Opening Cees Baas

weblog 023Gisteren bezochten we weer eens een feestelijke opening, van een vriend en collega Cees Baas. Hij maakt al zijn hele leven houtsnedes (houtsneden?)  op een heel eigen wijze en ja, ook zeer ‘eigenzinnig’ zoals de galeriehouder ‘snedig’ opmerkte. O jee, ik ben nu woordspelingen aan het maken en dat is geheel niet de bedoeling. Cees heeft het ene na het andere stuk hout bewerkt, van heel groot tot heel klein en ook reststukken, die niet rechthoekig meer zijn. Moeilijk inlijsten? Nee, hij timmert daar zelf aparte lijsten voor. U kunt het op mijn foto’s zien. Sommige houtsnedes zijn kleurig afgedrukt en weer anderen mooi zwart-wit. Wij praatten eens met deze en gene, wij toostten op de kunst en op Cees en al met al was het weer gezellig. Nu nog maar hopen dat er veel verkocht wordt, want dat is wel de bedoeling van een tentoonstelling . Er moet ook brood op de plank en niet alleen drukinkt, dat spreekt.

weblog 020weblog 024weblog 025klik op foto’s

27 thoughts on “Opening Cees Baas

  1. Ik heb geen verstand van kunst. Sommige dingen vind ik mooi, andere dingen kunnen van mij naar het grofvuil. De bovenste houtsnede spreekt mij wel aan.
    Wil je niet eens bloggen over wat kunst eigenlijk is?

    • Nee Margo, ik ben niet zo’n theoretica. Sommige van mijn kunstvrienden vinden het reuze interessant om daar eindeloos over te praten zonder ooit tot een oplossing te komen. Tenminste dat geloof ik, ALS ik goed heb opgelet tenminste en niet in slaap ben gevallen. Gewoon veel gaan kijken met een ‘open mind’ is mijn advies.
      Weer helemaal opgeknapt?

      • Ja, dank je, gelukkig wel.:-)
        Ja, ik zie dat ook wel in musea, dat mensen met een reuze deskundig gezicht naar een schilderij staan te staren, waar ik alleen maar een hoop gekalk in zie met vieze kleuren (laatst nog in de Fundatie.), dus ik dacht misschien weet jij wat zij er in zien. Maar de deskundigen zien het als een probleem? Want als je een oplossing zoekt is er een probleem, of klets ik nou maar wat?

  2. Voor mij is kunst ook ongrijpbaar, zelden kan ik beoordelen of een werkstuk kunstzinnig is of alleen maar mooi/leuk/knap/.enzovoorts.
    Goed idee Thérèse, er een logje aan te wijden. Het hoeft toch niet heel lang te zijn?

  3. Ik vrees dat ik dat niet kan, Bertie (zie mijn antwoord bij Margo) en eigenlijk niet wil ook. Ik zal het eens aan Hans vragen. Die vond dat vroeger altijd leuk om te praten over wat kunst is. Het is zo’n ingewikkelde materie.Leg bijvoorbeeld maar eens uit, waarom bepaalde muziek je veel doet. Volgens mij is niet alles precies te definiëren.

    • Nouja muziek is een kwestie van smaak, emotie. Daar valt niet over te discussiëren lijkt mij. Ik vraag mij alleen af waarom sommige dingen die iedereen foeilelijk vindt en een aanfluiting, tentoon gesteld worden, en erger in een stad worden geplaatst waar je er steeds tegen aanloopt. Hier in Dordt bijv. Een aantal metalen, roestige platen in de berm. In de stad stonden een hele zwik aan elkaar gelaste keukengootstenen, die roestvrijstalen bakken. Gelukkig zijn ze weer weg. En een verzameling aan elkaar geplakte/gelaste glimmende bolletjes. Staan inmiddels op een minder prominente plek. Wie bepaalt nou waarom dat er moet staan? Waarom dat mooi zou zijn. Of leuk of grappig. Of interessant.

      • Erg is dat, doet me denken aan de man die (jaren geleden alweer) een flinke sleuf had gegraven en het als kunstwerk betitelde. Dan voel je je voor de gek gehouden.
        Klassieke muziek dienden wij als een vorm van kunst te beschouwen, aldus een vroegere muziekleraar.

      • @Bertie Een sleuf, dat doet me denken aan de pindakaasvloer van Schippers. Als je mensen in de maling nemen een vorm van kunst wil noemen …

  4. Sorry hoor, maar ik wordt hier uitgedaagd er iets over te zeggen.

    Margo schrijft: “Ik heb geen verstand van kunst. Sommige dingen vind ik mooi, andere dingen kunnen van mij naar het grofvuil”.
    Dat betekent dat ze er wel een mening over heeft. Dat is prima.

