De dooi en de koningin

januari 2013 a 251

Afgelopen zondag begon het hier te dooien. Maar aangezien dat gepaard ging met akelige regenbuien, had ik alleen binnenshuis een foto hiervan gemaakt. De volgende dag scheen de zon echter en omdat ik zowel het IJsselmeer als het dorp in winterse sferen vastgelegd had, wilde ik datzelfde doen met de grote dooi. Dat hoort er bij. En toen Kwaster ook nog zei: “Het zou best eens kunnen dat de sneeuwklokjes en de krokussen nu de grond uitspringen..”, wist ik niet hoe snel ik naar buiten moest komen. Mijn huishoudplannen schoten met een reuze vaart naar de achtergrond. En ik heb de sneeuwklokjes gevonden, niet in mijn eigen tuin nog, maar wel in andermans tuinen. Ze stonden volop te pronken in de sneeuw, want de dooi ging hier helemaal niet zo hard als ik wel dacht.

 

 

 

januari 2013 a 239januari 2013 a 254januari 2013 a 254 januari 2013 a 255januari 2013 a 256januari 2013 a 259januari 2013 a 262

Ja, nu is alle sneeuw wel weg, maar gisteren, toen ik een logje wilde schrijven, geïllustreerd met mijn foto’s, kwam er iemand tussen, die zo nodig plotsklaps een toespraak wilde houden. Om 19.00 uur. Waarover? Dat zou nog geheim zijn, ware het niet dat iedereen er al de mond vol van had, op de TV natuurlijk. Om klokslag 7 uur werd het toespraakje van de koningin dan uitgezonden. Voor joker eigenlijk dus. Ik vond dat wel sneu én tevens nogal onbeschoft van het televisietuig. Ja tuig, het moet mij maar eens van het hart. Daarom kom ik nu pas met mijn dooifoto’s. Kwaster heeft nog een poging gedaan om wat ijsschotsen te fotograferen, maar die waren hier in de buurt nog niet. Welnu koningin majesteit, dat het voor u maar gauw 30 april moge worden, dan bent u er vanaf en kunt u misschien nog gewoon wat lol gaan maken.

januari 2013 a 269

Advertenties

Nog gauw voor de dooi

Op mijn wandeling vandaag heb ik nog maar gauw wat foto’s genomen. Het schijnt te gaan dooien. Misschien volgt dan wel de Lente? Nou, het zou toch kunnen? In ieder geval ben ik nu volledig gedocumenteerd, zowel over het IJsslmeer als over de toestand in het dorp. Ik probeerde vooral wat fietsers te fotograferen. Alleen de vreselijk donkere figuren heb ik overgeslagen. Met zwarte muts en donkergrijze jas, nee zo somber daar had ik geen zin in.

januari 2013 a 199ajanuari 2013 a 202januari 2013 a 205januari 2013 a 206januari 2013 a 210januari 2013 a 211januari 2013 a 213januari 2013 a 214

Expeditie naar de Noordpool

januari 2013 a 161Dat hebben wij even gedaan vandaag, Kwaster en ik. “Even naar de Noordpool?” hoor ik u al vragen. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Eigenlijk zou het de Zuidpool moeten zijn, maar de Noordpool klinkt veel stoerder én kouder én witter. Dat was het daar ook bij de voormalige Zuiderzee, nu het IJsselmeer. Eén grote ijs-  en sneeuwvlakte, heel eventjes een tikje zon erbij en af en toe een vogel of een wandelaar. Verder één grote leegte met daarboven heel veel lucht. Je voelt je klein en nietig hier. Het is eigenlijk niet te fotograferen of je zou heel veel foto’s aan elkaar moeten plakken als een groot panorama. Maar goed, ik heb toch maar wat plaatjes gemaakt, zowel van de kant van het IJsselmeer als van de andere kant, alles wat onder aan de dijk ligt. Dat ligt er ook nog zo ongerept bij. Kijk, dit was het.

