Kwaster weer opgelucht

april 2014 194

“Hoezo? Waarom dat? Vertel…Hè…, wat? ” hoor ik al mensen vragen. Ik zal het u haarfijn uitleggen. Gisteren namelijk was mijn echtgenoot jarig. Nee, u hoeft niet te feliciteren. Als u even verder leest, zult u begrijpen waarom niet. Het is dus zo, dat Kwaster, misschien wel zo lang als ik hem ken of langer, een grote hekel heeft aan jarig zijn en alles wat daarbij komt. Vooral dus te moeten doen alsof hij blij is; dat is, geloof ik, voor hem het ergste. Vooral sinds hij almaar ouder wordt, is er steeds minder blijdschap en steeds méér spanning én er gruwelijk tegen opzien. Afgelopen zondag hebben wij het er nog uitgebreid over gehad: vluchten, ik meende iets leuks te kunnen doen, en zo maakten wij wat plannen. Zoon M. beloofde op Boeli te komen passen. Wij vroeger dus weer wat hijzelf het állerliefste zou willen doen. En wat zei hij: “Lekker thuisblijven” en gewoon doorgaan waarmee hij bezig was, dus eigenlijk dezelfde dingen doen als anders.  Nou ja, zeg…?!  Kijk en daarin verschillen wij zo enorm. Zo veel dat ik het maar moeilijk kan begrijpen. En nog raarder is dat ik de enige ben die best graag op de een of andere manier mijn verjaardag vier. Zoon M. stelde ons heel vroeger al voor problemen in deze. En nu heeft zoon A. het ook al wat. En waarom ik dit nu schrijf, is dat ik mij afvraag of één of meerdere van u dat ook hebben of herkennen? Wij doen wél cadeautjes; anders zou het helemaal zo triest zijn. Wij feliciteren tóch, want ja … hij is tenslotte jarig. Hij krijgt post van zijn familie en/of email van vrienden en kennissen. Ik geloof dat hij dat nog niet zo erg vindt. Wij eten een stukje taart, toch maar. Dus eigenlijk doen wij alsóf wij het NIET vieren, als je het goed bekijkt. Gek, een beetje raar of heel gewoon? Wat denkt u ervan?

april 2014 196april 2014 191april 2014 195april 2014 197De derde foto is van de zenuwen een tikje mislukt. Ik ben nog één foto vergeten. Ga ik even zoeken.

april 2014 212Voilà.

Blijdschap en een snufje weemoed

april 2014 120Ik was afgelopen zondag op de opening van een expositie van Anneke Helder, een collega met wie wij al heel lang bevriend zijn. En toen ‘mijn’ Hans een openingswoordje had gedaan en ik eens rond keek, zag ik op wat uitzonderingen na allemáál bekende gezichten… En sommige onbekende jonge mensen konden wel eens de zoon en de dochter van Anneke zijn. Zij hadden kleine kindjes bij zich en allebei een partner. En inderdaad had ik het goed gezien. En toen ik nog eens beter om mij heen keek, zag ik met een zekere schrik dat we bijna allemaal opa en oma waren geworden. Heel vreemd. Waar was de tijd dat we allemaal lid werden van de Boterhal, de kunstenaarsvereniging van Hoorn en omstreken, de KVH&O? We hadden nog jonge kinderen, we waren vol plannen en idealen, we maakten soms met z’n allen een kunstreis naar Kassel bijvoorbeeld (de Documenta) en naar Venetië (de Biënnale) en naar Caella, eigenlijk voor de cultuur in Barcelona, maar wat hadden wij ook een lol met z’n allen. Ik was niet de enige die opeens een beetje weemoedig werd. Nu zijn we allemaal op leeftijd en de meesten van ons nog steeds wel bezig. Ach ja …  Gelukkig was daar ook Juul Bögemann, een geweldige vrouw met wie ik een leuk gesprek had, dat mij zeer bemoedigde en daarna moesten wij weer, zoals gewoonlijk, samen verschrikkelijk lachen. Want ik wilde persé  -misschien door de lekkere wijn- aan Juul laten zien hoe Koos (mijn lieve wijlen kat) en ik wel iedere dag even wang aan wang zaten. Tja … dat gaat tegelijkertijd, lachen en tegen een huilbuitje aanzitten. O ja, het was een mooie tentoonstelling, hoor. Maar dat kan je Anneke Helder wel toevertrouwen. Kijkt u maar op haar site: www.annekehelder.nl

