De tuinweek en ander gedoe

weblogfotoWat gebeurde er zoal deze week? Het hoogtepunt was al meteen op maandag: het bezoek aan het Joods Historisch Museum met Margriet v. E. We gaan sowieso weer eens met z’n tweeën ergens heen, want we vonden het allebei een groot succes.
Op woensdag ging ik voor het laatst –voorlopig dan- naar de hoorspecialist met mijn ‘audiodingen’. Ik heb daar nog niks over verteld, maar het is vreselijk wennen, zal ik u zeggen. Je hoort te veel eigenlijk. Maar een andere keer meer daarover. Het wordt behelpen naarmate men ouder wordt. Dat is nu eenmaal zo. Maar goed, het is niet anders.
Verder ben ik wat dagen na elkaar in de tuin bezig geweest. Zoon M. had pas een stuk onder handen genomen en dat gaf mij weer moed om verder te gaan. Ik zal u zeggen: het knapt er wel van op. Het begint al een tikkeltje op een verzorgde border te lijken. Afijn, ik krijg misschien nu definitief de smaak te pakken. Ik betrapte mij erop dat ik zo af en toe gedachteloos een onkruidje uit de stoep trok.
Tussendoor kwamen leerlingen van de middelbare school een ‘workshoppie’ doen bij twee collega’s, die bij ons in de school zitten. Dat gaat altijd met vreselijke herrie en kabaal gepaard. Men gaat de trap op en af, gillend en met deuren slaand, hoewel er duidelijk gezegd is dat hier ook andere mensen wonen en werken. Maar dat is kennelijk geen reden om daar rekening mee te houden. Ik probeer mij niet te ergeren, maar ben wel blij als dat gedoe weer even voorbij is, als die lieverdjes opgehoepeld zijn. Negatief? Ja, misschien wel. Nou sorry dan.
En verder? Wij gingen naar een Opening in de Boterhal. Iemand was zo attent geweest ons uit te nodigen. Het was gezellig om diverse vrienden weer eens te spreken en wat te lachen met elkaar. Dus al met al geen saaie week in ieder geval. Dat dan weer wel om maar eens een cliché te gebruiken.
En dan vanavond weer Nederland aan de voetbal, hè? Ja, ik weet het wel, hoor.” Hup Holland hup, laat de leeuw niet in zijn hempie staan…”

Advertenties

Over de tuin

weblogfoto 1Ik heb vanmiddag weer eens flink in de tuin gewerkt. Het was er precies het goede weer voor, zonnig en niet te warm. Maar als ik de boel zo eens overzie, verbaast het mij hoe slordig de munt bijvoorbeeld groeit. Wij hadden eens één plantje gekocht en nu staat er genoeg voor het hele dorp. En niet keurig in een bos(je), maar her en der groeien die planten door die andere (door mij gehate) bodembedekking heen en steken er nog bovenuit ook. Ze wedijveren eigenlijk wie het best kan bedekken. Waarom doen die planten nooit wat ik wil?? Dat is de vraag. Er is tot mijn grote vreugde uit zichzelf een papaver komen groeien, mooi heel donkerrood ,maar in plaats dat hij volgend jaar keurig in de border staat, zal hij wel midden op het terras staan. Dát heb ik weer, beste lezers. Tenminste dat vermoed ik nu al. Ik moet strenger zijn, denk ik. Morgen als ik verder ga in de tuin, zal ik alle planten heel bars toespreken. Wat denken ze wel? Ik wil ook wel eens zo’n nette en verzorgde border… *pruttel pruttel*

Een nieuwe vriendschap

weblogfoto 2weblog foto 1Een tijdje geleden kreeg ik plotseling van een collega in de kunst op Facebook een uitnodiging om eens samen naar het Joods Historisch Museum in Amsterdam te gaan, kortweg het JHM. Wij kenden elkaar een klein beetje van de Kunstenaarsvereniging én van Facebook, maar niet echt goed dus. Nauwelijks eigenlijk. Dus dat was een leuke verrassing voor mij, maar tegelijk ook wel spannend. Wij spraken af om elkaar op 23juni te treffen in het Museumcafé om 12 uur. Dat is dus gisteren gebeurd. Wij hebben een fantastisch dag gehad. Ik geloof wel dat we dat allebei vonden. Nee, ik weet dat wel zeker eigenlijk. Wij voelden ons vrijwel meteen op ons gemak met elkaar. Wonderlijk is dat. Wij praatten honderduit, wij zagen samen interessante tentoonstellingen daar o.a. van de fotograaf Roman Vishniac En wij babbelden maar door alsof wij in die ene dag ons hele leven konden delen. Ik vergat zelfs te fotograferen, nou moe! Op het nippertje hebben we dat nog gedaan. De beste maakten wij van elkaar in de tram. Leuk hè die onverwachte belevenissen? Dat heb je als je overal ja op zegt, maar daar vertel ik een andere keer nog wel over.

