Leespech of wat? (2)

Nee hoor, ik heb Campert uit en hoewel het NOTA BENE uit 1961 stamt, is het net een modern boek.  Hé, ik ben er helemaal van opgeknapt. Ik was even bang dat de leespech mij zou blijven achtervolgen. Maar ik zal toch nog even over die andere boeken schrijven.  Houellebecq dus, m.n. zijn ‘Elementaire deeltjes’. Ik kan er tamelijk kort over zijn: behalve het verhaal over de twee halfbroers, hoe zij leefden en wat zij deden – de een ‘n wereldvreemde wetenschapper en de ander een seksgek- begreep ik er geen bal van.  Vele bladzijden zijn gevuld met onbekende woorden en moeilijke theorieën (voor mij dan) die over natuurkunde, biologie en filosofie gaan. Is het echt wetenschappelijk of niet? Ik weet het niet en vroeg het aan een bioloog. “Ach, lees maar door, het maakt niet uit”, zei hij. Hij had zelf mij dit boek aangeraden of wilde weten of ik het ook zo goed vond. Ik kan u in ieder geval zeggen, dat ik blij was dat ik het UIT had.

Op naar een leesbaarder boek. Ik koos een literaire thriller –ja, die zijn er tegenwoordig volop- Simone v.d. Vlugt’s  Reunie.  Tussendoor las ik nog gauw om effe te bekomen ‘De kat van dat mens’ van Yvonne Keuls. Maar dat was een dunnetje en dus gauw uit. Wel leuk, hoor. Hop, naar De Reünie dus. Een verademing. Ik begreep ieder woord, hele zinnen kon ik vlot achter elkaar lezen en ook nog begrijpen, héérlijk.  Het was spannend, gewoon menselijk en ik zat er al gauw lekker in. Ik las en las, de spanning steeg en toen was het boek uit. Ik zal niets verklappen, want wie weet, leest iemand het net of wil het nog gaan lezen, maar er was iets, wat mij psychologisch niet lekker zat. Ik zal dat eens gaan navragen, maar ik was er dus wederom niet blij mee. Maar nogmaals alles kan aan mij liggen; trekt u zich nergens wat van aan. Nu heb ik twee boeken liggen, maar die bestaan allebei uit losse verhalen. Dat is niet erg, maar die zijn meer voor tussendoor, vind ik. Ik hoop nu maar dat de leespech mij niet meer achtervolgt en dat vele prachtige en interessante boeken voor mij in het verschiet klaarliggen. Vergeef mij mijn geklaag, maar het moest even, nou ja, het lucht mij op, laat ik het zo stellen.

 
Advertenties

19 thoughts on “Leespech of wat? (2)

  1. Weet je wat ik doe met een boek dat niet bevalt na twee of drie bladzijden? Dicht klappen en niet mee naar kijken. Overigens houd ik toch al niet zo van boeken waarin het een en ander gefantaseerd wordt (romans). Je weet nooit wat je wel en niet moet geloven. Onlangs las ik een boek over de watersnoodramp in ’53. Het verstoorde mijn beeld van een gebeurtenis die ik deels zelf heb meegemaakt. Die staat nu ook in de kast om nooit meer gelezen te worden.

    • Dat dichtklappen deed ik vroeger ook, Frans. Maar met het klimmen der jaren (ahum) ben ik steeds meer een doorbijtster geworden onder het motto: Ik worstel en kom boven. Kan je die on te lezen boeken dan niet beter naar een Kringloop brengen?
      Hoe gaat het met je spit? Wat beter, hoop ik?

      • De spit is weer verdwenen Thérèse maar boeken naar de kringloop….nee. Die enkele dichtgeklapte die ik per abuis gekocht of gekregen heb gaan de familiekring in. De andere boeken die ik wel lees en bewaar zijn meestal van historische betekenis of naslagwerken en te waardevol voor de kringloop.

  2. Heb de Reunie ook gelezen en zal, ook, braaf niets verklappen. Boeken waarbij je gedachten snel afdwalen: een andere keer weer proberen en als dan weer; weg ermee

  3. Dichtklappen deed ik tot voor kort nooit, ik voelde me verplicht een boek helemaal te lezen. Maar nu ben ik er aan begonnen, met dichtklappen bedoel ik. Ik zal straks in een logje een voorbeeld geven van een voorbeeld.

