Reizen is niet altijd je dát.

Waarschuwing: Dit wordt een lang verhaal. U kunt nog stoppen.

maart 2013b 055Altijd als ik met de trein naar Amsterdam ga en daar soms ook een tram pak, gaat alles goed. Oké, er zal wel eens wat vertraging zijn, maar niet noemenswaard. En nu maakten wij, nog niets vermoedend, een reis naar Den Haag. Hans had alles tevoren bestudeerd, waar over te stappen en naar welk perron en welke trams (Holland Spoor) of bussen (Centraal) wij konden nemen om het Gemeentemuseum te bereiken. Laat het dus duidelijk zijn, dat de rampspoed, die nog komen ging, NIET aan ons lag. Ik zal het proberen uit te leggen, hoewel het volgens mijn Kwaster niet te  volgen is, zelfs niet als je er bij geweest was. Wij stonden vroeg op en haalden zelfs een trein eerder dan gepland. Een goed begin, nietwaar? Wij reisden niet naar A’dam Centraal, maar moesten in Sloterdijk overstappen. Dat ging ook goed, voor zover ik mij herinner. Wij reisden verder en stapten in Den Haag Centraal uit. Dáár begon de ellende. Ergens, op een ijskoud station, zagen wij een bordje met BUS erop, wij volgden de pijl en liepen het station uit waar wij bijna omver werden geblazen door een snijdende Oostenwind, maar wat nóg erger was: geen bussen te bekennen. “U moet helemaal terug, naar boven, wwacht, ik wwijs het u wwwel”, sprak een behulpzame, Surinaams uitziende dame. Wij vingen de terugtocht aan, ál meer en meer bevriezend. En ja, daar was een groot plein met een of twee bussen. Wij stapten in lijn 24, maar… de verkeerde. De buschauffeur zei dat gelukkig vóór wij aan de andere kant van Den Haag waren. Dus wachten *bibber bibber*  op een die de goede kant uitging. En na een heel koud kwartier, jawel. In die bus werden straten omgeroepen, maar NIET het Gemeentemuseum. Gelukkig zagen wij dat op tijd. Na een geweldig bezoek aan dat museum (zie vorig logje) was het duidelijk:  wij moesten ook weer terug. Ach wij wisten nu de halte –zal wel aan de overkant zijn ongeveer-, en hoopten dat alles naar wens zou verlopen. Maar NEE… Aangekomen bij de halte, zagen wij een groot gat, een berg zand en een bord, waarop stond dat bus 24 van 11 maart tot ong. half mei hier NIET stopte, maar dat verderop bij de kruising tussen de Valeriusstraat en nog iets..?.. een voorlopige halte zou zijn. Wij liepen en liepen, een Haagse dame sloot zich bij ons aan en op de aangegeven plek, geen halte te bekennen, besloten wij gezamenlijk bij de nadering van bus 24 onze duimen op te steken. Daar kwam een bus en jawel met het juiste nummer. Wij wierpen ons praktisch vóór de bus, ook de Haagse mevrouw, maar … hij reed gewoon door. Potverdepotver… Er viel ons niks anders te doen dan naar een echte halte door te lopen. Het was zo mogelijk nog kouder geworden. De Haagse, een struise, stapte stevig door. Wij, behalve Martijn dan, hadden moeite haar bij te houden, maar het moest, wilden wij niet in ijspegels veranderen. Daar kwamen wij dan bij een echte voorlopige halte, zonder enige beschutting én bekaf. “Nu hebben wij het ergste toch gehad? Alleen de trein nog?” , zei iemand.  Dat dachten wij ook maar het ergste moest nog komen. Gelukkig wist ik dat nog niet, want ik zou mij ter plekke op de grond geworpen hebben. Wij ‘busten’ naar Centraal, weer lopen lopen lopen, stapten in een volle trein en moesten wederom in Sloterdijk overstappen. Daar en nu opgelet: zagen wij net onze trein wegrijden en de volgende zou over.. 2 minuten op een geheel ander perron vertrekken. Zouden wij dat halen? Of toch maar niet? Iedereen sloeg aan het rennen, ik lag in de derde positie, ik rende tot ik niet meer kon, liep met snelle pasjes door en dan weer rennen, rennen. Voor mij zag ik zoon en man steeds harder gaan. Ik was niet buiten adem, maar mijn voeten voelden aan als loodzware blokken,die ik bijna niet meer omhoog kreeg. Toch bleef ik mijn best doen met de slogan in mijn hoofd: “Nou, niet vallen!!” Ik heb het gehaald. Ik viel zowat die trein in, met kloppend hart. Als we met z’n allen nog weer een half uur hadden moeten wachten door mijn schuld, oei, ik moest er niet aan denken. En toen, geduldige lezers –als die er nog zijn tenminste- gingen wij uitgeput, maar voldaan naar huis toe. Naar Home Sweet Home, waar het lekker warm was en Koos ons verwelkomde  …..als u nu denkt dat ik enigszins overdreven heb, NEEN, het was integendeel nog veel erger, geloof ik.