Voilà

CIMG0413Dan maar het idee van Ria (in Zeeland) opvolgen: ‘op Hans (Kwaster) zijn ding mijn dingetjes doen’. Nu heb ik intussen al veel té veel dingen om in één klap op te schrijven, maar ik zal er wat van uitzoeken.
De honderdjarige oom van Kwaster heeft zijn verjaardag overleefd én er zelfs van genoten. ’s Avonds was hij klaarwakker en maakte grapjes, vernamen wij. Het was een geweldig feest en tegelijkertijd een uitgebreide familiereünie. Zijn kinderen vonden het zó gezellig dat men besloot zijn 105e verjaardag weer zo te vieren.
Gisteren hebben wij hier vergaderd i.v.m. de plannen van Jeannette en Tanja om in de Meisjesschool een filmweekend te organiseren. Het wordt nu niet direct een festival, meer een feestelijk en kunstzinnig kijk- en doe avontuur. Het wordt nog wel aanpoten want 2 en 3 augustus komen snel naderbij. Opeens moet ik een soort cineaste worden, o help. Nou ja, maar gewoon proberen, nietwaar?
CIMG0301CIMG0403CIMG0397CIMG0378Wij zijn afgelopen zondag naar Sprookjeswonderland geweest. Schoondochter Linda, ik en de kleinkinderen. De mannen deden wat anders. Iedereen zijn zin en zo was het een geslaagde vaderdag. Ik heb een boel foto’s gemaakt maar die staan op mijn ‘arme zieke’ computer, die nog steeds bij de dokter in behandeling is.
Ook erg is dat ik heel veel van jullie schrijfsels, lieve vrienden, niet lees momenteel. Het is toch lastig op een ander zijn ‘ding én ik hoopte natuurlijk dat die van mij al lang weer klaar voor gebruik zou zijn, maar nee…*snik*.
Verder heb ik al 2 keer naar de voetbal van Oranje gekeken –nou ja, al breiend dan- en ben nu een grote fan van Robben en Van Persie.
En als laatste nog twee dingen over mijn kleindochter Mare. Zij zit op turnen en kan nu al een reuzenzwaai maken aan de rekstok. Daarin lijkt zij totaal niet op haar Oma, want die durfde namelijk helemaal niks op gymnastiek. Dit was het dan zo’n beetje, beste lezers.

PS Toch nog wat foto’s gevonden.

Muizenissen

Aan alle vrienden en vriendinnen
DSCF4150
Helaas is mijn computer nog steeds onbruikbaar, maar er wordt aan gewerkt. En net nu ik zoveel beleefd heb, schrijfstof te over dus. Ik licht zovast een tipje van de sluier. Bevobbeld, mijn bezoek aan een 100-jarige, het geklooi met computers, het geheim van de audioassistentie, wat ik allemaal NIET weet van jullie, dat ik naar de voetbal gekeken heb, met de uitslag 5-1, dat mijn kleindochter Mare een reuzenzwaai aan de rekstok kan maken, dat ik in Sprookjeswonderland was, dat er een muis in wording is, dat een lief berenmeisje al klaar is en … en dat Mare zo sterk is, dat zij de bank verschuift terwijl haar oom Martijn stug blijft zitten. Maar door dit gedoe met de computer eh virus of eh … is mij de mond gesnoerd, zodat ik dit allemaal niet kan vertellen. Sorry lieve vrienden ik hoop dat het gauw over is. Tot dan…

(Deze post is tot stand gekomen met de bereidwillige medewerking van Hanskwaster bv.)

