Over olifanten gesproken…

Nu ik zo via via aan olifanten liep te denken, kwam er plots een heel verre vreemde herinnering bij mij boven. Het was in de (kunst)academietijd. Tussen Kwaster en mij was het pas ‘aan’ en daarom durfde ik hem zo iets toe te vertrouwen. Een rare en geheime wens. “Ik zou zo graag” vertelde ik hem, “een klein olifantje hebben. Zo’n onbeholpen beestje met zo’n klein slurfje, maar hij moet wel klein blijven, wat niet kan natuurlijk –dat weet ik ook wel- maar toch, dat lijkt mij zo iets moois. Dan zou ik iedere dag naar hem (of haar) kunnen kijken, hem aaien, lekker een beetje op zijn rug krabbelen en met hem praten…”  Ik weet niet meer hoe Kwaster reageerde. Hij keek er in ieder geval niet van op. Ook trad er geen merkbare verkoeling in onze verhouding op. Misschien is het heel normaal zulke dingen in een verliefdheidfase.

Wat denken jullie over verliefdheid of over olifanten of allebei? Daarover iets te zeggen, zou mij een bijzonder groot plezier doen.

Advertenties

19 thoughts on “Over olifanten gesproken…

  1. Het lijkt mij dat dat iets zegt over hoe speciaal jullie allebei zijn. Ik denk dat niet veel mensen hetzelfde soort gesprekje over olifantjes zullen voeren.

  2. Verliefdheid kan heel wat hebben hoor, ook een liefde voor jonge olifantjes. 🙂 Een mooie foto; wat zijn het toch bijzondere dieren, vind je niet?
    ps Ik ben nieuwsgierig naar de strengheid spamfilter: wordt dit geplaatst of niet?
    5 – 4 – 3 – 2 – 1 – …

  3. Olifanten brengen geluk toch? dus als je een olifantje cadeau krijgt…
    Ik vind ze erg indrukwekkend, heb ze ook ooit in het ‘wild’ gezien met jonkies en alles erbij. Maar ook in de dierentuin kijk ik graag naar ze. Maar verliefd, nou nee.
    Hé Thérèse, ben je zo ziek geweest? Hoop dat je weer helemaal bent opgeknapt 🙂

  4. Ach, die jongen was natuurlijk zooooo verliefd op jou, dat hij niet eens hoorde wat je allemaal voor onzin zei. Hij lag alsmaar amechtig aan je voetjes. 🙂

  5. de meeste jongen zijn schattig, enge insecten enzo nagelaten natuurlijk. En ik zeg/doe zo maar rare dingen als ik verliefd ben/iemand erg leuk vind (dat verliefd zijn, vind ik een wat lastig begrip), maar gelukkig is het onderwerp van je aanbidding doof voor allerlei zaken. Later kunnen beide partijen daar heeeeel anders over denken, maar goed.

  6. Nee, over olifantjes hebben we het geloof ik nooit gehad. Wel over hondjes en die is er toen dan ook gekomen. Hondjes zjn in huis ook wel iets gemakkelijker te houden.

  7. Ik wilde ook altijd al een olifantje, een kamerolifantje. En bij een geliefde uit het verleden sprak ik die wens vaak uit. Op alle mogelijke manieren. Het ging wel meestal schertsenderwijs; dan hadden we het over heel andere dingen, of het was heel stil in de kamer, en plotseling, out of the blue, riep ik dan uit: waarom krijg ik geen olifantje? Of: ik krijg zeker weeeer geen olifantje he? Nooooit mag ik eens een olifantje!
    Wij vonden dat altijd heel geestig, we bleven het geestig vinden ook toen de relatie al bijna op de klippen was gelopen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s