bedoeling er het beste van te maken. Je zag het meisje ontzettend haar best doen, omdat zij zielsveel van haar man hield. Maar NIET van Nederland, hoe zij ook probeerde. Zij zag een bloemencorso en haar vent vroeg of zij ervan genoot. “Tja, het is wel mooi, hoor, maar … de mensen hier maken er geen feest van, zij staan stokstijf te kijken en dansen niet eens, ze zijn niet vrolijk, misschien kunnen zij niet feesten”. En zo waren er zo veel dingen, het eten, het weer. Zij miste haar familie, voelde zich alleen tussen al die Nederlandse familieleden, die over haar hoofd heen met elkaar kletsten in hún taal. En zij deed krampachtig haar best, het arme kind.

weblog 011En terwijl ik medelijden met haar had, ging er door mijn hoofd: “Waarom is er zoveel verschil tussen ‘ons soort mensen’ en Mexicanen of Surinamers?  Ik geef maar een voorbeeldje. Waar zou dat toch aan liggen? Alleen omdat daar de zon meer schijnt? Of zijn wij door Luther of Calvijn zo stijf geworden? Of … moeten wij meer pepers in ons eten doen? Of … wat zou dat toch zijn, lieve lezers? Wie iets weet, mag het zeggen. Graag zelfs.

Donderdag niks

Th. 026Ik heb niks te schrijven. En dat al sinds afgelopen maandag. Hebben jullie dat ook wel eens? Ik bewonder mateloos die mensen die iedere dag wat schrijven, zoals Ria in Zeeland bijvoorbeeld en Renésmurf in Winschoten. En het is nog prettig om te lezen ook. Ik vind dat knap, hoor. Niet dat ik mij verveel, maar er zijn van die dagen die zo op elkaar lijken. Ik vind dat niks erg, maar er iets over vertellen, lukt gewoon niet. En toch voel ik mij happy, meestal bijzonder happy zelfs, vooral op een wandeling. En het zijn ook geen saaie dagen, echt niet. Nou ja, dan dit maar eens gezegd. U krijgt in ieder geval de hartelijke groeten van mij. Zo.

Maandag

Vandaag meteen op maandag de week goed begonnen met een aardige wandeling.

paardjes 013molen 019

Het was droog en dat is al heel wat deze dagen. Ik moest mij wel ertoe zetten. Met al die buien steeds maar weer, deed ik het niet meer. Ja, het moet wel een beetje leuk blijven. Het is per slot van rekening geen verplichting. Ik heb wat foto’s gemaakt en dit is het geworden, zo ongeveer dan.

hortensia's voor een huis 014hortenia's 015hortensia016herfstige hortensia's 021

Ingrediënten

Dit zijn de volgende ingrediënten voor een logje: vroeg, een blauwe lucht, rommelmarkt in Andijk. Daar moet ik het mee doen. Dat is alles wat ik heb om een logje te schrijven. We stonden dus vroeg op, dronken snel een beker koffie, aten een plakje cake en vertrokken onmiddellijk met de auto naar een dorpje verderop, Andijk geheten. Hoopvol gestemd om daar iets moois op de kop te tikken, in ieder geval iets bijzonders. En wat zagen wij daar? Een lege groene grasvlakte, mooi fris groen maar LEEG. “Pats” deed ons goede humeur. Wat was dat nou? We hadden het toch goed gelezen, zondag 24 augustus? Ja. Maar er was NIKS. Met ons maakten meerdere auto’s rechtsomkeert. Het leek verdulleme wel het omgekeerde mopje van die jongens die naar Parijs gingen. Kent u die? Ja hè? Het antwoord is: ze gingen niet. Bij ons was het: we gingen wel maar de markt was er niet. Nu zitten we weer thuis. Aan de tweede bak koffie…

beker koffie 007

Ons arkje

In deze dagen gebeurt het dat de nood aan de man komt, mensen. Het water staat al bijna aan de lippen. Het regent al dagen aan één stuk door. Ik tel die ene droge dag van gisteren maar niet mee. “Kwaster”, zei ik, “we moeten iets doen. We kunnen niet zomaar blijven wachten. Ik heb net maar eens onze Bijbel ingezien en daar las ik een verhaal over een zekere Noach. Die werd gewaarschuwd door boven dat er iets akeligs stond te gebeuren als hij niet tijdig een zogenaamde ark zou bouwen. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor zijn vrouw en zijn drie zonen en hun vrouwen en kinderen. Laten wij dat ook gaan doen, Kwaster”.