Een succesvolle familiedag (2)

juni 2014 042 … en zo troffen wij elkaar bij tante Loes*. Het was nog steeds prachtig weer en zo konden wij niet alleen buiten borrelen aan het water maar ook buiten eten. Nou, dat is toch geweldig en dat op de eerste dag van juni. Er kwam een mevrouw naar mij toe, stelde zich aan mij voor –ik was n.l. hét aanspreekpunt, een belangrijke functie, hoor- en zo hadden wij de hele avond een vaste dame ter beschikking. Dat voelt ook al goed. Wij kregen vooraf een soepje in een wijnglas –vreemd hè?- en daarna mochten wij wat opscheppen van het koude én het warme buffet. Tussendoor kregen wij af en toe een feestelijk armbandje om van Lotte en ook van Mare, die geleidelijk de kunst ook steeds vlugger beheerste. En zo zaten wij tot ongeveer half negen buiten met z’n allen te genieten. Ons moeder zaliger, van wie dit plan gekomen is, kan met tevredenheid op ons neerkijken. “Kijk, daar zitten zij aan de koffie, o wat lekker met een appelpunt en nu gaan zij naar de dierentuin, dat is goed gevonden, nooit gedacht dat ons Tretje iets zo goed kon organiseren en wat nu? Ah ja, daar gaan ze een glaasje drinken en een hapje eten. En alles verloopt goed, ik ben maar wát tevreden. Het is maar goed dat ik dat nog heb kunnen regelen…”. Jawel, beste lezers, ik hóór haar zo iets denken.

*Mocht u ooit in Rhenen gezellig én lekker willen eten, is dit beslist een aanrader.

juni 2014 044juni 2014 045juni 2014 057juni 2014 103

Een succesvolle familiedag (1)

juni 2014 021Afgelopen zondag hadden wij in de familie onze eerste reüniedag. Ik heb er laatst al wat over geschreven, maar ik wilde de datum hier niet neerzetten. Ja, je moet het boevengilde niet tot inbreken aansporen natuurlijk. Ik was de dag(en) ervoor knap zenuwachtig, want ik had, samen met Kwaster godzijdank,  de hele boel georganiseerd. juni 2014 090Ik zal u zeggen: werkelijk álles zat mee. We hadden de hele dag schitterend weer bijvoorbeeld.  Nou? Ik denk dat mijn moeder zaliger hierboven daarvoor gelobbyd heeft. Verder waren er maar twee familieleden afwezig, de een wegens zijn werk, de ander was ziek geworden helaas. Maar verder was iedereen er. Een geweldige opkomst dus. Dat deed mij goed. We kwamen samen bij een brasserie naast de dierentuin, dronken koffie en aten appeltaart en daarna gingen de meesten naar de dierentuin, Ouwehands Dierenpark (in Rhenen).  De nichtjes Mare en Lotte waren heel blij elkaar weer te zien. Lotte had een hele doos met kleurige wol bij zich en haar broertjes kleurpotloden en papier. Dus onder het koffiedrinken kon er al meteen van alles gedaan worden. In de loop van de dag zouden wij dan ook voorzien worden van een armband of een enkelband, ook de heren. Kijk, zo iets zit toch kennelijk in de familiegenen. juni 2014 083juni 2014 097Maar op naar de dierentuin. Wij hadden de kaartjes al on line besteld, dus wij konden zo doorlopen. En ja, het is een heel leuke dierentuin, waar de meeste dieren veel ruimte hebben, maar aan de kinderen is ook gedacht. Zij kunnen zelf ‘jungletje’ spelen.  Op wat foto’s ziet u wat ik bedoel. Natuurlijk konden wij als familie niet de hele tijd bij elkaar blijven –dat zou geen doen geweest zijn- maar geregeld kwamen wij elkaar toch weer tegen. Het was erg gezellig zo. juni 2014 112juni 2014 113 Tegen 4 uur/half 5 zouden wij elkaar bij ‘Tante Loes’ ontmoeten. Een restaurant gelegen aan de Rijn, met grote terrassen, waar voor ieder aldus een mooi uitzicht is. Daar gingen wij aan de borrel, of aan de fris natuurlijk. Hier stop ik even met mijn verhaal (met uw welnemen)  Wordt vervolgd dus.

Update: Dat varken met die krulletjes op foto 3 is een Hongaars wolvarken. Ng nooit van gehoord, laat staan gezien.