Cyrano de B.

Het wordt weer eens de hoogste tijd voor een wonderlijk verhaaltje. Zo een waarvan men zich afvraagt of dat wel waar is, of dat het gewoon uit mijn creatieve duimpje komt.  Ik zeg u:  “Het is waar, maar u hóéft het niet te geloven….”  Haha, daar wordt u niet veel wijzer van, hè? Nee en dat is ook niet de bedoeling. Dat ik in menig opzicht een bofkont ben, dat wist u al lang, nietwaar?  Van de vele gelukken die mij zomaar in de schoot vallen, is er één een bijzondere correspondentie.  Een geheimzinnige vriend schrijft mij mooie, grappige en vooral bloemrijke brieven, die mij per mail toegezonden worden. Ja, een geheimzinnige vriend, jawel. U wordt al jaloers? Dan begrijpt u het. Ik moest net opeens aan Cyrano de Bergerac denken, toen ik een kladje vond van mijn hand, waarop ik eens een bijzonder  fraaie zin van Vriend genoteerd had. U kent hopelijk het verhaal? Anders kijkt u maar even bij Google. Ik ga dat niet allemaal uitleggen. Waarom ik aan deze Cyrano moest denken, is het volgende. Ik weet aardig veel van hem, maar totaal niet hoe hij eruit ziet. Ik heb hem mij altijd voorgesteld als een bijzonder knap iemand, qua uiterlijk dan, hè? Het andersoortige knap, dát weet ik weer wel. En… zo af en toe ben ik wel eens nieuwsgierig. Ik schrijf hem weer terug, ja lang niet zo bewonderenswaardige schrijfsels als die van hem, maar wel uit het hart. Zo zijn wij op elkaar gesteld geraakt.  Wilt u die zin even horen? Dan voelt u mee met mijn geluk. Het komt uit een brief nadat wij, Kwaster en ik, met vakantie naar de Franse Rivièra geweest waren.  ‘……het zonnige zuiden: het is en blijft een streek waar de muzen zwanger van inspiratie door het zwerk klieven en de dagen opluisteren……’  Nou…..om uw vingers bij op te eten, niet?  Zúlke brieven krijg ik, een oudere schilderes  nota bene van een jonge vriend. *zucht* “romantisch hè?” 

…….al dromend….

De geboorte van het AKU

Hedenochtend in een behoorlijk koude school is, als alles goed blijft gaan, een traditie(tje) geboren.  Wij noemen haar/hem/het :  ‘het eens in de vier weken – moet kunnen toch? –  tot niets verplichtend, gezellig atelierkoffieuurtje’, het AKU, atelier koffie uurtje dus.  Ik zal het even uitleggen voor wie nog niet weet, hoe wij, Kwaster en ik wonen en (veelal) werken. Dat gebeurt in een stokoude (1913) voormalige lagere school, die wij De Meisjesschool noemen naar de vroegere functie. Wij hebben daar als beeldend kunstenaar allebei een eigen atelier. De overige lokalen zijn verhuurd aan andere kunstenaars en één lokaal aan het plaatselijk dorpskrantje.  Op de brede gangen hadden wij vaak exposities, maar dat staat nu even stil. Misschien komt dat weer eens of niet.  Enfin, wij hadden dus het plan opgevat om in ieder geval af en toe gezamenlijk koffie of thee te drinken en zo wat meer en regelmatiger contact met elkaar te onderhouden.  En het eerste uurtje was dus vanochtend in het lokaal van Jeannette Eisses. We waren maar met z’n viertjes, maar het begin is er.  Er kan van alles besproken worden, vragen gesteld, ergernissen geuit enzovoort maar ik hoop ook wel op wat nieuwe plannen. Het volgende AKU zal in mijn atelier plaatsvinden over 4 weken. Het lijkt mij een goed initiatief.