    Kunst is net als weer.
    Zonder meteoroloog te zijn kan je zeggen: “Hee, het is mooi weer”. Een ander kan op hetzelfde moment mopperen dat het te koud – te warm – te droog = of wat dan ook is, met te weinig of juist teveel wind.

    Als je wil praten over kunst, is het belangrijk om vast te stellen of je het hebt over de kwaliteit van het kunstwerk – de intenties van de maker – de beleving van de beschouwer of hoe je het moet zien in sociaal of cultuurhistorisch verband. Want dat maakt wel verschil uit.

    Dat is dus ook wat Bertie zegt: “… beoordelen of een werkstuk kunstzinnig is of alleen maar mooi/leuk/knap/.enzovoorts”.

    Voor je persoonlijke beleving van kunst is dat beoordelen van geen belang. Dat speelt pas een rol als naar je mening wordt gevraagd (of als je die ongevraagd geeft).
    Soms is de mening van de een belangrijk voor een ander. Bijvoorbeeld die van een docent op de academie voor de leerling of van een curator bij een tentoonstellings- of subsidieaanvraag voor een kunstenaar.
    Maar zelf mag en moet je gewoon vinden wat je vindt. Het is heerlijk als je in staat bent je te laten verrassen, ontroeren, wakker schudden en zelfs irriteren door kunst, al moet je daar soms een beetje je best voor doen.

    • Mooi stukje Hans, het valt natuurlijk niet mee om à la minute kunstkenners van ons te maken.;)
      Niettemin schreef je iets om over na te denken: — de intenties van de maker… de beleving van de beschouwer of hoe je het moet zien in sociaal of cultuurhistorisch verband. — Een moeilijke opgave.
      Veel en vaak naar kunst kijken zou misschien enig besef bijbrengen, maar dat is niet altijd voorhanden.

      • Hoi Bertie. Het is niet mijn bedoeling om iemand tot “kunstkenner” te maken, maar het zou mij lief zijn als meer mensen van kunst kunnen genieten.

    • Dank je wel voor je uitleg. Er is veel wat ik mooi vind, maar soms vind ik iets in het geheel niet mooi, ook niet interessant en wil ik daar niet eerst een heel verhaal bij horen. Want kennelijk moet je dan het verhaal weten om er iets van te kunnen vinden. Als er vakmanschap bij komt kijken heb ik bewondering voor het werk en de kunstenaar, ook al vind ik het persoonlijk niet mooi, of het doet me weinig. Maar als een ‘kunstenaar’ maar even een paar wilde strepen op het papier of doek kwakt en zijn handtekening eronder zet, denk ik wel eens dat we ons wel in de maling laten nemen. Ik denk bijv. aan Anton Heijboer. Daarentegen zag ik een jaar of twee geleden de tekeningen van Jopie Huisman in zijn museum, die volgens mij nooit een kunstacademie van binnen heeft gezien, en ik wilde ze zo van het doek pakken. Zo mooi gedaan, zo levensecht, ontroerend in al hun versleten echtheid, daar hoeft geen verhaal bij, het vertelt het verhaal zelf. In de Fundatie zag ik die levensechte schilderijen van … (sorry de man heeft een onmogelijke naam die ik niet kan onthouden) van hamburgers en broodjes enz. Prachtig gemaakt, werkelijk, maar een foto kun je er ook van maken, er is, zoals ik het zie, niets persoonlijks door de schilder toegevoegd. Ik kan niet beoordelen wat kunstzinnig is, wat kunst is. Ik heb het idee dat iedereen die erin slaagt de kunstacademie te doorlopen en zijn diploma haalt kunstenaar is, genoemd wordt, als een titel.. Maar dat moet hij dan nog maar bewijzen, denk ik, want het is toch afhankelijk van wat ‘men’ van zijn werk vindt. Of er interesse voor is. Of men het wil kopen. En het gros van ‘men’ is geen kunstkenner, zo die al bestaat.

      • Dank voor je compliment. Jij verdient er ook een, door je zo uit te spreken stel je je kwetsbaar op en dat is dapper en goed.
        Toch wil ik het even opnemen voor de “kunstenaar”. Het volgen van een opleiding aan een academie maakt iemand niet tot kunstenaar, maar het kan wel helpen om je in een veilige (?) en inspirerende (?) omgeving te ontwikkelen tot kunstenaar. Een kunstenaar die zich heeft ontwikkeld zonder academie verdient niet meer bewondering dan een academisch geschoolde. Toch zal iedereen de autodidact die een hoog niveau bereikt (ik bedoel dan goed en mooi werk) meer bewonderen. Ook al is het soms voor een kunstenaar, die de academie met goed gevolg doorlopen heeft, heel moeilijk om de indoctrinatie en beïnvloeding van de leraren los te laten en een eigen weg te vinden.
        Wat je schrijft over hoe je kunst ervaart en bekijkt is heel interessant, maar besef dat het ook heel particulier is. Het werk van Tjalf Sparnaay (als hij zo heet tenminste, want ik heb het ook moeilijk met die naam), kan je ook bezien als een eigentijdse manier om de werkelijkheid te verbeelden. Stijgt het uit boven een foto? Is het fotografisch vastleggen van de werkelijkheid ook niet een daad die mensen aan het denken kan zetten? Om antwoord te krijgen op zulke vragen moet men zich verdiepen in de materie en niet iedereen heeft daar zin in.
        En dan nog iets over een kunstenaar als Heijboer. Je mag best vraagtekens zetten bij zijn werk. Wordt je in de maling genomen? Nee, want je hoeft het niet te waarderen. Als iemand iets heel mooi vindt wat ik heel lelijk vind, kan ik mij daarover verbazen en zelfs soms ergeren, maar het staat iedereen vrij om iets mooi te vinden of niet.

