Nog even dit

Mijn vriendin en ik liepen dus gezellig langs de Amsterdamse grachten en door zijstraatjes, toen wij plotseling uit een winkel of zo iets, een rode loper zagen liggen helemaal tot de rijweg aan toe. En wat lag daarop? Een forse Golden Retriever, niet zo’n bleekscheet maar met zo’n prachtige donkerder kleur. Die zie je tegenwoordig niet zo veel meer. En nu moet u weten dat wij vroeger ook zo’n hond hadden. Eigenlijk was zij van mij  -ik had er heel lang om gezeurd, voor mijn verjaardag, voor Sinterklaas- maar weldra was zij van het hele gezin, u weet hoe dat gaat. Mijn vriendin kende haar ook van vroeger en bijna tegelijkertijd zeiden wij: “Kijk, het lijkt wel Candy”. Ik raakte helemaal ontroerd en kon het niet laten de hond over zijn mooie kop te aaien. Hij keek mij aan –het was vast een hij– kwam een beetje moeizaam overeind en keek mij lief aan met zijn mooie bruine hondenogen. “Ach lieverd, ga toch gauw weer liggen” zei ik beschaamd. Toch beste lezers, was het net of ik onze schat van een Candy weer eens tegengekomen was. Het gaf mij zo’n wonderlijk gelukkig gevoel. Ja, u zult mij misschien wel sentimenteel vinden en dat ben ik ook soms, maar het was iets heel moois. Vraag het maar aan mijn vriendin …

maart 2014 059En dan nog iets. Een hele tijd later toen ik thuis kwam, werd ik begroet door Kwaster (Hans) en door Boeli. Normaal ? Nou nee, Boeli blééf opgewonden miauwen. “Hij heeft mij gemist…”zei ik verbaasd tegen Kwaster. En ja, toen ik eenmaal zat, sprong hij op de bank, kroop zachtjes op mijn schoot en legde zijn koppie tegen mij aan. Dat heeft hij nog nooit gedaan. Hij was blij en ik daarom ook natuurlijk.

Advertenties

6 thoughts on “Nog even dit

  1. Ooh, wat een lief verhaal! Ik kan het me helemaal indenken. Ik heb dat met hertenrode boxers. Met een witte vlek op de borst. Als ik die wel eens tegenkom kan ik het ook niet nalaten die te aaien. Wij hadden de allerliefste, allerslimste, allermooiste, sociaalste enzovoort boxer ooit. Ze is helaas al twintig jaar dood. Ik denk nog zo veel aan die schat. En Boelie, ja die besefte ineens dat het niet zo vanzelfsprekend is dat je thuis bent en was reuze blij dat je er weer was. Leuk toch he? Ik zou niet zonder huisdieren kunnen.

  2. Ik ben het met de vorige schrijfsters eens hoor, we kunnen niet zonder onze beestjes. Wat ik me wel afvraag is waarom die rode loper daar lag? Of weet je dat ook niet..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s