Sneeuw ?

S N E E U W  veel?  VEEL !!   nog steeds?  NOG STEEDS  witte? JA WITTE weet je het zeker? EVEN KIJKEN, JA SNEEUW al een paadje geschoven? NEE NOG NIKS GESCHOVEN  zwaar teleurgesteld? TAMELIJK NOGAL, SNEEUW NU NOG. BIJNA VOORJAAR…..  op je bloemen ook? JA OP MIJN KLEINE IRISJES OP DE BLAUWE DRUIFJES niet leuk dus? HELEMAAL NIET NEE  ook niet een beetje mooi?  DAT ZEKER NIET ja zucht…..DIEPE ZUCHT….foto maken?  ACH NEE….

Prettig weekend

Wij gaan vanavond uit eten, bij vrienden in Stompetoren, door onze gastheer meestal Stompeteut, nee Stompetuut genoemd. Zij kunnen fantastisch koken en doen dat met veel plezier. En nu zijn wij weer eens uitgenodigd om bij hen een hapje te komen eten, wat bij te praten en al die dingen, die bij samen eten horen. Wij zochten als tegenprestatie een cadeautje uit. Wij lieten de winkeldame een leuke bos bloemen maken, rode ranonkels met gipskruid ertussen en gingen toen naar de Gall & Gall winkel om een fles lekkere wijn te kopen. Wij zochten en wij vonden. Bij de kassa aangekomen zag ik op de revers van het jasje van de helpende meneer een bordje zitten, waarop met grote letters stond: Prettig weekend. Ik wachtte vol spanning af 1. Of hij het tóch zou zeggen.. 2. Of hij alleen op zijn bordje zou wijzen, wat ik vurig hoopte natuurlijk. Maar hij deed NIKS. Hij had vast gezien dat ik al lang dat bordje had zien zitten, want hij zei niks, in ieder geval geen  PW. Jammer, hè?  Zou hij nu aan het sparen zijn voor de volgende gezegdes. Ik heb er wat gemaakt, maar als u nog een leuke weet of een vervelende, waar u zich altijd verschrikkelijk aan ergert, dat zou ik heel graag te weten komen. Het moet wel netjes blijven, hè? En beste lezers, nog een PRETTIG WEEKEND gewenst.

...en mevrouwtje, zeg het maar...

Leespech of wat? (2)

Nee hoor, ik heb Campert uit en hoewel het NOTA BENE uit 1961 stamt, is het net een modern boek.  Hé, ik ben er helemaal van opgeknapt. Ik was even bang dat de leespech mij zou blijven achtervolgen. Maar ik zal toch nog even over die andere boeken schrijven.  Houellebecq dus, m.n. zijn ‘Elementaire deeltjes’. Ik kan er tamelijk kort over zijn: behalve het verhaal over de twee halfbroers, hoe zij leefden en wat zij deden – de een ‘n wereldvreemde wetenschapper en de ander een seksgek- begreep ik er geen bal van.  Vele bladzijden zijn gevuld met onbekende woorden en moeilijke theorieën (voor mij dan) die over natuurkunde, biologie en filosofie gaan. Is het echt wetenschappelijk of niet? Ik weet het niet en vroeg het aan een bioloog. “Ach, lees maar door, het maakt niet uit”, zei hij. Hij had zelf mij dit boek aangeraden of wilde weten of ik het ook zo goed vond. Ik kan u in ieder geval zeggen, dat ik blij was dat ik het UIT had.

