De dood van mijn moeder

Onze moeder moet ik zeggen, want zij had vijf kinderen, van wie er een, mijn broer Niels gestorven is, toen mijn moeder én vader nog leefden. Zij had zeven kleinkinderen, nu allen al lang volwassen. Zij had vijf achterkleinkinderen, die haar leven enigszins konden opvrolijken na de dood van mijn vader. En allen zullen haar heel erg missen, ieder op zijn of haar manier.

Maar vlak nadat wij hoorden dat zij gestorven was, waren wij blij voor haar. Zij was er aan toe; haar lichaam wilde niet meer.  Zij is bijna 96 geworden en had er vrede mee. “Mijn laatste schilderij kan ik niet meer afmaken”, sprak zij, “maar dat is niet erg. Ik heb een mooi leven gehad…”

Ik zal daar nog vast wel eens op terug komen, maar nu nog even niet. Wél zal ik u binnenkort nog vertellen over het afscheid, want dat is werkelijk zo mooi verlopen. Zo’n fantastisch einde dat ik iemand spontaan hoorde zeggen:  “Zó wil ik het ook.”

Mama’s overlijdensbericht voorkant/achterkant. Met dank aan zwager Willem, die dit zo mooi gemaakt heeft.

IMG_0001bIMG_0001a

Uit de Meisjesschool geklapt

december 2013 306Zo heet het project dat onder Jeannette haar bezielende leiding a.s. weekend in de school zal plaatsvinden. Onze school bestaat namelijk dit jaar 100 jaar, want hij is van 1913. Nog net dan, hè? Want dit jaar is al bijna om, het is kiele kiele. Na er enkele keren over vergaderd te hebben, is toch besloten dat het voornamelijk zal gaan over die periode dat het nog echt school was. Daar wij, Kwaster en ik,  voornamelijk geïnteresseerd waren in de periode erná, toen wij een flink aantal jaren nog tentoonstellingen maakten, besloten wij dit niet actief mee te vieren. Wel kreeg Jeannette de gelegenheid om haar project te verwezenlijken. De school is dit weekend dan van haar en wij, oudjes, Kwaster (Hans) en ik, mogen er gezellig even tussenuit om alle drukte te vermijden. We gaan naar Delft, dus ver weg en er is daar voor ons genoeg te doen, zagen wij net in de gauwigheid. Wij hebben tot nog toe hard gewerkt om de gangen leeg te krijgen. Wat er precies allemaal gaat gebeuren, is voor ons nog wat onduidelijk, maar dat horen wij later wel. Wel heb ik een website waarop u het een en ander kunt lezen, klik hier  of ga naar de Facebookpagina Verder denk ik dat het voor de oorspronkelijke Bovenkarspelders interessanter zal zijn dan voor een buitenstaander. Maar iedereen is welkom natuurlijk. Ook werken nog andere collega’s mee, die hun atelier in de school hebben, n.l. Tanja E. Algra, Rigtje Smit en Cor mantel en vooral Jeannette Eisses natuurlijk.  Ik wens haar heel veel succes toe.

De plant met de kangoeroepootjes

december 2013 204Ik kreeg –ik meen vorig jaar rond deze tijd- van het gezin van zoon Aron een voor mij onbekende plant. Een ‘kangoeroeplant’ stond er op het kaartje met de gebruiksaanwijzing, naar de bloeiwijze zo genoemd. Het schijnen net de pootjes van een kangoeroe te zijn. “O jee”, zei ik toen tegen mijn andere zoon, iemand met ‘groene vingers’ (is geheel iets anders dan kangoeroepootjes) “zou het een moeilijke plant zijn? Hij staat vast niet in mijn inmiddels stokoud plantenboek”. “Geeft niet, je hebt de plant met de klimop van A. nu al meer dan een jaar in leven gehouden. Hij weet vast wel dat je je best erop doet”. Enfin, hij bloeide en hij bloeide en toen hij daarmee klaar was, liet ik de takjes maar zitten. Het leek een beetje op Edelweiss. Maar nu moet de grote Kerstboom daar komen staan en ik ontdeed hem van al zijn pootjes en toen ik die zo zag liggen, leken het net muizenpootjes, zo leuk. Dus heb ik eerst dan nog maar wat foto’s  gemaakt.

december 2013 209En … er zit ook al een nieuwe bloem in, in wording, maar toch… ik doe het nog niet eens zo slecht.  Bovendien heeft Plant het overleefd ONDANKS Koos, die steeds stukjes eraf probeerde te knagen, te lui als hij was om buiten wat groen te gaan nuttigen én van Kattegras moet hij niks hebben. Dus met die tip hoeft u niet bij hem aan te komen. Hij ‘mot’ het niet, zal ik maar zeggen.

