Fascinatie voor brievenbussen

Dit weekend waren de kleinkinderen met hun ouders bij ons gelogeerd. Natuurlijk hebben we weer heel veel meegemaakt en gedaan, maar ik haal er één voor mij frappant dingetje er tussen uit. Wij gingen namelijk met z’n drietjes, zoon Aron, kleinzoon Rein en ik even naar de speeltuin. Het is dichtbij en Rein kan dat gemakkelijk belopen, temeer daar hij als hij ‘los’ mag, er steevast een galopje tegenaan gooit of een ‘lichte draf’, in paardrij- termen gesproken. Stapvoets is er zelden bij. Wij bereikten al spoedig de speeltuin en Rein genoot daar volop. Het is wel eens fijn om de volle aandacht te hebben van papa en oma zonder die durfal van een zus van hem. Toen hij de derde maal een voormalig enge glijbaan nam, werd hij zelfs zo overmoedig dat hij er eigenlijk meer indook dan rustig plaatsnam. Het liep goed af, alles ging trouwens goed en bovendien waren daar vier handen ter redding aanwezig. Ik zelf heb ook even een enge glijbaan gedaan, een rondlopende, tot groot plezier van Rein, maar dit tussen haakjes.  We gingen weer op weg naar huis. Rein, die er juist een flinke draf in gezet had, bleef plotseling stokstijf staan. Wat zag hij daar? Een brievenbus. Hij wilde weten wat dat nu voor iets was. Een brievenbus legde zijn vader uit en toevallig kwam er net een meisje aanlopen met een brief, die zij in die bus deed. Rein zag het en draafde tevreden weer door. Thuisgekomen speelden zij minstens een uurtje ‘brievenbus’. Mare, zijn zus, had vindingrijk de kinderstoel onder de tafel geschoven en zo was een smalle gleuf ontstaan, precies een brievenbus.

Een ander spel.....

Opeens moest ik denken aan vroeger. Wij hadden een opa, die achter in zijn nek –duidelijk te zien vanwege een bijna kaal hoofd- een gleuf had, een huidplooi, maar wij kinderen zagen daar duidelijk een brievenbus in. Mijn opa was een leuke opa en dus vond hij het best als wij zijn achterhoofd als brievenbus gebruikten. Grappig weer hoe alles, nee véél zich herhaalt. Over een tijd zijn er misschien  helemaal geen bussen meer en zal er een einde komen aan dit fascinerend gebeuren, maar gelukkig vinden kinderen dan weer een totaal nieuw spel uit. Wat voor een spel? Ik wacht maar af.  Hoe zou ík het ook weten, nietwaar?  Trouwens honden hebben ook soms iets met postbodes of liever tegen postbodes. Nog steeds heb ik wel eens gehoord.

 

Advertenties

16 gedachten over “Fascinatie voor brievenbussen

  1. Wat zijn kinderen toch vindingrijk hè.
    Brievenbussen zullen wel blijven maar mochten ze verloren gaan dan hebben de kinderen misschien nog een opa met een brievenbus in de nek:-))

  2. Toen ze de telefooncellen verwijderden wist ik het zeker, eens verdwijnen ook de brievenbussen!
    Maar daarna verzinnen kinderen ook wel weer allemaal leuke spelletjes, dat houdt nooit op.

  3. Leuke postjes. Fijn om in de ‘brievenbus’ te krijgen.
    Ik moet wel even gniffelen om het tafereel op de foto.

  4. Toch wel moeilijk om iets in die brievenbus van je opa te doen lijkt mij, maar daar had opa ook vast een oplossing voor. ’t Valt wel mee met de rommel op de foto hoor 😉

  5. Opa’s nek als brievenbus… Dat moet dan toch wel een gleuf geweest zijn, Maar Mare en Rein zijn nu al net zo creatief als hun oma. Leuk voor je om dat te kunnen meemaken.

  6. Heel mooi beschreven, herkenbaar ook. En terwijl ik je verhaal las, hoorde ik buiten een bekend stemmetje. De kleine Sem, van een paar huizen verder in ons hofje, praat honderduit tegen zijn opa. Een lange man met een bijzondere manier van lopen: het lijkt of hij eerst zijn hoofd, dan zijn bovenlichaam een beetje kantelt, en pas dan zijn been optilt; ongeveer zoals bepaalde speelgoedpoppetjes wiebelen. Hij kijkt met een trotse en geamuseerde lach op zijn gezicht naar Sem.

      • Nee, ik ben een collega-opa, die de meeste kleinkinderen wat verder weg heeft en de jongste is meer dan dubbel zo oud als Sem – maar ik vind Sem zo vertederend jong en enthousiast!
        Het is hier best een prettig hofje, waarin je elkaar ziet staan zonder de deur plat te lopen, maar op straat af en toe een paar woorden (of meer) wisselt.

  7. Kinderen kunnen door het minste of geringste geinspireerd worden om dit na te spelen. Ik vraag mij wel eens af waarom wij soms zoveel geld voor speelgoed uitgeven. Leuk om te zien he, dat fantasiespel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s