Op naar een leesbaarder boek. Ik koos een literaire thriller –ja, die zijn er tegenwoordig volop- Simone v.d. Vlugt’s  Reunie.  Tussendoor las ik nog gauw om effe te bekomen ‘De kat van dat mens’ van Yvonne Keuls. Maar dat was een dunnetje en dus gauw uit. Wel leuk, hoor. Hop, naar De Reünie dus. Een verademing. Ik begreep ieder woord, hele zinnen kon ik vlot achter elkaar lezen en ook nog begrijpen, héérlijk.  Het was spannend, gewoon menselijk en ik zat er al gauw lekker in. Ik las en las, de spanning steeg en toen was het boek uit. Ik zal niets verklappen, want wie weet, leest iemand het net of wil het nog gaan lezen, maar er was iets, wat mij psychologisch niet lekker zat. Ik zal dat eens gaan navragen, maar ik was er dus wederom niet blij mee. Maar nogmaals alles kan aan mij liggen; trekt u zich nergens wat van aan. Nu heb ik twee boeken liggen, maar die bestaan allebei uit losse verhalen. Dat is niet erg, maar die zijn meer voor tussendoor, vind ik. Ik hoop nu maar dat de leespech mij niet meer achtervolgt en dat vele prachtige en interessante boeken voor mij in het verschiet klaarliggen. Vergeef mij mijn geklaag, maar het moest even, nou ja, het lucht mij op, laat ik het zo stellen.

 

Leespech of wat?

Momenteel lees ik Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert. U weet wel: laatst las heel Nederland dat boek; men kreeg het gratis van de diverse biebs. Helaas kreeg ik het niet, omdat ik al jaren wegens een onenigheid van hun kant geen lid meer ben. Dus ik las als enige niet mee, wel echt iets voor mij om dan juist NIET mee te doen, maar wel op een ander tijdstip en dat is NU. En nu hoop ik maar dat het een heerluk boek is, want achtereenvolgens bevielen mij vele boeken helemaal niet. Ik ga ze eens gewoon allemaal opnoemen. Eerst las ik Bonita Avenue van Peter Buwalda. Allerlei mensen waren hierover razend enthousiast  en kwamen hiervan getuigen bij De wereld draait (maar) door, dus stootte het meteen door naar de Toptien. Ik kreeg het cadeau, ik ging het onmiddellijk lezen, maar hoewel het lekker doorlas, -een ‘pageturner’ noemen ze dat- en ik het dus redelijk snel uit had, vond ik het eerlijk gezegd maar niks. Geen boek in ieder geval om zo’n ophef van te maken. U mag het prachtig vinden, hoor, maar ik vond het zo’n mix van succesingrediënten, wat seks, wat spanning, wat droevenis, een beetje humor  enzovoort, men roere dit goed dooreen et voilà …..een Bestseller is geboren. O ja, wel even bij Matthijs langsgaan, hè?   Daarna las ik een dun boekje van Judith Koelemeijer, maar wat bleek? Pech nr. 2:  hàd ik al gelezen. Goed boekje wel, dus toch maar uitgelezen. Vervolgens begon ik aan Michel Houellebecg’s:  Elementaire Deeltjes. Maar daarover morgen (wordt vervolgd derhalve). Ik neem nu nog even een frisse duik in Campert . Dat zal toch ook niet tegen gaan vallen????

Kwasteriaanse humor

Ik was laatst wat aan het opruimen in onze huiskamer en vond daar alweer dat geheimzinnige ei. Van hout met onderin een klein gaatje. Ik dacht eerst dat onze kleinkinderen dat vergeten hadden, dat het van een speeldingetje was ofzo, maar hun moeder herkende het niet en nu kwam het weer zomaar ergens uit. “Kwaster*”, zei ik, “wat zou dit toch kunnen zijn? Nu vind ik het alweer. Weet jij het misschien?” Kwaster bekijkt het zorgvuldig van alle kanten, plaatst het op de vensterbank, kijkt nog eens heel goed en zegt zonder een spier te vertrekken: “Hét ei van Columbus”.

O lieve lezers, dan moet ik altijd zo vreselijk lachen. U ook misschien?

Het bedoelde ei

*Kwaster = naam van echtgenoot Hans (van vorig web-log)

Een verschijning ?