Tip: Geeft u mensen maar rustig een Kangoeroedinges cadeau. Het is een gemakkelijke plant.  Zelfs de kat is er blij mee, zie links onder nog het geknaag van Koos.

Zwoegen en zweten

december 2013 166Dan had ik het toch niet overdreven. Niemand heeft het rond die dagen zo druk als ik. En dan reken ik de Kerst zelf noch Oudjaar mee. Die moeten we maar door zien te rollen. Wij zijn nu inmiddels overal door de school aan het ruimen. Dat heeft te maken met het project ‘Uit de Meisjesschool geklapt’. ( Een andere keer zal ik dat uitleggen.  Even geduld dus)  De gangen moeten namelijk leeg komen en gaandeweg, door de jaren heen, is daar nogal wat komen staan. Ik weet niet hoe het met u is, maar je went eraan, als iets er maar lang genoeg staat. Maar er zit schot in, een beetje dan.

december 2013 180Verder ben ik net een fijne wandeling gaan maken onder een stralend blauwe lucht. Eigenlijk had ik vandaag in Mokum moeten lopen maar een leuke afspraak met mijn jeugdvriendin ging niet door, helaas. Zij moest wegens tandongemak plotseling naar de tandarts. En op een andere dag kon die man weer niet. Hij had toevallig opeens een gaatje omdat er iemand uitviel, zodoende …  Nogal een geestige omschrijving, maar voor een tandarts misschien wel heel gewoon. Zo gauw iemand ergens uitvalt, stopt hij het gaatje weer dicht. Maar intussen missen wij mooi onze nostalgische herinneringen weer eens ophalen, want wij kennen elkaar al sinds de 5e klas lagere school namelijk. Zo genoeg gekletst, ik ga weer door met wat ik doen moet.

Mag ik even zuchten?

december 2013 094Kerstmis en de feestdagen ervóór en erna waren altijd al heel erg in onze familie. Mijn moeder moest ook altijd hartgrondig zuchten want zij is de derde kerstdag jarig. De bakkerswinkels waren dan dicht, waardoor wij naar België moesten uitwijken, dat overigens t.o.v. Breda dichtbij was, maar toch … “wat valt het weer ongelukkig”, verzuchtte mijn moeder ieder jaar weer. Ik vond mijn verjaardag ook niet echt prettig vallen, 4 januari, als iedereen genoeg heeft van al dat lekkers en die feesten. En zo kwamen wij al sukkelend toch meestal de feestdagen redelijk prettig door. En nu?? Het is alleen maar drukker geworden, dit jaar helemáál of zou het maar een idee van mij zijn?  Ten eerste zijn onze kleinkinderen  op rare data jarig: de een op Nieuwjaar en de ander op 10 januari. Dan wordt er binnenkort iemand 70 en weer een ander 65. Daar gaan wij ‘ijs en weder dienende’  ook heen. U weet waarschijnlijk dat ik wel van feesten houd, maar zo veel … *zucht*. Dan wordt dit jaar eind december maar nog vóór de Kerst de Meisjesschool zo iets als ‘bezet’ of ‘gekraakt’ met ons goedvinden. Ik vertel er later nog wel over. Maar … en dat is heel prettig, dan gaan wij drie dagen er van tussen.  En last but not least heeft mijn moeder plots besloten haar 96e verjaardag toch maar wel te vieren. Is natuurlijk fantastisch en ik hoop dat zij en wij er geweldig van zullen genieten, maar er moesten toen weer plannen finaal omgegooid worden. “Nou zeg, wat kan jij zeuren, ondankbaar mens”, zult u zeggen. Nou, het komt omdat ik nu al dingen bijna dreig te vergeten, waardoor ik dacht: “… en dit is nog maar het begin van al die decemberdrukte. Wat moet dat worden? Straks neem ik nog het ene cadeautje voor een totaal ander iemand mee of ga ik een in-het-geheel-niet-jarige allerhartelijkst feliciteren of aan Mare mijn kleindochter (nu nog 6 jaar) de wens uitspreken dat zij nog maar een jaartje mag meegaan of leg ik mij per ongeluk in een verkeerd bed neer of nóg erger: rijdt Kwaster zonder mij naar huis, waardoor ik dagen en dagen op visite moet blijven zitten …”.  Daarom moest ik even wat van mij afzuchten, snappuwel?