De kleinkinders

Dat was het weer.  Een druk maar heel gezellig weekend met de kleinkinderen en hun ouders. Ze hebben gekleid, getekend, gekleurd en geknipt.  Ze hebben gespeeld met het nieuwe poppenstapelbed* , met de ouwe kinderboerderij – nog van hun oom geweest, die nu op vakantie in Frankrijk zit –  en met de min of meer nieuwe bromtol die een vuurtoren heeft, die gaat branden als je maar lang en hard genoeg draait en waarop net-echt meeuwengeluid te horen is. We zijn met z’n allen naar de speeltuin geweest en Opa had een heel leuk computerspelletje gevonden met een barman, die je cocktails liet maken, die je hem dan liet proeven en daarna  – spannend, spannend – trok hij een raar gezicht of werd hij groen en dan … enfin, kijkt u zelf maar, want ik heb er een filmpje van gemaakt.

Mare moest n.l.  iedere keer zo lachen, zo aanstekelijk lachen …  En dan nog iets geweldigs: we zijn ondanks de slechte weersvoorspelling toch naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen geweest en we hadden daar toch opeens mooi weer. Och wat boften wij weer. Hun moeder was zo slim geweest om extra kleertjes mee te nemen, als alles nat zou zijn en een handdoek maar niet nodig geweest. Ook daar zijn we nog ná de sprookjes in een heel leuke speeltuin geweest en iedereen heeft genoten. Ja, het was een heel leuk weekend. 

 

 

 

* Had ik laatst gekocht bij de Kringloop, met een trapje erbij en lakentjes en kussentjes. Allerlei knuffelbeesten en Mare’s popje konden zodoende gezellig samen naar én uit bed.  

 

Advertenties

Uitvinding (1)

Ja, ik schrijf wel een 1 erachter, maar misschien komt er wel nooit een tweede. Ik ben helemaal niet zo uitvinderig. Dit is ook maar een simpele, hoor, maar misschien heeft u er wat aan. Ik zal het uitleggen. Ik had een foto gemaakt van een prachtige prunus. Thuisgekomen zette ik die op mijn bureaublad. En nu, nu al die roze blaadjes al lang zijn afgevallen en misschien wel opgeveegd, samen met spin Sebastiaan, staat nog steeds die prachtige roze bloesem in volle glorie mooi te wezen op mijn computer. Onafgebroken kan ik daardoor nog veel langer genieten dan eigenlijk mogelijk is. Nou, een prachtuitvinding, zeg ik zelf; ik ben er trots op. Het lijkt wel wat op de Teletijdmachine bij Suske en Wiske, als ik mij wel herinner …

De keus is gevallen op …

… op Beieren. Een wonderlijke keus, voor ons dan. Al die jaren dat wij met de kinderen kampeerden, hebben wij  welgeteld één keer in Duitsland op een camping gestaan. Meestal gingen wij naar Frankrijk, soms Italië.  Veel later vertoefde ik vaak op een Grieks eiland, maar nooit in Duitsland. Maar nu kwam per mail bij de vakantieaanbiedingen opeens Beieren voorbij. Je zag prachtige bergen, een mooi blauw meer, een vriendelijk hotel,  een wervende tekst, een binnenzwembad, all in, dus geen boodschappen doen en koken en afwassen. Het is pure verwennerij daar. Kwaster zag het ook helemaal zitten en dát wil best wat zeggen.  Nu maar hopen dat het ook allemaal zo is, maar wij stellen geen hoge eisen; wij zijn nogal gemakkelijk in die dingen, geloof ik. Verder hoop ik dat het weer meezit, maar ja, we zullen ons best vermaken. Als ik dus over een tijdje een blogpauze inlas, weten jullie in ieder geval dat ik even weg ben. Er zijn daar ook veel prachtige bossen waar wij kunnen wandelen op duidelijk gemarkeerde paden. Verdwalen zal er dus niet inzitten. Het plaatsje ligt vlakbij de Tsjechische grens, dus een uitstapje daarheen kan ook al. Ons hotel ligt in een stadje, zodat ik eventueel op eigen houtje wat kan rondstappen. Ja, wij verheugen ons erop. (Misschien kunnen we later ook nog wat kamperen … misschien dan)

PS Als het meezit, zal ik hier nog een schetsje plaatsen, maar ik beloof niks, haha !  

Een beetje boel slordig. Viltstiftengedoe. Nou, dan weet u het wel.