maart 2013b 035We zitten nog wel met een prangende vraag. Weet iemand wat dit bordje in de trein betekent? Verboden de sirtaki te dansen of wat??

Advertenties

19 thoughts on “Reizen is niet altijd je dát.

  1. ‘Iedereen sloeg aan het rennen, ik lag in de derde positie,…’ hahahahahaha, sorry, ik geloof best dat het heel erg was, maar ik moet zo lachen bij dat beeld!

  2. Dat ze daar heel lange veiligheidsgordels hebben en dat je die moet vastmaken voor de trein vertrekt. Dat heb je toch wel gedaan hoop ik? Anders moet alles nog een keer hoor.

  3. Wat een verhaal hahaha! Kon je nog wel zitten na al dat geren? Of moest je ook nog staan in een overvolle trein? Daar heeft dat bordje ook mee te maken denk ik. Dat je niet met wijde armen mag staan in de trein want dan passen er nog minder mensen in 😉

    • Ja Lien, ik zag een zitplaats, waar weliswaar een jas en tas breeduit op lagen, maar toen ik het vroeg, mocht dat, hoewel niet van harte. Maar ik plofte dankbaar neer en nu ben ik wel trots op mijzelf, hahaha! Groetjes!

  4. Ik denk het zelfde als Lien, qua bordje. Ik vind het nog wel mee vallen hoor, die reis. Eigenlijk moeten jullie gewoon dankbaar zijn, want je maakt dan nog eens wat mee, niet waar. En nog gratis ook! Bofkont

    • Jaja. daarom deden we het ook, om eindelijk eens iets mee te maken. En het werd nog geweldiger lijden en afzien dan we ooit hadden durven denken. En nog gratis ook, zeker. Ook dat speelde een rol. Af en toe geef ik toe aan een krenterig karaktertrekje in mij, vooral in deze crisistijd.
      Ben jij nog ergens heen geweest, Aleida, met het Boekenweekgeschenk?

      • nee, was daar te lui voor. Waartoe, denk ik op sommige momenten. Het boekenweekgeschenk heb ik wel natuurlijk, want groot fan van Van Kooten.
        Ik vond je verhaal trouwens leuk, en ook zo herkenbaar, dat hollen over zo’n perron en dat je dan denkt ‘als ik maar niet val, niet vallen’

  5. ik denk dat het bordje betekent dat je anderen de weg danwel zitplaats niet mag versperren dus je had groot gelijk dat je die opeiste. En verder las je lange verhaal lekker snel weg, hoop dat de herinnering aan deze ov-reis ook snel weg is bij jullie.

  6. Het openbaar vervoer is voor mensen die dagelijks dezelfde route afleggen, anders is het niet te doen! Is mijn ervaring. Nee, lang leve de auto! Hoewel tijdens vakantie`s, dan is het ook anders he, en avontuurlijk! Treinen in Nederland gaat nog wel, bij bussen altijd de bestuurder vragen!

  7. Waar zouden we toch zijn zonder het openbaar vervoer… Het is tegenwoordig overal een zootje. owel in bus als trein. Helaas zullen er er aan moeten wennen. Is geen leedvemaak, maar ik moest af en toe toch wel lachen om je verhaal. Bordje: geen idee. Zou eigenlijk te vinden moeten zijn op site NS. Nee dus.

  8. Ik hoopte ook dat men erom zou lachen, want ik kon het niet laten zo iets in geuren en kleuren te vertellen. Zo maak je nog eens wat mee en juist later kan je erom lachen.

  9. Normaal pak je vanaf het CS tram 17, maar ze zijn met de riolering aan het knutselen en daarom is alles nu anders. Tip: ga lopen, duurt 45 minuten en je ziet een heleboel leuke, mooie dingen.

    • Ja, ikzelf en zoon willen best lopen, maar mijn man is niet meer zo goed ter been en we wilden veel in het museum zien, ook nog.
      Maar bedankt voor de tip, Peter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s