januari 2013 a 152januari 2013 a 155januari 2013 a 168januari 2013 a 174januari 2013 a 176januari 2013 a 182… en aan de andere kant

januari 2013 a 158januari 2013 a 164

Mooie grote blommen

januari 2013 a 147Als er iemand mocht denken dat mijn breigekte na de Kerstballentijd over en voorbij is, dan heeft die iemand het volslagen mis. Voor mijn verjaardag kreeg ik namelijk een boekje Bloemen breien.  En dat ben ik nu aan het doen. Momenteel heb ik al zeven Anemonen gebreid, want eentje is zo niks, vind ik bij deze soort. Juist die kleuren bij elkaar maken ze zo lieflijk en vrolijk. Ik begin trouwens erg naar de lentekleuren te verlangen, maar ja…dit terzijde.  En bovendien kan ik nu het poppenbreien weer opnemen, nu de ballen niet meer nodig zijn. Mare heeft mij al vriendelijk verzocht zo’n pop voor haar te breien. Zij heeft het boek bekeken en zag daar een pop met roze haar en dat vond zij zo prachtig. “Oma… en dan een blauwe maillot erbij, want blauw staat overal bij, toch? Maar met roze haar, hoor! En zo’n leuk jurkje, kijk zo eentje, dat wil je wel, hè Oma?”  Nou vooruit dan maar. Ik bén begonnen en heb al één voet klaar met een stuk been; het is een heel werk, hoor, zo’n pop.

januari 2013 a 148Er is één groot voordeel aan breien en dat is dat je je nooit hoeft te vervelen, als je maar genoeg wol hebt. Een nadeel is dat je heel soms niet erg aan huishoudelijke klussen toekomt, maar dat kan juist tegelijkertijd een voordeel zijn, bedenk ik ‘inene’. Nu vind ik Cruyff ’s uitspraak: “Ieder nadeel hep ze voordeel”  helemaal briljant.  Zo nu weet u dat ik mijn tijd niet verbeuzel. Ik ben nu begonnen aan een grote roos.

Yorkshire puzzel (2) *

januari 2013 a 027Zoals ik intussen  al verteld heb, is deze 1000 stukjespuzzel (en andere ook waarschijnlijk) in het geheel niet voor mij weggelegd. Maar ik ben nu wel te weten gekomen, WAAROM ik mij zo ontzettend kon vergissen. Ik maakte n.l. die lollige Fiep Westendorppuzzels van 70 stukjes –voor de kleinkinderen, hè?- en dacht het volgende:  “Als ik 70 stukjes in elkaar kan krijgen, is een 500 of 1000 st. puzzel niet moeilijker, maar ben je er alleen langer zoet mee, wat je dan een paar dagen plezier bezorgt en niet maar een half uurtje.

januari 2013 a 120MAAR… dat is helemaal niet zo. Die grotere zijn wel degelijk véél moeilijker én omdat je ook nog eens eeuwenlang tegen dezelfde afbeelding aan zou moeten kijken, zou het onnoemelijk saai kunnen worden, MITS ik het gedaan zou hebben. Want… nu komt de aap uit de mouw: ik ben wel degene geweest, die de puzzel gekocht heeft (voor maar € 1.20 gelukkig)  maar diezelfde persoon, ik dus,  was ook zo verstandig om meteen te besluiten niet eens aan zo iets ondoenlijks te beginnen, omdat voor iemand als ik er NOOIT een einde aan zou komen. Enige zelfkennis is mij niet vreemd. Wél is intussen Kwaster er al dagen mee bezig, soms blij, soms wat minder, hoewel ik hem verzeker dat hij hem zo nodig rustig een schop mag geven. Bovendien heeft zoon Martijn nu een puzzel gekocht van twee duizend stukjes. Ik heb ‘m (de puzzel én Martijn)  nog niet gezien, maar ik stel mij zo voor dat die stukjes zo klein zijn dat ze met het blote oog helemaal niet waar te nemen zijn óf de puzzel zo groot dat je hem op de vloer moet maken, omdat geen enkele tafel  groot genoeg kan zijn. Enfin, we zullen zien.