Jeannette in haar atelier

Het Glazen Huis

beeld Peter Koelemeijer

Nu onze patiënt Koos weer aardig zichzelf is, konden wij, Kwaster en ik weer eens een tijdje van huis. Het kunstseizoen is duidelijk begonnen, want er zitten inmiddels een boel uitnodigingen voor tentoonstellingen op ons daarvoor speciaal ingerichte prikbord. Wij kozen voor het Glazen Huis in het Amstelpark in Amstelveen (www.amstelparkart.nl) . Wij zijn daar al eens geweest en wisten dat het een prachtig park is, waar nog het een en ander overgebleven is van een Floriade.  Gedeeltes met een Japanse aanleg en bijzondere bomen.  Ook is er een heel grote vijver en exotische kuipplanten die een dezer dagen naar binnen moeten.  Kortom alleen het park is al de moeite waard, als u er eens in de buurt bent. Maar goed, wij gingen naar het Glazen Huis. Daar exposeerde de groep BOOM (www.boomgroep.com  even klikken op de afgebeelde boom) , een groep kunstenaars die met elkaar gemeen hebben, dat ze in de ruimste zin ‘iets met boom’ hebben in hun werk.

schilderij Anneke Helder

Er was veel te zien en zeer gevarieerd werk ook. Van grote meubels tot schilderijen, grafiek, houten en stalen beelden, foto’s en tekeningen.  Het geheel was ook evenwichtig en met zorg ingedeeld. Dat lijkt mij nog niet mee te vallen, want in het Glazen Huis zijn geen wanden, alleen grote glazen ramen. Alles hangt op schotten, aan het plafond en staat op de grond, op sokkels en lage tafels. Een bijzondere ervaring is, dat je niet alleen zoveel mooie kunstwerken ziet maar tegelijkertijd je buiten waant. Een buiten waar het helaas maar bleef regenen, héél erg jammer.  Wij maakten nog een wandeling naar wat andere paviljoens met kunst en overal zagen wij verregende mensen naar binnen komen, wat onze zoon Martijn –met een lach-  de opmerking ontlokte: “Wat een nárigheid….”   En des te naarder, daar thuis de verwarming het niet meer deed en wij in de kou wederkeerden waar wij ons hulden in plaids, dikke truien en warme sokken, Koos een dekentje omsloegen en zo dapper de avond doorbrachten. “Wat een narigheid…” Het wachten is nu op een monteur, brrr….maandag 12.20 uur.  

In gesprek met Ankie (Postma)

P.S. De tentoonstelling is nog t/m 23 oktober. De openingstijden zijn  op vrijdag/zaterdag/zondag  van 12.00 u tot 17.00 uur.

Arme Koos

Koos (onze kat) is geopereerd. Hij bleek een gezwel te hebben, een kwaadaardige tumor. Wat wij voor een onschuldig bultje aanzagen, was een levensbedreigend iets.  De dierenarts heeft uitvoerig met ons overlegd wat te doen. Zo laten vanwege zijn leeftijd, daar hij er (nog) geen last van heeft of toch opereren? Met de goede conditie die Koos heeft, was dat nog goed te doen, maar garanderen kon hij niks. Nee, dat begrepen wij wel. Wij besloten het te laten weghalen. Koos heeft de operatie goed doorstaan. Gisteren tegen 8 uur mochten wij hem ophalen, mits wij hem heel goed in de gaten hielden. Hij had nog behoorlijk last van de narcose, maar zij dachten dat het goed voor Koos zou zijn om weer thuis te zijn. En dat was ook zo. Hij liep wat wiebelig, maar begon meteen luid te spinnen en wij waren ook blij. Zijn wond moet nu genezen  en daarna is het de vraag of het niet terugkomt en of er niet toch uitzaaiingen in zijn (ons zo dierbare)  kattenlijf zitten.  Optimistisch als ik ben, hoop ik dat hij in goede gezondheid nog wat jaartjes bij ons is.

Koos in betere tijden met Mare

Als ik toch eens…….