 

 

Ziedaar: wat een prachtig beeld

 

Nou, daar loop ik dus door Zwolle, hè? Ik denk nog wat over die kerk, ik kijk om mij heen, want ik ben nog daar nog nooit geweest, mooi stadje, oude geveltjes, leuke straatjes en opeens……..”Kwaster”, fluister ik, “ik heb een verschijning*, denk ik.  Ik zie een Engel, maar dat kan toch niet, hè?” Kwaster stelt mij gerust. “Het is geen verschijning, lief; het is gewoon kunst. Nou ja, gewoon, heel mooi….”  Geen verschijning dus; wel jammer eigenlijk. Maar wat bijzonder: een Engel, een mannelijke, moderne, want hij heeft een pak aan. Helemaal van prachtig groen glas, wat een heel bijzondere sfeer geeft.  Ja, het is een aparte gewaarwording zo’n Engel te zien, als je net in een ‘basiliek’ geweest bent. En wie is de kunstenaar zult u willen weten? Van de consternatie ben ik dat helemaal vergeten te kijken. Maar er is Google. Ik ga het even voor u opzoeken.  Aha, het beeld is van Herman Lamers, is 3.50 hoog, bestaat uit 350 lagen glas en het stelt de H. Michael voor, de patroonheilige van de stad Zwolle. Door de transparantie van het beeld ziet Michael er iedere minuut weer anders uit. Ook voor de mensen, die niet gelovig zijn, is dit beeld alleen al de moeite waard om een reis naar Zwolle te ondernemen.

*Een verschijning:  tja, hoe zeg je dat? Ik geef een voorbeeld. Bernadette in Lourdes zag meermalen de gedaante van Maria, zegt zij.  Andere mensen zagen haar niet en moesten haar maar geloven dus. Dit is ongeveer een verschijning.

 

Naar Zwolle

Zwolle met de 'Peperbustoren'

Ik schrijf en reageer weinig, ben nog steeds niet helemaal beter, vandaar. Maar gisteren was ik toch samen met Kwaster naar Zwolle om aldaar de Onze Lieve Vrouwe Basiliek te bezoeken.  Kwaster (echtgenoot Hans) doet n.l. onderzoek naar het reilen en zeilen, maar vooral het werken van zijn overgrootvader, kunstschilder  Martinus Christiaan Schenk.  Om dat allemaal uit te leggen, gaat niet zo één twee drie. U zult dan de ‘stukken’ moeten lezen op Kwasters Weblog : http://noggenblog.wordpress.com . Enfin, ik ging voor de gezelligheid met hem mee. Wij kregen een boekje van een vrijwilliger daar  ter plaatse, ter kerke bedoel ik en ik heb, met het boekje in de hand, alles in volgorde van 1 t/m ?  bekeken, een beetje te vergelijken eigenlijk met een museumbezoek. Het is een prachtige oude Gotische kerk, die later opgesierd is met neogotische altaren, beschilderingen, van beneden tot helemaal boven, kruiswegstaties (niet van Overopa helaas), diverse altaren met reliëfs en schilderingen, kortom er is heel veel pracht en praal te zien.  Arm is de Kerk kennelijk nooit geweest, maar ik wind mij er niet meer over op. Dat is misschien wel een voordeel van niet meer zo jong te zijn?  Goed, ik heb alles gezien, terwijl Kwaster met zijn onderzoek bezig was. Helaas heeft hij alleen foto’s gemaakt van hetgeen hij nodig had, terwijl ik dacht dat het niet nodig was om wat te fotograferen en hij dacht dat……u snapt het vast. Nou ja, laat ik u alleen de buitenkant zien, de toren, de Peperbus geheten, die je ook (geheel gratis) kon beklimmen, “223 treden mevrouw” zei een andere vrijwillige oppasser, “maar het hoeft niet, hoor” stelde hij mij gerust. We hebben het dan ook niet gedaan. We hebben wel een kopje koffie gedronken op de Grote markt en nog wat door het stadje gezworven, het een en ander bekeken en………u zult het misschien niet geloven, maar wat daar zeer plotseling voor mij opdaagde, een………………  puntje puntje puntje. Ik zal het morgen verklappen, haha.