Een merkwaardige dag

Gisteren gingen Kwaster en ik naar Zandvoort om ons werk op te halen in de ‘zwembadgalerie’ aldaar. Wij zouden over Alkmaar gaan, want dat was het gemakkelijkste volgens echtgenoot. Het was droog, de lucht was hier en daar helderblauw en daar weer donker en dreigend. Voor Kwaster zijn zulke luchten het mooiste, zo echt Hollands. Ikzelf ben meer voor de zuidelijke, prachtig blauwe, met zo hier en daar een wit wolkje en een stralende zon er middenin. Het was toch ook voor mij een mooi ritje, met al wat herfstkleurige bomen en volop koeien nog in de wei. Altijd als men het erover heeft, dat de koeien naar buiten moeten mogen kunnen, denk ik: “…en wat zijn dat dan, toch duidelijk koeien? Of zouden dit ‘sierkoeien’ zijn? Het zijn wel echte, want ik zie ze bewegen…

Maar goed, in de buurt van Alkmaar gekomen, zagen wij een bord met WEGOMLEGGING en volg de borden met een A erop. Dat deden wij dus. En opeens waren wij op weg naar Schermerhorn of all places. Goed, een stukje toeristische route dan maar. Als we maar om 3 uur in Zandvoort zijn volgens afspraak. Wij tuffen door de polders, maar opeens staat daar een agent,  midden op de weg, met een motor, die  ons streng naar de weg terug wijst. Waarom wij niet door mogen rijden, geen idee. We moeten weer helemaal naar waar wij afgeslagen waren. Nou moe…!! Raar hoor. “Zo komen wij natuurlijk niet om 3 uur in Zandvoort aan…” moppert Kwaster. Maar enfin, het zat mee. Twee voor drie waren wij er. De galeriehouder had onze werken al keurig ingepakt en hielp ons inladen. Wij maakten nog een gezellig praatje en liepen ook nog even met hem rond om te kijken of er nog wat bij was voor onze kunstverzameling.

En ja, Juliana met dat leuke hondje, een basenji zag ik bij Google.  Die hondjes schijnen niet te kunnen blaffen, maar ze maken een soort jodelgeluid. Leuk hè? En nog een klein schilderijtje van een ander hondje.

Een heel mooi dingetje. Wij nemen afscheid, beloven contact te houden en rijden weer richting huis. De file viel mee en dus waren we redelijk snel weer thuis. Ik stapte uit, wilde mijn rugzakje pakken en voelde… NIKS. Rugzak in Zandvoort gebleven. Potverdepotver… Ik gauw het mobiele nummer bellen en ja: “Meissie, je tas heb ik gered, hoor. Ik zag hem meteen staan. Geen zorgen. Komt allemaal goed!”  Wat een dag, hè? We hadden het deze week al zo druk met van alles en nog wat. Nu dit weer. Een dag uit het leven van… kun je wel stellen. En dan moeten we nog naar een expositie in de kop van N.H. en een verjaardag gaan vieren in A’dam. “Zou dat allemaal wel goed gaan?”, vraag ik maar eens aan Juliana, die ik voorlopig even op een lage kast gestald heb. Mét haar hondje natuurlijk.

Advertenties

13 thoughts on “Een merkwaardige dag

  1. Ach wat een leuk schilderijtje van onze Juul met haar Zara. Ik heb laatst iets gelezen over dat beestje. Hij was erg onopgevoed, mocht alles en gromde naar ministers. Op zich vind ik dat dus wel weer heel erg goed van zo’n hond. Grrrrr….ministers……..grrrr! 😉

    • Zara, de naam wist ik niet meer. Ik las in het hondenboek, dat dit soort wél erg moeilijk op te voeden is. Ze zijn heel erg eigenwijs, Het lijkt mij dé ideale hond voor Juliana, hahaha, grommen tegen ministers. Misschien heeft ze Zara ook nog wat opgestookt of aangemoedigd.

  2. Tja, waar is er in Nederland momenteel een maand lang GEEN omleiding?
    Dat schilderij van dat hondje doet me denken aan het nieuwe hondje van mijn dochter; “Roemeens vuilnisbakkenras”. Gered van een triest bestaan, voortdurend alert en actief, maar heel lief en handelbaar. Toch nog steeds een beetje bang voor bepaalde bewegingen van de mensen om haar heen.
    Over Juliana: een opvoeder kan wel heel streng zijn, maar dat is geen garantie voor het resultaat: het kan volledig averechts uitpakken!

  3. ja, men ziet een koe en denkt dat alle koeien buiten zijn.
    En als het vriest denk men dat het met de opwarming van de aarde wel meevalt.
    Sommige mensen…

    Op tijd vertrekken is wel noodzaak, met al die wegomleggingen en rare agenten, maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed!

  4. Ik hoop niet dat dit het hondje was wat in een konijnehol het eind van zijn leven vond. Deze ziet er zo lekker levenslustig uit. Oh, ik moet zeggen zag, want de tijd van het hondje zal hoe dan ook al lang voorbij zijn. Alhoewel, zo op het protret heeft het hondje dan wel weer het eeuwige leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s