De dood van mijn moeder

Onze moeder moet ik zeggen, want zij had vijf kinderen, van wie er een, mijn broer Niels gestorven is, toen mijn moeder én vader nog leefden. Zij had zeven kleinkinderen, nu allen al lang volwassen. Zij had vijf achterkleinkinderen, die haar leven enigszins konden opvrolijken na de dood van mijn vader. En allen zullen haar heel erg missen, ieder op zijn of haar manier.

Maar vlak nadat wij hoorden dat zij gestorven was, waren wij blij voor haar. Zij was er aan toe; haar lichaam wilde niet meer.  Zij is bijna 96 geworden en had er vrede mee. “Mijn laatste schilderij kan ik niet meer afmaken”, sprak zij, “maar dat is niet erg. Ik heb een mooi leven gehad…”

Ik zal daar nog vast wel eens op terug komen, maar nu nog even niet. Wél zal ik u binnenkort nog vertellen over het afscheid, want dat is werkelijk zo mooi verlopen. Zo’n fantastisch einde dat ik iemand spontaan hoorde zeggen:  “Zó wil ik het ook.”

Mama’s overlijdensbericht voorkant/achterkant. Met dank aan zwager Willem, die dit zo mooi gemaakt heeft.

IMG_0001bIMG_0001a

Uit de Meisjesschool geklapt

december 2013 306Zo heet het project dat onder Jeannette haar bezielende leiding a.s. weekend in de school zal plaatsvinden. Onze school bestaat namelijk dit jaar 100 jaar, want hij is van 1913. Nog net dan, hè? Want dit jaar is al bijna om, het is kiele kiele. Na er enkele keren over vergaderd te hebben, is toch besloten dat het voornamelijk zal gaan over die periode dat het nog echt school was. Daar wij, Kwaster en ik,  voornamelijk geïnteresseerd waren in de periode erná, toen wij een flink aantal jaren nog tentoonstellingen maakten, besloten wij dit niet actief mee te vieren. Wel kreeg Jeannette de gelegenheid om haar project te verwezenlijken. De school is dit weekend dan van haar en wij, oudjes, Kwaster (Hans) en ik, mogen er gezellig even tussenuit om alle drukte te vermijden. We gaan naar Delft, dus ver weg en er is daar voor ons genoeg te doen, zagen wij net in de gauwigheid. Wij hebben tot nog toe hard gewerkt om de gangen leeg te krijgen. Wat er precies allemaal gaat gebeuren, is voor ons nog wat onduidelijk, maar dat horen wij later wel. Wel heb ik een website waarop u het een en ander kunt lezen, klik hier  of ga naar de Facebookpagina Verder denk ik dat het voor de oorspronkelijke Bovenkarspelders interessanter zal zijn dan voor een buitenstaander. Maar iedereen is welkom natuurlijk. Ook werken nog andere collega’s mee, die hun atelier in de school hebben, n.l. Tanja E. Algra, Rigtje Smit en Cor mantel en vooral Jeannette Eisses natuurlijk.  Ik wens haar heel veel succes toe.

De plant met de kangoeroepootjes

december 2013 204Ik kreeg –ik meen vorig jaar rond deze tijd- van het gezin van zoon Aron een voor mij onbekende plant. Een ‘kangoeroeplant’ stond er op het kaartje met de gebruiksaanwijzing, naar de bloeiwijze zo genoemd. Het schijnen net de pootjes van een kangoeroe te zijn. “O jee”, zei ik toen tegen mijn andere zoon, iemand met ‘groene vingers’ (is geheel iets anders dan kangoeroepootjes) “zou het een moeilijke plant zijn? Hij staat vast niet in mijn inmiddels stokoud plantenboek”. “Geeft niet, je hebt de plant met de klimop van A. nu al meer dan een jaar in leven gehouden. Hij weet vast wel dat je je best erop doet”. Enfin, hij bloeide en hij bloeide en toen hij daarmee klaar was, liet ik de takjes maar zitten. Het leek een beetje op Edelweiss. Maar nu moet de grote Kerstboom daar komen staan en ik ontdeed hem van al zijn pootjes en toen ik die zo zag liggen, leken het net muizenpootjes, zo leuk. Dus heb ik eerst dan nog maar wat foto’s  gemaakt.

december 2013 209En … er zit ook al een nieuwe bloem in, in wording, maar toch… ik doe het nog niet eens zo slecht.  Bovendien heeft Plant het overleefd ONDANKS Koos, die steeds stukjes eraf probeerde te knagen, te lui als hij was om buiten wat groen te gaan nuttigen én van Kattegras moet hij niks hebben. Dus met die tip hoeft u niet bij hem aan te komen. Hij ‘mot’ het niet, zal ik maar zeggen.