Kringloopaankopen

april 2014 089Zoals wel vaker, gingen wij even naar de diverse Kringloopwinkels. Kijken of er nog iets van onze gading was. En ja, voor mij wel, hoor. Ik ben helemaal in mijn sas. Met een leuk oranje petje voor de a.s. allereerste Koningdag à raison van € 0.50.

april 2014 087Twee leuke boeken, eentje van Franz Pointl, u weet wel van De kip die over de soep vloog o.a. en eentje voor een arme zieke meneer die in een ziekenhuis ligt met opbeurende en koortswerende verhalen van diverse schrijvers.Ook € o.50 per stuk. Een prachtig kanten kleedje voor € 0.80, wat aan de dure kant maar om nu ook zelf kleedjes te gaan haken, nee. Ik dacht dat het misschien wel leuk zou zijn onder de taartjes. En nog wat wol, voor een hele euro nota bene, maar ik viel voor het mooie groen. Nou, een rijke buit, vindt u niet?

Boeli buiten

De mensen van het asiel hadden ons aangeraden om Boeli zeker vier weken binnen te houden en dat deden wij ook keurig. Boeli gedroeg zich tevreden alsof hij de reden wel begreep. Af en toe zag je hem in de vensterbank voor het raam zitten kijken,’n tikje weemoedig, maar dat zal ik mij wel verbeelden.

april 2014 053Maar deze week was het dan zover. Wij gingen twee man sterk met hem mee naar buiten, om hem te kunnen pakken als hij te ver weg zou gaan. Maar we stonden daar voor joker eigenlijk. Boeli, die bij zijn vroegere bazin al buiten gewend was, rende jolig alle kanten op. En wat erger was, hij liet niet merken dat hij wist wáár precies het kattenluik was. Na een half uurtje lokten wij hem maar naar binnen, voor onze eigen gemoedsrust dan. De volgende dag zei Hans resoluut: “Hij mag de hele dag erin én eruit. Hij is het gewend en zal de weg heus wel vinden, daar ben ik nu gerust op”. Dat klonk geruststellend. Maar al na een half uurtje zag ik echtgenoot zoekend rondlopen en vroeg mij om even mee te komen om te roepen. Op mijn stem reageerde hij beter, dacht Hans. Maar nee, nergens Boeli meer te zien. Oei, oei… Na een klein uurtje, wat overigens héél lang leek, ja hoor, daar stapte hij binnen. “BOELI hoi Boeli..” joelden wij opgelucht. Daarna liet hij zich geregeld even zien alsof hij zeggen wilde: “Ik ben er nog, ik ga weer, het is genieten buiten, hoor….” Soms zag je even een zwart/witte flits in en uit gaan, haha! Nu is het zo’n beetje gewoon geworden op wat uitzonderingen na. ’s Middags houdt hij een tijdje siësta om vervolgens weer op stap te gaan. Zelfverzekerd stapt hij door de school. Je ziet hem bijna denken: “Ik ben een gelukkige kater en zo is dat”.  april 2014 051

De zomertijd

maart 2014 514Ik geloof wel dat dit iets uitzonderlijks is. De zomertijd ging in en meteen kregen we een prachtige zondag. Alsof het weer gehoorzaamde aan ons gedoe met de klok, alsof wij mensen de zon voor de gek zouden kunnen houden. Maar hoe dan ook, wij reden naar een wat verder gelegen bos, het Robbenoordbos in de punt van de Wieringermeerpolder  gelegen, net onder Den Oever. Het is voor ons het dichtstbijzijnde echte bos. Het zogenaamde Streekbos waar wij meestal gaan wandelen lijkt meer op een park, vinden wij. Niet dat het Robbenoordbos het háált bij de bossen rond Breda, mijn geboortestreek, maar wij doen het er mee. De rit erheen was ook prachtig, met lammetjes, bloesem en tulpenvelden, hoewel … wij ook velden zagen bedekt met plastic en daaronder de bloemen. Nou ja, zeg. Natuurlijk weet ik wel dat men de bollen niet voor ons plant, toeristen als wij zijn, maar om geld te verdienen. Het is weer die verrekte economie, die veel moois van ons afpakt. Maar ja, ook een bollenboer wil een liefst goedbelegde boterham. We gaan nog eens een rondje maken om te kijken of we nog echte velden zien. Het is nog wat vroeg misschien.

