Dagboek Jan Wolkers 1974

Een wonderlijke ervaring dit te lezen. Aanvankelijk vond ik er niet veel aan. Het is schematisch genoteerd wat er allemaal gebeurt. Dat is even wennen. Maar dat wende. Wel begon ik mij te ergeren. Zijn grove taalgebruik vond ik storen in zo’n dagboek. Ik geef het voorzichtig aan, want Internet, nietwaar? Een voorbeeldje, uit het hoofd, geen letterlijk citaat : “….ga naar de tuin, pluk een maaltje snijbonen, koop een fles champagne. Het smaakte heerlijk. Erna nog even Karina  gen…t”. Welja zeg! Toch lees ik door. Het gaat maar door over die tuin en het erbij horend huisje, wat hij voor eten klaarmaakt, meestal met groenten uit … jawel. Ik erger mij nog steeds, maar krijg weer meer zin in de eigen tuin, al kijkt haast nooit iemand anders dan ik ernaar, neem mij voor zelf beter te kijken, ervan te genieten en er weer meer in te gaan doen. Dan verstopt de WC in het huisje. Jan geniet duidelijk want dat vindt hij heerlijk om te beschrijven. Met stevige laarzen in de derrie, met een ijzerdraad poeren en uitgebreid vertellen wat er allemaal in zat. Ik neem hem dat niet kwalijk. Hij is een mens die vindt dat de mooie dingen der natuur beschreven moeten worden en dat kan hij ook heel literair en goed geobserveerd, maar evengoed uitgebreid het tegendeel, het verval van een dode mol bijvoorbeeld met maden, wormen en al. Hij maakt er ook foto’s van. Gelukkig zitten  die niet in het betreffende boek, want ik hoef dat niet allemaal ook nog eens te zien.  Ik kreeg wel opeens zin om weer eens een dagboek bij te houden en ook een beetje kort de dingen te noteren. Pluspunt nr. 2 dus. Ik mocht het boek al wat meer. Intussen had ik besloten om per dag één maand te lezen, dan was het al minder tuin, minder eten, minder zitten in het huisje. Was een goed idee. Ja en nu? Nu heb ik het uit. Geleidelijk aan begon het mij meer te boeien, ook minder te ergeren, sommige dingen nam ik maar op de koop toe en wij werden min of meer maatjes, dat boek en ik. Geen dikke vrienden, hoor, maar het lezen kreeg toch iets heel bijzonders. Vreemd, hè?

PS Ik heb eigenlijk ook nog wel vakantieverhalen, maar we zien wel.

Advertenties

19 thoughts on “Dagboek Jan Wolkers 1974

  1. ja, sexualiteit blijft iets merkwaardigs. De meeste mensen houden dat apart, maar Jan stipte het altijd aan. Tenminste, ik dacht dat je het over neuken had, maar de eu durf je niet te tikken, dus verzin ik dat zelf maar.

  2. Een soort facebook avant la lettre eigenlijk, dat dagboek van Jan.. en wie het leuk vindt leest het… Ik vind het altijd bijzonder hoe hij het leven wist te waarderen in al zijn facetten…, maar daarbij trapte hij misschien wel eens op andermans leven.

    • Dat waarderen van het leven proef je ook heel duidelijk in dit dagboek.
      En dat laatste, bedoel je in zijn boeken of in zijn persoonlijke leven of allebei?

      • Zag laatst interview met de vrouw die model had gestaan voor Olga in Turks Fruit. Dat was geloof ik in Benali met boeken. Haar verhaal vond ik wel een beetje schokkend, ik was nogal een bewonderaar van Wolkers. Hij was wel heel erg bezitterig tegenover haar en schijnbaar soms gewelddadig.

  3. Grove taal in de literatuur vind ik helemaal niet erg, zolang het maar niet shockeren omwille van het effect is zoals een bekend vlaamsch schrijver graag doet. dan pas ik.
    Jan Wolkers moet ik eens opzoeken in onze bib.

    • De grove taal vind ik op zich ook niet erg, maar om nu als vrouw op één hoop geveegd te worden met de snijboontjes, de worteltjes etc. -zo helemaal terloops ook nog- dat waardeer ik minder.

      Welke schrijver bedoelde jij eigenlijk?

  4. Als ik het goed begrepen heb (het is alweer en tijd geleden dat in info over de grote Jan tot mij heb genomen), is Jan opgegroeid in een gereformeerd nest, en vaak werd/wordt daar het “fatsoen” beleden tot op een niveau waar het levensangst wordt. Daar schijnt Jan zich al vroeg van te hebben losgemaakt, wat waarschijnlijk deels verklaart waarom hij zich tegen dat fatsoen afzet / is blijven afzetten, want je houdt er altijd een tic van over…
    En ik denk dat Suske Herman Brusselmans bedoelt – maar misschien heeft die zijn eigen achtergrond om zich tegen af te zetten?

    • Ja, zo had ik het nog nooit bekeken en ik heb toch heel veel van hem gelezen.
      Verder dacht ik ook inderdaad aan Brusselmans, van wie ik aardig wat gelezen heb, maar de grove taal was mij niet eens opgevallen, geloof ik tenminste.
      Liefs, ook voor Marijke.

      • Nee, ‘achterwaards in de poes naaien’ kan je niet echt grof noemen. Eigenlijk is het heel poëtisch zelfs. Slechts shockeren om het effect kan je hem echter wel verwijten; of prijzen, afhankelijk van je smaak en houding. Wat de een erg om te lachen vindt, vindt de ander smakeloos of stuitend. Ik las dit dagboek van Jan Wolkers ook, en mij stoorde het feitelijk praten over sex eigenlijk niet zo erg al vond ik het niet erg verheffend van onze doorgaans toch zo bezeten Jan. Maar mij stoorde wel heel erg Wolkers zijn, wat mij betreft (ik ben maar een gewone Hollandse jongen) overdreven luxueuze inname van hele dure wijnen, kreeft en caviaar. En dan vooral het moeten vermelden ervan in zijn sumiere dagboek. Wat hij eet en drinkt schijnt (afgezien van zijn oprecht mooie natuurbeleving in zijn volkstuin) het belangrijkste in de dag te zijn zo af en toe. En verder wordt even vermeld hoe het weer was en dat hij Carina even neukte. Nou ja… toch een erg mooi boek verder.

  5. Die dagboeken ken ik en ik had ongeveer dezelfde ervaring als jij het beschrijft; gaandeweg waardeerde ik ze ondanks verschillende notities die ik overbodig vond. Het drong niet meteen tot me door dat een dagboek geen doortimmerd verhaal is.
    Jouw logje lezende krijg ik ook zin in het bijhouden ervan.
    Niet voor publicatie 🙂

  6. @Martijn: Hoi ! Fijn dat jij ook reageert. Dat dure gedoe vond ik niet zo erg en hij kocht niet alleen eten, maar ook superdure cadeau’s, maar ja, och, de rijkdom was hem misschien even naar ’t hoofd gestegen. Kan ik mij wel voorstellen, al zou ik het niet aan die dingen uitgeven. Groetjes Mam.

  7. Ook het noteren van die dure cadeaux leek erg veel op pochen en dat had ik niet verwacht van ‘mijn’ Jan Wolkers. Ook dat was dus een beetje een ontnuchtering. Maar verder geen probleem.

    • Hahaha, ik zal het Suske eens moeten vragen om dat zeker te kunnen weten.
      Een knipoog erachter. Dat is mooi. Geen emoticon, maar toch een aanwijzing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s