De appeltaart

maart 2014 354Omdat Kwaster wel wist dat ik niet wilde snoepen (en het voor hemzelf eigenlijk ook beter zou zijn), was hij sterk zaterdag j.l. in de supermarkt, iedere keer dat hij dozen appeltaart zag staan met een spuitbus slagroom erbij.  Die waren samen in de reclame namelijk. Maar toen hij ‘ijzersterk zonder..’ bij de kassa aangekomen was, zag hij daar alwéér stapels dozen staan, waarin door het ruitje duidelijk dat heerlijke gebak te zien was. Ja, een man is ook maar een mens en hij bezweek. Logisch, hoor! Dat alles vertelde hij mij ’s avonds. Ik was er namelijk niet bij geweest. Wij namen pas de volgende avond zondag dus een klein stukje met een kloddertje slagroom, want toevallig hadden wij niet zo’n grote trek. “Dan kunnen wij de rest misschien beter invriezen, Kwastje, want het is veel te veel voor ons tweeën…” stelde ik voor. “Nou, ik denk uh… dat het niet goed zal gaan, weet je, want hij is nu al zo kruimelig, dat hij bijna uit elkaar valt. Kijk, als het nu een stevige was, ja dan zou je hem zeker en vast goed in kunnen vriezen, maar nu … (blik op de taart) nee, dat kan niet goed gaan”. Ik lach een beetje maar Kwaster doet alsof hij niets merkt. De volgende avond na het eten … jawel, Kwaster komt met bordjes, vorkjes, taart en slagroom. “Heb je er misschien zin in?” vraagt hij. Ja, dan zeg ik ook geen nee. Kwaster doet er een royale dot slagroom bij. Misschien begrijpt u het al? Dinsdag en ook woensdag aten wij appeltaart en woensdagavond deelden wij het laatste stukje. Wij voelden ons wat samenzweerderig, maar wel zei ik, dat ik de volgende dag op de weegschaal zou gaan staan om de schade onder ogen te zien. “Niets aangekomen”, moest ik bekennen. Kwaster lachte eens fijntjes en zei dat appeltaart niet zo slecht was en die slagroom ook helemaal niet. Oei oei, hij heeft nu een sterke troefkaart in handen. En het wordt ook al weer Pasen straks …

13 gedachten over “De appeltaart

    • O maar nieuwe haring is reuze gezond, Loes, de goede vetten en veel omega 3. Wat dat is, weet ik niet. Maar dat zijn de nieuwste opvattingen. Dus smul maar lekker.

    • Nou Ria, eigenlijk -echt waar- ben ik niet een onsje te zwaar, maar bijna 10 kilo…en ik probeer er wat aan te doen. Vroeger was ik ook van de hartige happen maar nu vind ik taart ook al heerlijk,

  1. Appeltaart geldt als goede voeding onderweg op lange fietstochten. Maar ik gisteren een Lekkerbekje gesnaaid na 40 km, toen ik vond dat ik niet genoeg mee had voor onderweg. En zo heb ik toch de 70 km vol kunnen maken zonder “de man met de hamer” te ontmoeten.

  2. Je kunt beter eens een keertje helemaal totaal uit je dak gaan (appeltaartgesproken) en dan weer een tijdje rustig aan doen met de snoeperij. Het regelmatige gedachteloze snaaien omdat het er staat is de pest. Die tien kilo staan jou best goed, Thé. En je wandelt toch regelmatig? Geef even een kroel van mij aan Mister Boeli Bing. Of is hij niet zo van de kroelen? 😉

    • Dat is zo, dát deden wij dan ook, uit ons dak gaan met volop appeltaart.
      Boeli Bing wilde eerst alleen op zijn koppetje gekroeld worden, maar nu mogen wij al veel meer. De buik nog niet, al laat hij die vaak aan ons zien, maar wij weerstaan de verleiding, bang voor een speelse tik, die hard aankomt. Maar hij bedoelt het jolig, hoor. Zal ik er dan maar eentje op zijn kop geven, een lekkere kroel, bedoel ik.
      Geef jij dan Harry een zacht kusje op de wang van mij?

      • De buis en de vaan??? Leg es uit 😉
        Je opdracht wordt morgenmiddag uitgevoerd :-)))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s