januari 2013 a 108januari 2013 a 110Intussen heb ik zelf genoeg afwisseling op dit gebied. Pas nog heb ik o.a. een Monet gemaakt, een van mijn lievelingsschilders, een grote coupe ijs met chocoladesaus, twee parkieten in een sierlijke kooi, omringd door bloemen en er zijn er nog duizenden anderen, ook speciale winterpuzzels voor de liefhebber. Nu nog niet al té verslaafd raken en dan heb ik er toch weer wat van geleerd.  

* Niet te verwarren met Yorkshire terrier.

januari 2013 a 115januari 2013 a 111januari 2013 a 112januari 2013 a 106januari 2013 a 096

Yorkshire puzzel (1) *

januari 2013 a 072Weet u nog, dat ik laatst opeens zo’n zin had om een legpuzzel te maken? Dat ik in een vlaag van hoogmoed er eentje kocht van maar liefst 1000 (duizend!) stukjes?  “En hoe ging het verder, Thérèse?” zal iemand zich misschien afvragen.

januari 2013 a 118januari 2013 a 117 2 details

Nou… ik keek er naar en nog eens… en gelukkig vroegen Kwaster en Martijn mij of zij zo vast een stukje mochten leggen. “Dat is best”, zei ik. Samen begonnen zij aan de rand, wat nog een heel werk scheen te zijn, want zij waren een hele tijd bezig. Daarna werden zee en lucht uitgezocht, maar ook stukjes met gedeeltelijk lucht en zee, halfom zeg maar, tegelijk donkere zee en lichte zee én donkere en lichte lucht. Vanaf dat moment begon het mij al wat te duizelen, ik zeg het maar eerlijk. Tevens –ja, men ging stug door – zocht Martijn de stukjes van de bootjes bij elkaar en Kwaster sorteerde op geheimzinnige wijze allerlei deeltjes, die hij in door mij aangereikte doosjes deed. Ik zelf kon er nu helemaal geen touw meer aan vastknopen. Ik had er wel vertrouwen in, hoor, dat hij wist wat hij deed, o zeker, maar ik zag het gewoon niet. Het zijn ook zulke kleine rotstukjes. Martijn was nog steeds met die bootjes bezig en ik hoorde hem herhaaldelijk zeggen: “Dat zijn nu die gemakkelijke bootjes van jou, Mam!” Dat had ik inderdaad  gezegd dat die vast niet zo moeilijk konden zijn.  

januari 2013 a 069En toen, terwijl ik nog geen enkel stukje zelf gelegd had, kwam er een welkome reactie van Irene http://www.anderzijds.eu/ uit België. Zij noemde de volgende puzzelpagina: http://www.jigidi.com  Daarop kan men héél veel soorten puzzels doen, van weinig tot heel veel stukjes, van kunst tot katten, van landschappen tot de raarste afbeeldingen. Ik ging onmiddellijk oefenen en kreeg mijn zelfvertrouwen weer een beetje terug. Zó: 18 stukjes had ik toch maar gelegd in minder dan 4 minuten. Ik zeg maar wat. Ook hoef je niet te zoeken welke kant boven is en… een heel tijdsparend iets: als de stukjes passen, hoor je “klik”. Dan weet je tenminste zeker dat het goed is. De eerste keer had ik het geluid zo zachtjes staan, dat je die klik niet hoorde en toen kwam er een beetje rare hond en poes uit. Hij was dan ook niet goed, want er kwam niet zo’n kant en klare afbeelding tevoorschijn, het voorbeeld als het ware. Ook dat weet ik nu. Ik heb er nu al een heleboel gemaakt en ik maak vorderingen. Langzaam maar toch… ik ben nu eenmaal niet erg geduldig van aard, ik word er beter in, hahaha. Wat een gedoe, zeg. (wordt vervolgd)

* Niet te verwarren met Yorkshire pudding.