 

Een zeer bewogen geschiedenis

Hier dan het interview met de heer Popovski, van beroep:  muzikale clown. Hij is er klaar voor, zei hij. En hij zag er ook al beter uit, vond ik. Ja, de tranen biggelden nog wel zo af en toe over zijn wangen als hij aan het verlies van zijn dierbare viool dacht, maar hij wilde het toch proberen. Ik ga nu zijn verhaal hier vertellen. In Rusland, lieve lezers, is het communisme dan wel afgelopen, maar het is daar nog lang niet allemaal koek en ei, zei hij. Het is eigenlijk een soort losgeslagen bende geworden, met straatroof, zakkenrollers, mensen met pistolen en zelfs de grote misdaad tiert welig. Daarom besloot Pjotr – ik mag hem Pjotr noemen – alsnog dissident te worden en weg te gaan van moedertje Rusland, hoe zwaar hem dat ook viel. Toevallig zag hij mijn oproep om mee te doen aan mijn Kerstspel en aldus besloot hij dat de kleine Jezus er wel voor kon zorgen misschien dat zijn viool terecht zou komen. Bij ons is dat de H. Antonius, maar dáár misschien wel het Kerstkind. Ze zijn daar n.l. Grieks Orthodox katholiek, dat is anders dan Rooms, heb ik mij laten vertellen.  Bovendien, vertelde Popovski dat het niet goed ging met de circussen in Rusland, zelfs niet met het Staatscircus. Men gaat daar ’s avonds óf uit stelen of inbreken of op tasjesroof óf men blijft liever thuis om dezelfde reden, maar dan om geen gevaar te lopen bestolen te WORDEN etcetera. Ja, een bezoek aan het circus is er dan niet bij. Bovendien is daar de popmuziek doorgedrongen – men smult ervan – en ja, als je als muzikant heel je leven uh… Tsjaikowski e.d. gespeeld hebt, verander je niet zo snel. Hij heeft ’t wel geprobeerd; hij noemde zich zelfs clown Pop, maar nee, het swingde niet genoeg, ja, wist men daar veel. Tja … en wat blijkt nu? Pjotr weet het nog niet, maar hij komt eigenlijk van de regen in de drup, van de ene crisis in de andere. Hier wil men ook alleen populaire dingen, zoals musicals, Franz Bauer, Gerard Joling en Jantje Smit. Voor de Kunsten wordt de kraan dichtgedraaid, want dat is maar flauwekul en interessantdoenerij. Enfin, u weet dat allemaal, maar onze Popovski nog niet. Hij komt er nog wel achter. Voorlopig houden wij het maar even zo. De waterlanders stromen zonder dat al overvloedig genoeg. Best een bewogen verhaal, niet?  Van zo’n oude man?

Moederdag

Even tussendoor. Het was hier heel gezellig. De oudste zoon  Aron belde mij, op aandringen van zijn vrouw, die mij overigens zelf ook nog wilde spreken. De andere zoon Martijn had verrassinkjes voor mij. Wol, die ik nodig had, maar waarvoor hij toch maar opnieuw die winkel binnenging. Lichtgeel, donkergeel en ‘camel’ had ik genoemd. Dat gaf wat verwarring daar. “Waarvoor is het?”, vroeg de baas senior. “Mijn moeder wil een kameel breien … begon zoon uit te leggen. Niemand keek verbaasd en de juiste kleur werd aangereikt. Maar hij had ook nog een klein pakje voor mij. Erin zat een mooi oud blikje  – ik spaar n.l. doosjes en dus ook blikjes – met daarin weer “niet te veel schudden, Mam”  deze twee piepkleine diertjes: een kevertje en een schildpadje, met bewegende pootjes, kopjes en staartje (bij de schildpad dan) . Prachtig, hij kent zijn moeder!

Kwaster had o.a. een heerlijke speciale ‘moederdaggehaktbal’ gemaakt . We hebben gelachen en ik voelde mij zeer verwend. O ja en ook nog een doorzichtig hart met verschillende vruchten + slagroom. Nee, van mij hoeft het niet afgeschaft. Ik vond het toch een bijzondere dag zo. Verder deden we heel gewoon, hoor. We liepen en zaten niet de hele tijd te ‘moederdaggen’… ik heb verder gewoon gebreid, een grote afwas gedaan en zoon en Kwaster hebben samen ergens een tent voor proef opgezet, zulke dingen …de heer Popovski krijgt van mij nog even de tijd om volledig op krachten te komen, maar ik ga hem interviewen, hoor. Dat komt.

Waar is de viool?

Dit is alleen informatie voor de insiders en heeft dus niets maar dan ook NIETS met het Kerstspel te maken noch met het in wording zijnde boek.  Daarom zet ik het cursief, – schuin betekent dat –  begrijpt u wel? Er is wederom een nieuwe figuur uit mijn breihanden gekomen. Ik vind ‘m leuk.

