Goed nieuws

februari 2014 360Hiephoi, we zijn eruit! We nemen weer een kat.  Of een volwassen gezellige (2e hands) boerenkat of twee maatjes, die liever bij elkaar blijven of een raskat(je) of twee boerenkittens, die binnenkort wel geboren zullen worden. U ziet wel dat wij nog reuze twijfelen.  Maar theoretisch is de kogel door de kerk. Ik hoef niet te gaan verpieteren in een katloos bestaan. Ik ben nu steeds druk aan het zoeken, geholpen door lieve vriendinnen die veel kennis op dit gebied hebben. Ze hebben mij aan instellingen geholpen, waarvan ik nog nooit gehoord had. En dan is daar ook nog het asiel natuurlijk. Toen we het erover eens waren geworden, Kwaster en ik, was mijn eerste opwelling naar het dichtstbijzijnde asiel te snellen en daar de eerste de beste lieve kat aan mijn boezem te drukken. Maar nee, ik houd mij in en ga heel verstandig te werk. Een kort logje dit keer, lieve lezers. Ik ben er helemaal blij en opgewonden van geraakt.

Zie je nou wel?

… oftewel ‘Een hartverscheurend stukje’.

februari 2014 318Sinds ons Koosje dood is gegaan, ben ik nog niet alleen thuis geweest, realiseer ik mij vandaag. Kwaster (Hans) is namelijk de hele dag weg en misschien ook wel een groot deel van de avond. Normaal heb ik daar geen moeite mee en ik had dat nu ook helemaal niet gedacht, want ik heb genoeg te doen, ook leuke dingen. Maar nu voelt het gemis van Koos nog dieper…. “Zie je wel”, denk ik, “ik kan niet meer zonder”.  Kwaster en ik hebben het er natuurlijk over gehad of we weer een kat zullen nemen. Voor mij was dat eerlijk gezegd geen vraag hoewel ik eerst een maandje erover zou denken, had ik mij voorgenomen. En dan speelde voor mij meer de kwestie:  weer een kitten of een jonge of niet zo oude kat uit het asiel? Maar Kwaster dacht er anders over en dat begrijp ik nu wel, geloof ik tenminste.  Hij somt de nadelen op: a/je kunt minder gemakkelijk weg, b/zeker met vakanties,  b c d enz. ben ik nu al vergeten. Ik antwoordde: a/ je kunt gewoon weg, als er maar eten en drinken voor de hele dag staat b/ die vakanties van ons, ach, die duren niet zo lang en zijn ook niet zo vaak c/ de halve meisjesschool stond te dringen om Koos te mogen verzorgen d/ ook zoon Martijn –woont dichtbij- wil altijd inspringen e/ ik weet heus wel dat ik Koos er niet mee terug krijg f/ik vind het zo verschrikkelijk gezellig g/ik vind het zo niks, zo zonder. En nu vandaag ben ik helemaal van slag. Ja, misschien overdrijf ik wat, maar niet veel, hoor. Ik schreef net deze mooie zin op Facebook:  “En met Koos was ik nooit alleen; ik was altijd met z’n tweeën en Koos ook, als ik er maar was”.  En zo is het maar net!

februari 2014 316februari 2014 317februari 2014 319

Vrolijkheid troef

februari 2014 273Daarnet schoot er opeens een scheut van blijdschap door mij heen. Ik keek namelijk naar de twee Paashazen die ik aan het maken ben voor mijn kleinkinderen. Ik vond ze zo’n ondeugende blik hebben. Ze lijken zelfs een beetje op die twee. Wonderlijk, hè? De ene is dan ook een mannelijke Paashaas, zie de snor en de schipperstrui en de ander is een hazinnetje, zie de modieuze cyclaamkleurige  kleding én zij krijgt misschien ook nog een strikje op de kop. Daar werd ik dus net even heel gelukkig van. Maar binnenkort ga ik echt weer aan de slag in mijn atelier. Ik heb de boel weer wat veranderd daar, ik voel een zekere drang en dan kan ik toch nog altijd ’s avonds punniken en frunniken? Wat zegt u? Het zal u benieuwen? Ja, mij ook, maar het plan lígt er.