      • Hans, ten eerste verbaast het me dat je vindt dat ik me kwetsbaar opstel. Daar moest ik echt even over nadenken. Ik heb nooit moeite gehad mijn gedachten over zaken te uiten, iedereen heeft recht op een eigen mening, en het recht die te uiten. ik ben wel voorzichtig met het negatief oordelen over mensen want ik wil niemand kwetsen. We leven godzijdank in een land waar we onze mening mogen zeggen en waarom zou dat dapper zijn?
        Maar verder, bedankt voor je uitleg. Ik begrijp dat binnen het kunstwereldje ook veel meningsverschil is of iets als kunst beoordeeld mag worden. Zie Bertie’s ‘sleuf’, en de pindakaasvloer van Schippers. Ooit was ik in Eindhoven in dat mooie museum daar en vond allerlei raars waaronder in één zaal een klein plankje aan de wand, met iets erop. (?) De ophef destijds over Who is Afraid of Red, Yellow and Blue. Een groot schilderij van Barnett Newman dat geheel rood is met links een randje blauw. En het geel zal ook ergens zijn maar weet niet waar dat zit. Ten eerste denk ik dat iemand die als kunstenaar naam heeft gemaakt en weet dat zelfs een drol van hem geld oplevert (excusez le mot) zich er gemakkelijk vanaf maakt door dit te schilderen. Dat vind ik arrogantie. Dan wordt erin gesneden door iemand die zich ook in de maling genomen voelt en moet het worden gerestaureerd en dat gebeurt met een roller. Dan beweert Newman dat het met een penseel geschilderd is en dat de restaurateur het schilderij heeft verpest. Het zijn dit soort dingen waardoor ik denk dat mensen ‘kunstenaars’ niet meer serieus nemen. Er komt geen vakmanschap aan te pas. Ik zie die althans niet in een onder wilde kreten geslaakt woest met een kwast of een berg kwasten verf over een doek smeren. Zoals ik Heyboer heb zien doen. Hij denkt: kassa! Want gekken zijn er altijd en die denken dat er wel weer een nog grotere gek zal zijn die nog meer is bereid te betalen voor zo’n stuk in vijf seconden gefabriceerd ‘kunstwerk’.
        Uiteraard is het beoordelen en beleven van alles dat men kunst zou kunnen noemen heel erg particulier. Kunst moet een kwestie van smaak blijven en zoveel mensen zoveel smaken. Dat begrijp ik. Ik wil ook zeker niet over iemands smaak oordelen. Wie het Huilende Jongetje (zo’n kitchschilderij) mooi vindt moet dat ophangen, en wie Who is Afraid …mooi vindt ook. Als hij het kan betalen tenminste. En dan kom ik bij wat mij echt stoort: het gaat niet meer om de inhoud, het gaat om de handtekening die eronder staat. Dus heb jij naam gemaakt, dan hoef je je best niet meer te doen, dan denk je: weet je wat, die sukkels kopen het toch wel, ik kiep een emmer rode verf op het doek om en geef het een intrigerende naam en mijn bankrekening wordt wel gevuld. De arrogantie. In de muziek en ik denk litteratuur en architectuur ook, worden mensen die zich er met een Jantje van Leiden van afmaken, of een slecht jaar hebben of om een andere reden minder presteren dan de verwachting, afgeserveerd. Genadeloos. In de beeldende kunst, de schilderkunst mag dat niet, en als iemand zo ‘dapper’ is te zeggen dat hij een schilderij rotzooi vindt of een opstelling idioot en krankzinnig dan worden zij afgeserveerd en als ‘geen verstand hebbende van kunst’ niet serieus genomen.
        Ik denk, nee ik weet zeker, dat er veel idioten in de kunstwereld rondlopen, mensen die niets presteren maar alleen het nieuws steeds halen door hun idiote acties, zie dat mens Tinkebell. Maar er zijn ook veel kunstenaars die prachtige dingen maken, niet alleen omdat ik het mooi vindt, dat hoeft nog niet eens persé, en is een kwestie van smaak, maar omdat er met zoveel vakmanschap, zoveel geduld en passie gewerkt is aan het kunstwerk, dat ik daar enorme bewondering voor heb en mij ontroerd en nederig voel. Dat heb ik dus niet voor een pindakaasvloer.
        Ik kan mij ook niet goed voorstellen wat het kunstzinnige eraan is, behalve de emotie van de verontwaardiging.
        Ik kan nog een half uur doorgaan, maar ik stop nu.
        Ik hoop Thérèse dat je het niet vervelend vindt, deze hele discussie op jouw weblog. Misschien had ik op mijn eigen weblog moeten verdergaan. Misschien doe ik dat nog wel. Maar ik vind jullie visie interessant, en ik ben blij, Hans, dat je de discussie aangaat.