bootje 010 En zo geschiedde. Wij konden een mooi scheepje op de kop tikken en daarop gaan wij bouwen. Jawel. Een aardig stel knusse hutjes die wij verschillend gaan inrichten. Eén Tiroler kamer voor wie dat leuk vindt of een één strenge ascetische kloosterkamer voor als iemand eens wil mediteren, één kamer met TV en computer voor wie de moderne communicatie niet kan missen, hoewel … wat zeg ik nu? Er zal dan niemand zijn om mee te praten en er zullen helemaal geen TV-uitzendingen meer zijn. Een boekenkamer, dat natuurlijk wel, die mag niet ontbreken. Ook een ateliertje zal welkom zijn, denk ik zo. En misschien een binnenzwembadje, als iemand nog geen genoeg heeft van al dat water, wat bijna niet voor te stellen is, maar er zijn van die mensen. (Ik zal mijn badpak zovast inpakken) Een WC-tje natuurlijk. Ik ga niet met mijn billetjes overboord hangen, Je zal zien: ik verlies mijn evenwicht en plons, Thé in die grote zee, nee, dat liever niet. Ook een muziekkamer is onmisbaar, want jongste zoon moet toch gitaar kunnen spelen en fluit en banjo en wel zo dat het geen irritaties gaat geven op zo’n klein scheepje. En vanzelfsprekend een conversatie- en spelletjeskamer om de tijd gezellig door te komen. En natuurlijk ook volop wol en brei- en haaknaalden. Want het zou wel eens 40 dagen en 40 nachten kunnen regenen, zoals in de Bijbel staat. Noach nam ook dieren mee, van elke soort één paar. Maar dat wordt ons wat druk. Dat redden we vast niet op tijd. Maar natuurlijk nemen we Boeli wel mee, met een gróóóte zak brokken en misschien ook wat muizen? Heeft Boeli de hoognodige beweging! En verder? Ik zal eens goed nadenken met een notitieblokje erbij. Heeft u misschien nog nuttige tips?

Een heel mooi boek

foto boek 004Dat is iets wat je nodig hebt in deze sombere dagen. Dan bedoel ik nog niet eens de voordurende regen, maar overal is oorlog, geweld, vallen doden en het zal altijd zo geweest zijn, maar het beangstigt mij nu meer dan anders. Waarom weet ik niet helemaal. Ik las ‘Toen het leven nog van ons was’ van Marian Izaguirre. Iemand zegt ergens in dit boek: “Ben je eenzaam of heb je verdriet, neem een boek. Dat is je redding, dat is een houvast” of iets in die geest. Ik kan het niet meer terugvinden momenteel. Dus het is geen letterlijk citaat. Er zit een diep verdriet in dit boek. Logisch want veel van de 1e Wereldoorlog komt er in voor en de Spaanse Burgeroorlog. Maar er zit ook veel moois in, aandoenlijks. Daar heb ik houvast aan en blijf ik toch nog wat vertrouwen hebben. De vertaling is ietsje minder, maar ik ken geen Spaans, dus ik zal het ermee moeten doen. Ik heb het nu uit en slaak een diepe zucht, van voldoening.

Kunst en Lekkage

Zeg uh hoe vonden jullie die Theo eigenlijk? Ik weet het niet, hoor. Er wordt in kunstkringen hoog van hem opgegeven. Dus toen hij mij vroeg een stukje te mogen schrijven op mijn weblog over kunst, zei ik maar ja. Ik heb er zelf een bloedhekel aan, ja niet aan kunst maar erover praten of schrijven, snapt u wel? En zo af en toe iets intelligents hier te lezen, zult u wel op prijs stellen, dacht ik zo. Maar persoonlijk viel het mij wat tegen om eerlijk te wezen. Dat ouwe halfvergane pingpongbatje als kunst te zien en dat idiote popje ook al? Ik weet niet of hij wel spoort, hoor! Maar ja, we zullen hem misschien nog maar een kans geven, wat denkt u ervan?

dweilen 003NU ga ik over op heel wat vervelender dingen, namelijk een grote lekkage hier in de Meisjesschool. Kwaster (Hans) droomde dat hij aan het zwemmen was en hij zwom en zwom en toen werd hij wakker en nog steeds hoorde hij iets klotsen maar dat was niet de zee, maar het hemelwater dat naar beneden kwam, dwars door een dakje in mijn etskamertje/annex rommelhokje, dan de trap afging en tegelijk ook nog naar het rommelhokje van een atelier daar weer onder en ook nog op de piano. Lieve hemel!!!!  Het dakje was ondergelopen, het water kon niet weg wegens een verstopping en dan klettert alles naar beneden. Dit gebeurde om 5 of 6 uur ’s ochtends, het was nog hartstikke donker buiten. Wij natuurlijk ‘de man van het dakje’ gebeld, nam niet op, brandweer gebeld, kwam alleen bij levensgevaar, tja dat durfden wij niet te beweren want wij kunnen allebei zwemmen, weliswaar alleen diploma A maar toch… Om 11 uur kwam de dakman. Kunt u nagaan hoe lang wij gehoosd hebben … wel nog even terug naar bed geweest, maar daarna weer dapper verder gegaan hoewel het letterlijk dweilen was met de kraan open. Erg hè? De enige die echt UIT zijn dak ging, was Boeli. Hij vond het ‘dolletjes’ dat wij al op waren en heel geinig al dat gedoe. Dat was nog eens wat. Van pure opwinding probeerde hij om de feestvreugde te verhogen zijn eigen staart te pakken te krijgen. Wij konden er maar matig om lachen, dat begrijpt u. Daarna volgden nog ettelijke uren om de boel weer enigszins droog te krijgen. Wat een ellende!