maart 2014 479maart 2014 486maart 2014 513klik

En het bos? Het was er nog een beetje kaal ,er was veel omgehakt en er was veel schade aan bomen te zien, waarschijnlijk nog van de novemberstorm. Het is indrukwekkend zo’n grote totaal ontwortelde boom te zien. Ik heb er twee foto’s van gemaakt. Wat een kracht zit daarachter. Maar de temperatuur in het bos was heerlijk. Het was bijna een zomerse dag gisteren, 30 maart. Van mij mag het een prachtige lente blijven en een dito zomer worden.

maart 2014 490maart 2014 491

Boekenweek (2)

En dan nu de stommiteit, waarover ik gisteren al wat zei. In het kort gezegd: ik kocht een boek wat ik al had, nota bene!  “Thé, hoe presteer je dat nu weer?” zult u misschien zeggen of niet zeggen maar denken. Nou, ik zal het u vertellen. Ik loop daar door die winkel en bekijk het ene na het andere boek en opeens valt mijn oog op een boek van Helga Ruebsamen. “Hee, die heb ik pas op de televisie gezien, ja bij Adriaan van Dis; het zal dus wel een nieuw boek van haar zijn…” dacht ik. Nu moet ik erbij zeggen dat ik maar half opgelet had, omdat ik tegelijk met iets handwerkerigs bezig was. Ik bekijk het boek, zie dat het in ‘ons’ Indië speelt, lees ook de titel en denk: “O vast net zo’n mooi boek als ik laatst nog gelezen heb, o wat heerlijk, dat koop ik”. Nu had ik dat boek tweedehands gekocht en wist de titel ook niet meer, maar het leek er wel wat op, de titel dan, niet de omslag. Ik kwam ermee thuis en vertelde dit enthousiast aan Kwaster. “Hoe heette dat boek dan?” vroeg hij. “Ik zal eens kijken” zei ik en holde naar de boekenkast boven. “Hè hoe kan dat nu…  het heet ook ‘Het lied en de waarheid’ …zou het een vervolg zijn of … nee, het ziet er héél anders uit … hier, ja hoor 1979, het is een herdruk, potjandorie en ik was zo blij…”  Natuurlijk kon ik het ruilen maar ik had mij zo verheugd. Ik had enorm gehoopt dat het net zo mooi was en natuurlijk zou dat het zeker geweest zijn hahaha want wie koopt er nu een boek wat hij al heeft?  Ik begon er toen toch maar de humor van in te zien. Ik heb nu een ander boek, een heel dik en € 10.00 duurder, waarvan ik hoop dat het ook zo mooi zal zijn, zo niet mooier zelfs. Ja, een mens maakt soms de gekste dingen mee.

maart 2014 459

Boekenweek

maart 2014 429Hebt u al het Boekenweekessay van Jelle Brandt  Corstius gelezen? ‘Arctisch Dagboek’ heet het.  Ik wel, in één ruk uit. Als alle essays toch eens zó waren, dan zou ik mij daar helemaal op storten. Vroeger dacht ik altijd dat essays dodelijk saai waren, maar deze niet. Als u er nog aan kunt komen, want ik weet niet hoe hard ze gegaan zijn  -voor maar € 2.50- zou ik u aanraden, kopen dat mooie boekje en lezen. Geweldig.   Ook heb ik nog iets heel stoms gedaan in diezelfde Boekenweek, maar dat zal ik morgen vertellen, want ik heb nu te weinig tijd.

Boeli vindt er niks aan, maar hij is misschien nog te jong. Bovendien is hij niet zo het leesgrage type, denk ik, zoals mijn lieve Koos wél was. Die keek altijd graag mee, als ik een boek las of een krant. Maar hij is ook pas één jaar (en nog wat). Het kan nog komen dus.