P.S. Ik heb ze uit een boek, hoor. Van Arne en Carlos voor de kenners. Dus zo creatief is het niet. Wel moeilijk breien, met 5 naalden maar liefst.

februari 2014 272

 

De Olympische Spelen

februari 2014 239Ik bedenk opeens dat ik nog geen woord gewijd heb aan die Spelen. En ik ben dat bij nader inzien ook helemaal niet van plan.  Dat schaatsen is mooi, hoor en al die oranje triomfen. Maar wat moet ik met die rare sporten: langlaufen en dan schieten? Ik vind het geen gezicht. Wel grappig vind ik al die door de lucht buitelende skiërs, maar ik dacht dat het eigenlijk de bedoeling was met beide skilatten op de piste te blijven en gewoon snel naar beneden te komen. In die winterse bergachtige gebieden is dat ooit een mooie uitvinding geweest, want zo iets red je niet op je fietsje. Je gewoon laten glijden, wie zou dat ooit bedacht hebben? Een zeer praktisch type ongetwijfeld.  Of toch een ongedurig iemand, zo iemand die  niet rustig op zijn gemak kan blijven zitten, met een glaasje Schnapps en een mooi boek met de geruststellende gedachte: “Ik ben heerlijk ingesneeuwd. Lekker! Ik kan niet naar kantoor, het is overmacht, hiep hoi!” Nee, ik vind dat een beetje genante sport, dat kopje duikelen op ski’s. Ik weet niet eens hoe het heet. Dat snowboarden heeft nog iets logisch, dat zie ik tenslotte ook in ons eigen dorp, maar dan zonder sneeuw en op wieltjes. Schaatsen is ook praktisch. Men gaat lekker hard ergens naartoe. Hier niet natuurlijk, want de baan is rond en leidt dus nergens heen. Maar wie er het snelst is, heeft dan toch maar gewonnen en dat is weer logisch. En dan … ik vind Poetin gewoon een heel nare man. Dus beter is het er helemaal niet over te hebben.  

Cupcakes

februari 2014 222februari 2014 223februari 2014 224februari 2014 225februari 2014 226februari 2014 227februari 2014 228Dit zijn speelgoedcupcakes, door mij gehaakt, voor elke dag eentje.  Zondag: dag van het paard  maandag: dag van de koe  dinsdag: dag van de goudvis  woensdag: dag van het lieve heers beestje   donderdag: dag van het knorretje  vrijdag: dag van de kip zaterdag: dag van de hond ofwel ….

zondag Paardendag maandag Koeiendag dinsdag Goudvissendag woensdag LHB-dag donderdag Knorretjesdag* vrijdag Kippendag zaterdag de Hondendag.

En de kat dan, de poes? Komt die d’r bekaaid van af? Neen. Alle dagen zijn eigenlijk het meest van de kat.

*Ik vind het woord Varken tegenwoordig een scheldwoord en het zijn zulke leuke beesten. Vandaar dat ik het woord Knorretje maar gebruik.

Kozepoes

februari 2014 205En zo heb ik deze week maar voortgesukkeld. Ik ben benieuwd hoe lang het blijft duren dat je de huiskamer leeg vindt, omdat Koos er niet is. Je realiseert je niet eerder dat het eerste wat je elke dag deed, was: Koos begroeten, een paar aaitjes, dan zijn etensbakje gaan vullen, wat water uit de kraan laten lopen, omdat hij dat nu eenmaal zo graag wil, veel lekkerder dan uit een schoon vers bakje en dan een knuffelpartij. Vaste prik iedere ochtend. Er is denk geen dag geweest dat ik geen kusjes van hem kreeg. Nou, reken maar uit:  18 keer (bijna 19) maal 365 dagen (366 soms) min wat vakantiedagen = heel veel. De rekengragen onder u mogen het uitrekenen. ’s Avonds denk je opeens: “Wij gaan nu eten, maar Koos heeft nog niet gehad… o nee…”  Mare, mijn kleindochter, aan wie het voorzichtig verteld werd, barstte in tranen uit. “Nu heeft alleen Oom Arjen  nog maar een huisdier. O wat jammer, die lieve Koos..”  Pas nog zei ze: “Als Koos dood gaat, Oma, dan kom ik naar jou toe, hoor, voor de begrafenis. “  Hoe kon zij weten dat het al zo gauw ging komen?  Oké, Koos was oud, hoorde ze mij vaak zeggen, maar toch niet zó oud? Ja toch wel. Opeens was hij ziek, strompelde hij en de dierenarts vertelde ons dat zijn nieren niet meer functioneerden en dat hij dus eigenlijk langzaam vergiftigd zou worden als er niets zou gebeuren. Nou, u begrijpt dat rustig inslapen (euthanasie) het beste zou zijn. En zo is het dan ook gebeurd, afgelopen dinsdag. Koos richtte zich nog één keer op om mij een kusje te geven – echt waar- en dat was heel ontroerend.  Ja, het zou kunnen dat u mij wat sentimenteel vind, maar zo is het gegaan. Ik kan het ook niet helpen.

Ik wil trouwens iedereen, ook op Facebook ontzetten bedanken voor al jullie medeleven. Was fijn.

Ons Koosje is dood

augustus 2013 203Veel mensen hebben het al op Facebook gelezen, maar ik wil het hier ook bekend maken. Ik heb een zeer droevige mededeling. Onze o zo geliefde Koos is vanmiddag overleden. Hij is bijna 19 jaar geworden. Voor ons is hij altijd een schat van een kat geweest. Wij zullen hem dan ook verschrikkelijk missen. “Dag lieve Koos”.