  5. Ik zag het werk van Cees Baas, de voorgaande reacties en laat me uitdagen ook een reactie te geven.

    Ik zie figuren, die vrouwen suggereren, waarvan de benen op armen lijken. Armen, die omhelzende bewegingen maken of benen die zich opvouwen op een wonderlijke manier.
    Elk werk heeft een beperkt kleurenscala, maar als je ze naast elkaar gehangen op een wand ziet, lijken ze toch erg kleurrijk. Horen ze bij elkaar? Ik denk van wel. Ze vormen samen een mooi ritme.
    Ik zie een vrijheid in lijnvoering en opzet, die lef vereist, die inspeelt op wat spontaan ontstaat.
    Op de vrouw figuur in zwart en roze zie ik een eivorm en kan me voorstellen, dat dit ei de vruchtbaarheid van de vrouw voorstelt.
    Als ik het filmpje van zijn werkproces bekijk valt me een sterke lichamelijke betrokkenheid bij zijn werkproces op, die al deze werken ook uitstralen. Ik zie dat Cees Baas zich niet alleen laat beperken door met rechthoeken te werken. Ook restvormen gebruikt hij, die hij omtovert tot autonome kunstwerken. De getoonde foto’s maken me nieuwsgierig naar de totale expositie, wat natuurlijk ook de bedoeling is van het kleine aantal werken, dat hierboven in museum de Fundatie op de foto is gezet.

    • Hoi Margriet, dit werk van Cees Baas, is niet in de Fundatie, hoor. Maar het hangt in Enkhuizen, bij galerie Han Sterk. Dus NIET naar Zwolle reizen.

  6. mijn kennis van kunst past in een vingerhoedje, mits een klein model, maar ik durf best te beweren dat kunstenaars zeker gepassioneerd zijn en zich er juist niet met een jantje van leiden van afmaken. Uitzonderingen daargelaten, maar dat zijn dan misschien meer kunstemakers.

  7. Leuk, weer eens een goeie discussie. Komt veel te weinig voor tegenwoordig in blogland. Ik mis dat eigenlijk erg. Ik plemp dus nog even mijn mening.
    Kunst of het nu beeldende, muzikale of literaire of wat dan ook is………..moet je IETS doen. Dán is de kunstenaar geslaagd. Het gaat bij mij niet om de scheppende mens, want die interesseert me eigenlijk niet. Of ik moet hem/haar persoonlijk kennen natuurlijk.🙂 Mooi en lelijk zijn te povere begrippen, maar dat geldt voor alles. Het door de kunstenaar gemaakte kan je aanspreken of totaal niet en alles wat ertussen zit. Maar voor mij geldt, dat ik een zekere waardering moet hebben voor het ambachtelijke aspect (vind ik erg belangrijk) en dat er een soort ontroering moet ontstaan. Niet denken aan tranen of dikke strotten…. maar toch zeker wel een bepaald gevoel. Ik hou niet van dikdoenerij, dus ook niet van dat ‘interessante’ geblaat over kunst. Dat staat voor mij gelijk aan geleuter over dure auto’s of zo.
    Een goede uitleg over het een en ander is natuurlijk fijn. Je gaat anders naar iets kijken of luisteren als je het beter begrijpt.

    • Ik ben het voor het grootste deel met je eens Wieneke, maar dat begrijpen daar stopt het bij mij. Als ik iets zie dat iets met me doet, wil ik er wel iets bij horen, het verhaal als dat nodig is (de situatie waarin de schilder, schrijver, beeldhouwer zich bevond bv), maar als de uitleg het hele kunstding moet gaan verklaren, dan vind ik het nog steeds even lelijk.
      Ja, leuk he discussies?? Ik hou d’r ook wel van. Mensen durven zich niet meer uit te spreken tegenwoordig! Bang dat ze dan in bepaalde kringen niet meer meetellen of zo?
      Zeg, zullen we dáár eens een discussie over beginnen?? Bij mij of bij jou?🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s