  4. Grappig toch hoe iedereen weer iets anders zoekt in boeken. [Normaal zou ik nooit zoiets vergoeilijkends zeggen en het boek Elementaire Deeltjes gaan verdedigen als het hilarische, felle, mannelijke, nihilistische en grimmige Meesterwerk dat het voor mij is, maar ik leer bij en meng me niet meer zo makkelijk in polemiekjes.] De een wil vermaakt worden en geen moeilijke woorden, de ander wil verrast of opgeschud worden en juist wél moeilijke woorden. De één wil geen fictie omdat hij dan niet weet wat ‘ie moet geloven, de ander wil juist wél fictie omdat voor hem realiteit geen criterium is voor genot of interesse. Maar goed, Mam, dus geen boek met moeilijke woorden of wetenschap meer voor je hê hê hê. Ik heb hier wel nog twee fantastische Adrian Mole boeken die je nog niet kent, misschien vind je die leuk… of heb ik het nu helemaal verprutst als boekenaanrader na De Brief voor de Koning (‘Griffel der griffels’), Michiel de Geschiedenis van een Mug en Houellebecq? Naja, ieder zijn smaak natuurlijk, waarover wel valt te twisten maar weinig aan valt te beïnvloeden. Hoi-hoi!

  5. Hoi Martijn, ja, dat viel mij ook op al die verschillen. Wat ik mij trouwens wél blijf afvragen is: Is het nu echte wetenschap die de lezer voorgeschoteld krijgt of je reinste nep of misschien wel een beetje van ’t een en een snufje van ’t ander???
    Ja Adrian Mole wil ik graag lezen. Is het in ’t Engels of in ’t Nederlands? Nee. jij blijft gewoon een van mijn boekenaanraders. Het loopt toch vaak wél goed, dacht ik. Maar voorlopig (let wel voorlopig en dat duurt wel een tijd) begin ik maar niet aan Ulysses; dat kan altijd nog.
    Martijn, een goeie reactie, ben ik blij mee.

    • De Adrian Mole boeken zijn in het Engels, maar niet moeilijk geloof ik, en zeker niet moeilijker dan Harry Potter. Maar misschien is het ook weer meer een boek voor een mannelijke neuroot… moeilijk-moeilijk. Ik neem ze gewoon mee, kan je kijken.

    • Oja, over de wetenschap in Elementaire Deeltjes kan ik nog zeggen dat ik dat niet meer weet. Je liet me laatst een klein stukje lezen midden uit het boek, en dat leek inderdaad onbegrijpelijk, maar ik herinner me van mijn oorspronkelijke lezen geen onbegrip en ik geloof dat de hele redenatie en het brok wetenschap (fictief of werkelijk) stukje bij beetje aan de lezer wordt uitgelegd. Of het nu science fiction is of ‘pure onzin’ dat kan ik niet meer zeggen, maar wel dat het voor mij in ieder geval niets onbegrijpelijks was.

      Net als Verne’s maanraket, of Kuifjes maanraket kan ik misschien beter zeggen, daarbij maakt het ook niet uit wat Zonnebloem allemaal beweerd over zijn atoommoter en het materiaal “Zonnebloemiet” waarmee hij zijn raket beschermd. Of de “Omkeerbeweging” of dat in de praktijk kan of niet. Dat doet er niet toe. Maar als er in Elementaire Deeltjes teveel vervelende woorden voor je instonden en je bent afgehaakt voor het wetenschappelijke gedeelte, dan nog geloof ik niet dat dat iets te maken had met waar het boek over ging. Maar het is weer een tijdje geleden dat ik het las, dus misschien ben ik gedeeltes vergeten.

  6. Het lijkt wel een virus, opeens gaan er heel veel blogjes over boeken. Net nu ik deze week het besluit ook genomen heb om het even over lezen te hebben. maar dan over luisterlezen.

  7. Zei ik toch, Houellebecq, veels te highbrow. 😉
    Adrian Mole daarentegen is goeoeoed. En Kuifje natuurlijk. Dat moet Zonnebloemoliet zijn, Martijn, nee natuurlijk bestaat dat spul niet maar je moet het wel goed weergeven. :-p

  8. Mooi, aan Houellebecq begin ik lekker niet. Het leven is vurrukkuluk heb ik ooit op de middelbare school gelezen. Ik kan me niet meer herinneren waar het over gaat en bij de bieb ben ik niet geweest. De reunie ken ik ook. Nu ben ik lekker bezig in Martin Brils: au revoir (als dat toch eens waar kon zijn), heerlijke columns over Frankrijk. Intussen weer heel veel van hem gelezen want er zijn zoveel columns gebundeld na zijn dood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s