Sinds ik wat meer ruchtbaarheid aan het toekomstige Kersttoneel heb gegeven, hebben zich nu al heel wat mensen gemeld, die allemaal dolgraag mee zouden willen doen. Dat is natuurlijk heel goed nieuws, maar er moet geballoteerd worden. (“Nee, Zwaantje, het heeft niets met ballet te maken”)  Het kan gewoon niet dat er straks honderden zo niet duizenden op één toneel staan. Het zou een janboel geven en we doen het beter dan vorig jaar. Dus een niet zo leuke bezigheid, het casten heet dat tegenwoordig, moeten wij eerst doen. Wij moeten mensen afwijzen… Wij, dat zijn Koos en ik. Hij heeft zijn instinct en ik mijn kijk op die dingen.  Na de geweldige ballerina hebben wij nu nog iemand uit de wereld van de showbizz  gekozen n.l. een clown. “Hè gat, wat afgezaagd”, zult u misschien zeggen. Ja en nee, zal ik dan antwoorden. Ja, ik ben zelf ook niet zo op clowns; soms vind ik ze zelfs een beetje eng. Mijn hond Foppe vroeger ook; hij ging naar ze blaffen als wij er eentje in het bos tegenkwamen. Nee, omdat ze tegenwoordig zo veel goed werk schijnen te doen, bijvoorbeeld de kliniclowns. Daarom vind ik ook dat de kleine Jezus, tamelijk zielig toch in zo’n tochtige en koude stal, er zelfs recht op heeft, tenmínste op één clown. En die hebben we, lieve lezers. En wat voor een, zo uit het Russische Staatscircus gedeserteerd. Popovski is zijn naam, een kleinzoon van de grote Popov.  Pjottr Popovski. Gemakkelijk om te onthouden, niet? Ik heb hier zovast een foto van hem. Hij staat er wat droevig op, want zijn viool is gestolen, zegt hij.  Maar hij is nogal verstrooid en in de war ook al. Misschien heeft hij hem wel gewoon in de trein laten liggen. Dan komt hij vast nog wel terecht, bij het loket van de Gevonden Voorwerpen. En anders koop ik een nieuwe voor hem, heb ik hem al beloofd. Ach, wat zal dat helemaal kosten, zo’n oud viooltje? In het volgende logje ga ik hem een interview afnemen. De man moet eerst even bijkomen met uw permissie.

P.S. Mocht iemand hem vinden, dan waarschuwt u mij wel even, hè?

Reizen of wat?

Laten we het eens over vakantieplannen hebben.  Wij waren eigenlijk al min of meer vast besloten (Kwaster: min of meer en ik: vast) om nog een jaartje met het tentje te gaan kamperen en wel in het zuiden van Frankrijk, in bijvoorbeeld Aix-en-Provençe. Zoon Martijn weet daar een fijne camping, aan de voet van de Mont Sainte Victoire.  Maar ….toen kwam dat gedoe met de rug. En helemaal over is het nog steeds niet. Toch wilde ik gewoon gaan inpakken, maar Kwaster, van ons tweeën veruit de verstandigste, vond dat niet verantwoord. Tent opzetten dus bukken, slapen op een luchtbed dus  …ja gaan liggen en ook weer opstaan, kortom voorlopig niet. En toen hij eenmaal dat kamperen, een hobby van Thé., aan zich voorbij zag gaan, zei hij dat hij misschien toch überhaupt liever een huisje of een hotelletje wilde  … Tja.   “Kijk jij dan daar maar naar uit, op de computer; jij weet meer van al die huisjes enzo…”, zei ik. Intussen – soms is reclame toch ergens goed voor  – zag ik allerlei arrangementen voor een paar dagen hier of daar of 8 dagen naar…voor niet zo verschrikkelijk duur. Ik schreef mij, na lang aarzelen, in voor hun nieuwsbrief. Ik krijg nu allerlei verleidelijke aanbiedingen, lezers.  Een heerlijke week op Kreta, Kos of Rhodos, betaalbaar. Of 8 dagen in Sjarm el Sjeik (Sharm el-Sheikh) , aan die prachtige Rode Zee, all in, in een 5 sterrenhotel, ideaal om te duiken en te snorkelen en te zonnen, ook betaalbaar, ja. En opeens zag ik ons al, Kwaster op een plek waar hij absoluut niet hoort, en ik eigenlijk ook niet, want ik hou wel van zwemmen, maar durf niet te snorkelen, zonnen doe ik tegenwoordig ook maar even en wat doe je dan zo’n hele week?  “Lieverd, niet om het een of ander, maar ik zal blij zijn als ik weer gewoon thuis ben …”, stel ik mij voor, dat ik tegen Kwaster zeg, ik die zo dol ben op eens geheel ergens anders te zijn. “Misschien kan ik drijvend met de duikbril op toch die vissen zien?”, opperde ik nog. “Jawel, maar dan zie je ze op hun rug”, antwoordde de verstandigste van ons beiden.  Hahaha, daar gaan we dus niet heen – denk ik – ook niet naar bruisend Volendam of naar mooi Twente, voorlopig niet dan, maar toch wel leuk, hoor, om iedere dag zo’n blik op de wereld te krijgen van die reisorganisatie. Het lijkt potdorie wel of ik al in Sjeik el Sjarm geweest ben met een lokaal drankje en een lokaal hapje en lekker warm en zonnig.  Een niet-reisje kan ook leuk zijn !