…….nee, niet als ik toch eens rijk was, nu ja, dat ook wel, maar ik bedoelde als ik toch eens een tuinkabouter had met een kruiwagentje of eentje met een hengeltje én dan ook een klein vijvertje erbij of nog liever een verzamelingetje tuinkabouters en zo af en toe een dito vrouwtje, zo’n mollige, weet u wel? Ik schreef er al eens over, maar was het weer glad vergeten. Maar nu ik al die lelijke tuinbeelden zag en opeens zo’n grappig tuinkaboutertje, sloeg mijn hart weer eens een slagje over.  En dan die hertjes en egeltjes en paddenstoeltjes, een bijzonder blijmakend tafereeltje. Ik weet het: voor een beeldend kunstenaar geeft dit geen pas, maar so what?  Nou en?  Pourquoi pas? Wel vraag ik mij soms  af hoe dit toch zo gekomen is.  Ligt het aan mijn opvoeding? Zou ik vroeger een kaboutertrauma hebben opgelopen? Ben ik met één klein teentje in mijn kindertijd vast blijven zitten? Ja, dát is het volgens mij. En uiteindelijk kan ik dat niet helpen, kan ik er niks aan doen. Een mens ís die hij ís en dus ook een vrouwmens, nietwaar? Althans zo zie ik het. Ik zou natuurlijk ergens een klein geheim tuintje moeten hebben, waarin ik dan fijn en stiekem een klein rotslandschapje kan aanleggen, voor ‘de sportieve’ kabouter om te klimmen en vanzelfsprekend een bos met bonsaiboompjes, waartussen een waslijntje gespannen kan worden voor de volijverige en pronte kaboutermevrouw.  En al doende komt er vast nog een hoop briljante ideeën bij mij op. En, een bijkomend maar niet onbelangrijk voordeel:  op verjaardagen, Moederdagen, met Sinterklaas en/of Kerst hoeft nooit iemand lang over een cadeautje te piekeren, gewoon ‘iets kabouterachtigs’ graag.

Ooooohh, wat lief....

Een zandsculpturenfestijn….

Brrr...onder water

Een zandsculpturenfestijn……….(raar woord wel) …..en tegelijkertijd een tweede festijn  n.l. de verjaardag van mijn schoondochter Linda. Zij kwam op het schitterende idee dit eens anders te vieren. Zo troffen wij elkaar zaterdag om 11 uur in Garderen op de Veluwe. Wij waren met 9 feestvierders.  De Opa’s en Oma’s vonden het leuk elkaar weer eens te ontmoeten; dat vonden Mare en Rein ook, al gaf het wel eens misverstanden. Vaak hoorde je zeggen: “Nee, die andere Opa..” of: “Ik bedoel jouw Oma, Opa” , maar dat maakte het leuk. De jarige was blij, het weer was mooi. Wij aten gebak (nee, geen zandgebak) wij dronken koffie en chocomel. Wij zagen een show van zandbeelden in een onderwatersfeer met zeepbellen en geheimzinnige geluiden en buiten waren weer andere, zeer knap gemaakte sculpturen. Ik keek mijn ogen uit, want ik had zo iets nog nooit in het echt gezien.  Wat mij wel in het begin verwarde, was het feit dat men daar ook tuinbeelden verkocht en niet zo weinig. Er stonden er honderden, schat ik, voor het terras, waarop we zaten en zomaar ertussenin een zandbuste  van koningin Beatrix, met hoed natuurlijk.  Ik had eerst helemaal niet in de gaten dat zij van zand was, de majesteit.  Zij stond midden tussen de kabouters, de tuinezels en …uh, nou ja, u kent die beelden vast wel. En weer buiten gekomen, was daar een grote zandbak, waar de kinderen zich konden uitleven. Een goede gedachte, nietwaar, na al dat zand, waar je vanaf moest blijven. We gaven de jarige haar cadeautjes in het bos aan een picknicktafel, Mare klom in een hoge boomhut en wij maakten met z’n allen nog een wandeling in het bos. Dat was nog eens wat anders dan visite-zitten.  Een geweldige verjaardag, hiep hiep hiep HOERA !!!!

Wat knap gemaakt !