Tip: Geeft u mensen maar rustig een Kangoeroedinges cadeau. Het is een gemakkelijke plant.  Zelfs de kat is er blij mee, zie links onder nog het geknaag van Koos.

Zwoegen en zweten

december 2013 166Dan had ik het toch niet overdreven. Niemand heeft het rond die dagen zo druk als ik. En dan reken ik de Kerst zelf noch Oudjaar mee. Die moeten we maar door zien te rollen. Wij zijn nu inmiddels overal door de school aan het ruimen. Dat heeft te maken met het project ‘Uit de Meisjesschool geklapt’. ( Een andere keer zal ik dat uitleggen.  Even geduld dus)  De gangen moeten namelijk leeg komen en gaandeweg, door de jaren heen, is daar nogal wat komen staan. Ik weet niet hoe het met u is, maar je went eraan, als iets er maar lang genoeg staat. Maar er zit schot in, een beetje dan.

december 2013 180Verder ben ik net een fijne wandeling gaan maken onder een stralend blauwe lucht. Eigenlijk had ik vandaag in Mokum moeten lopen maar een leuke afspraak met mijn jeugdvriendin ging niet door, helaas. Zij moest wegens tandongemak plotseling naar de tandarts. En op een andere dag kon die man weer niet. Hij had toevallig opeens een gaatje omdat er iemand uitviel, zodoende …  Nogal een geestige omschrijving, maar voor een tandarts misschien wel heel gewoon. Zo gauw iemand ergens uitvalt, stopt hij het gaatje weer dicht. Maar intussen missen wij mooi onze nostalgische herinneringen weer eens ophalen, want wij kennen elkaar al sinds de 5e klas lagere school namelijk. Zo genoeg gekletst, ik ga weer door met wat ik doen moet.

Mag ik even zuchten?

december 2013 094Kerstmis en de feestdagen ervóór en erna waren altijd al heel erg in onze familie. Mijn moeder moest ook altijd hartgrondig zuchten want zij is de derde kerstdag jarig. De bakkerswinkels waren dan dicht, waardoor wij naar België moesten uitwijken, dat overigens t.o.v. Breda dichtbij was, maar toch … “wat valt het weer ongelukkig”, verzuchtte mijn moeder ieder jaar weer. Ik vond mijn verjaardag ook niet echt prettig vallen, 4 januari, als iedereen genoeg heeft van al dat lekkers en die feesten. En zo kwamen wij al sukkelend toch meestal de feestdagen redelijk prettig door. En nu?? Het is alleen maar drukker geworden, dit jaar helemáál of zou het maar een idee van mij zijn?  Ten eerste zijn onze kleinkinderen  op rare data jarig: de een op Nieuwjaar en de ander op 10 januari. Dan wordt er binnenkort iemand 70 en weer een ander 65. Daar gaan wij ‘ijs en weder dienende’  ook heen. U weet waarschijnlijk dat ik wel van feesten houd, maar zo veel … *zucht*. Dan wordt dit jaar eind december maar nog vóór de Kerst de Meisjesschool zo iets als ‘bezet’ of ‘gekraakt’ met ons goedvinden. Ik vertel er later nog wel over. Maar … en dat is heel prettig, dan gaan wij drie dagen er van tussen.  En last but not least heeft mijn moeder plots besloten haar 96e verjaardag toch maar wel te vieren. Is natuurlijk fantastisch en ik hoop dat zij en wij er geweldig van zullen genieten, maar er moesten toen weer plannen finaal omgegooid worden. “Nou zeg, wat kan jij zeuren, ondankbaar mens”, zult u zeggen. Nou, het komt omdat ik nu al dingen bijna dreig te vergeten, waardoor ik dacht: “… en dit is nog maar het begin van al die decemberdrukte. Wat moet dat worden? Straks neem ik nog het ene cadeautje voor een totaal ander iemand mee of ga ik een in-het-geheel-niet-jarige allerhartelijkst feliciteren of aan Mare mijn kleindochter (nu nog 6 jaar) de wens uitspreken dat zij nog maar een jaartje mag meegaan of leg ik mij per ongeluk in een verkeerd bed neer of nóg erger: rijdt Kwaster zonder mij naar huis, waardoor ik dagen en dagen op visite moet blijven zitten …”.  Daarom moest ik even wat van mij afzuchten, snappuwel?

De Kerstboom

Al vier jaar begin ik zo tegen december mijzelf  ijverig richting Kerst te breien of te haken.  Twee maal heb ik kerstfiguren gebreid en Hans (Kwaster) timmerde een stal. Vorig jaar heb ik mij uitgeleefd in allerlei kerstballen. En dit jaar maak ik kerstversieringen. Ik vrees dat er een tweede (kunst)boom bij moet komen, maar die hebben we, dus dat is geen punt. Ieder jaar als ik hierover wat schrijf op mijn blog, vraagt er altijd wel een of andere grapjas of ik nu ook een Boom zelf ga breien. Natuurlijk moet ik daar om lachen, want dat kan helemaal niet. Dat is godsonmogelijk. Excusez le mot. Maar nu komt het grote nieuws, beste lezers. Het wonder is geschied: ik heb een boom gebreid, uh … nee, gehaakt. En niet een kleintje, néé, een joekel van een boom. Hij kon maar met heel veel moeite naar binnen. Ik heb er expres buiten een foto van gemaakt met een auto ernaast zodat u het formaat kan aflezen. Gelukkig hebben wij hem gisteren al naar binnen gedragen, vóór de storm uit. De lampjes hangen er ook al in. Alleen straks de versieringen nog. Maar daar is tijd genoeg voor. Het is uiteindelijk vanavond eerst nog Pakjesavond. Ik denk niet dat ik wat krijg van Sint, hoewel ik altijd braaf ben. Ja, hoe dat nu mogelijk is, snap ik niet zo goed. Maar ja, ik begrijp wel meer niet. Maar goed, het zij zo. Ik kan u één ding zeggen: ik ben apetrots op mijn Kerstboom. Dat doet niemand mij na. En gaat u nu niet zeggen: “Hij is niet echt”. Nee, hij is niet echt, maar zelf gehaakt. Dan kan hij ook niet echt zijn. De echte groeien in een bos. Dat weet ik ook wel.

december 2013 089

Daar is Klein Duimpje

december 2013 029december 2013 031

Het zijn drukke tijden, beste lezers.  Ik leef al helemaal naar de Kerst toe. Nou ja, dat zult u wel gemerkt hebben. En zo is het eigenlijk gekomen dat ik de Sprookjes totaal vergeten was, tot ik in mijn werktas keek, waarin nog af te maken dingen zitten. Ik zag een rood met blauwe  poes –nou ja, daar is geen haast bij- maar ook … een onaffe Klein Duimpje. “O jee, de Sprookjes … misschien zit iemand erop te wachten, het tijdschrift TZT (te zijner tijd of Thé zet thee voor als u het niet meer weet) is allang niet meer verschenen. Ik smeek u pardon, lieve lezers. Maar ik maak het nu goed. Ik voorzag K. Duimpje van zijn mini- beentjes en trok hem de Zevenmijlslaarzen aan. Zo, Klaar was het menneke. Nu nog wat foto’s maken en dan het verhaal. Gezellig hè? Ja, dat vond ik ook. “Hallo Klein Duimpje” riep ik en zette hem klaar voor de foto’s. Hij stond mooi stil en twee foto’s waren klaar.

december 2013 032december 2013 033december 2013 034Ik zag hem voorzichtig wat stapjes doen, maakte daar ook een foto van en harder liep hij en nog veel harder op die laarzen en o o o verschrikkelijk hard … Het was nog maar een stipje aan de horizon. “O, daar gaat mijn sprookje! Zou hij nog terugkomen? En als… wanneer dan?”  Vragen, vragen… weg is Klein Duimpje. Hoe moet dat nu verder? Tja, hopelijk t.z.t. natuurlijk. We zullen moeten afwachten.  Wat een vervelend ventje, wat een loeder, hoe kannie mij nu zo in de steek laten, diejen eigenwijze snotaap…. Het kan dus even duren… potverdepotver  &%$(*&#$

Een piepklein bericht

Het is mij gelukt een muis, een echte kerstmuis te breien.  Bij de eerste poging brak het gebrek aan ruimtelijk inzicht mij zwaar op bij het in elkaar zetten van muis. Het werd een soort driekantig dingetje, dus … zo moest het niet. Ik liet de idee van een muis breien maar een tijd bezinken en maakte intussen andere versierselen voor in de boom. Ik deed een tweede poging en zowaar de vorm lukte, maar dat lieve schattige muisje was het nog niet. Maar de derde poging lukte zowaar “HOERA HOERA” , een lief muisje is het geworden.  Kijk maar.

november 2013 512