Een vernissage bij de Portretschool…

weblog 006g web008 009weblog 011

… in Amsterdam in het WG, het voormalige Wilhelmina Gasthuis. Ik werd daar uitgenodigd door Martine van Es. Ik vraag mij af of sommigen van jullie haar nog kennen. Zelf hebben wij al door het bloggen ongeveer 10 jaar contact. Zij had vanaf dat ik haar ken plezier in en belangstelling voor tekenen en schilderen. Dat deed zij dan ook vele jaren, bij verschillende mensen volgde zij les. De laatste tijd kreeg vooral  het portrettekenen haar belangstelling. Daarom is zij zich hierin gaan bekwamen bij de Portretschool Amsterdam. Twee jaar werkte ,schilderde en zwoegde zij (naast haar werk, hoor!) en gisteren was dé grote dag. De Eindexamenexpositie met een tentoonstelling en een vernissage. Vijf mensen exposeerden daar maar Martine was voor ons (Hans en mij)  de feestelinge.  Wat zagen wij daar zo al? Allereerst een stralende Martine en haar schilderijen, grote en heel fijnzinnige kleintjes. Ik had er wel bij haar op Facebook zo vast wat van gezien, maar in het echt is natuurlijk veel boeiender. Bovendien wilde zij er wel wat bij vertellen, welke technieken en welke materialen zij allemaal daar gebruikt had bijvoorbeeld. Ik maakte kennis met haar man, we kletsten zomaar wat met een lekker glas wijn in de hand, kortom het was heel gezellig daar en een mooie tentoonstelling. Tot slot nog eenmaal: “Martine meid, ik heb bewondering voor je enthousiasme, je doorzettingsvernogen en je liefde voor het vak. Succes in de toekomst!”  Ik heb wat foto’s gemaakt, maar ze zijn niet erg best, nou ja, u lezers, zult het er mee moeten doen.

Advertenties

Geen pin hee!

weblog 031Ja, het was een heel leuk Pinsterweekend, maar om er nu, donderdag, nog over te schrijven… nee, ik doe het nu maar over vandaag. Wat gaat de tijd soms toch snel. Vandaag maakte ik een klein uitje naar Enkhuizen, ging zodoende eens ergens anders wandelen en een beetje fotograferen. Ik zag opeens dat sommige winkels een leuke aparte naam hadden, zoals ‘Vrolijk mens’, ik kocht 2e hands een mooi bloesje, ik scharrelde wat rond in winkeltjes waar ik toevallig zin in kreeg, ik kocht een leuk vaasje in een brocantewinkeltje alwaar men alweer geen pinautomaat had –in de blousewinkel ook al niet- en toen ik wat pijperagers wilde kopen, nee niet voor mijn pijp maar om te knutselen, kostte dat een knaak en die had ik niet meer. Ik denk dat het laatste stuk van de Westerstraat nog een beetje primitief is, zeg maar, want bij ons hebben ze zelfs graag dat je pint. Kon ik nu wel een kopje koffie drinken, armoedig als ik opeens was? IK vroeg het eerst maar vóór ik bestelde en JA JOEPIE dat kon zowaar. Ik plofte dan ook dankbaar neer, op een terrasje met een zonnescherm (nu tegen de eventuele regen) en een mooie kraai kwam op een stoel zitten zodat ik die ook al kon forograferen. Nou, hier dan nog wat foto’s van een toch heel gezellig middagje uit.

weblog 017weblog 024weblog 027weblog 026

Al vast wat foto’s

Ik had een heel gezellig Pinksterweekend, u ook, hoop ik. Maar wat wil nu het geval? Ik ben te lui om een logje te schrijven. “Nou moe” zult u misschien zeggen. Ja, het is echt zo. Maar weet u wat, ik plaats al vast wat foto’s en het verhaal erbij komt dan nog wel een keertje.

weblog 012weblog 023weblog 079

 

 

Een dagje uit

weblog 003Gisteren hadden vriendin Lies en ik een heerlijke dag samen. Wij waren al langer van plan er eens op uit te trekken, maar er kwam steeds van alles tussen. Maar gisteren was het dan zo ver. De avond had zij ook maar meteen gepland, namelijk dat haar man, kundstenaar Menno Bauer, die niet alleen geweldig kan schilderen, maar ook zeer ‘kunstig’ kan koken, dat ’s avonds zou doen, dat Hans tegen de avond naar hen thuis zou komen en wij gezellig zouden eten met z’n allen. Plannen is trouwens ook een kunst, vind ik en Lies is daar weer goed in. Ik ging met de trein naar Alkmaar en Lies wachtte bij het station op mij. Zij wist de weg en vroeg steeds wat ik leuk vond. Wij zagen kriskras ontzettend leuke kleine straatjes, een mooi hofje, de grote kerk (niet open) , de Waag, het voormalige Stadhuis, een park, wat mooie grachten en tot slot nog de Kunstuitleen en een expositie aldaar. Ik geloof dat dát het wel was. Intussen dronken wij nog koffie en later gebruikten wij de lunch, Alkmaarse Kaassoep met croutons. Ik zag heel veel heel leuke winkeltjes, maar het allerleukste was eentje die totaal volgepropt stond met werkelijk van alles, je kunt zo gek niet bedenken of ze hadden het. Wel moest je je als door een doolhof je bewegen. De hele winkel stond vol mooie oude kastjes en stellingen, volgepropt met ‘dingen’. Mocht u er eens heen willen, als u in Alkmaar komt, het is in de Vrouwenstraat. Later haalden wij net op tijd de bus naar Stompetoren. Hans was intussen daar geärriveerd en Menno en hij zaten genoeglijk te kletsen. Nou, nu komt er iets moeilijks voor mij… het eten beschrijven. Menno heeft alle ingrediënten vermeld, van het voorgerecht, van het hoofdgerecht en van het nagerecht, maar ik kan dat niet allemaal onthouden. Het was zo als Hans vandaag zei, ‘een culinair hoogstandje’. Vooraf iets met sla, gedroogde tomaatjes, visje, uien, knoflook. Daarna  kippendijen’’   in/uit de oven –had ik nog nooit van gehoord, u?- met ook veel rauwkost en een lekker broodje met kruidenboter.  Daarna citroentaart van de bakker, maar wel van de beste bakker van Alkmaar, hoor. Kortom, het was allemaal heel verfijnd en erg lekker. (Menno, mocht je dit verslag lezen, verbeter mij maar gerust) . Tot slot een kopje koffie en een heerlijk mandarijnenlikeurtje. Loopt het water u al in de mond? Ik moet u bekennen: “Ik doe het expres, want mocht ik niets of weinig van het eten vertellen, zou onze kok en gastheer maar teleurgesteld zijn. En gelijk heeft hij. Menno, een groot compliment!

weblog 008weblog 009weblog 028weblog 030weblog 031weblog 044    laatste foto: collages Denise Holtkamp.

 klik voor groter

Wat stinkt daar zo?

Het was nog vroeg in de ochtend, maar Kwaster lag al te cryptogrammen. “Wat ben jij vroeg wakker…”, mompelde ik en draaide mij nog eens behaaglijk om.  “Er lag vanochtend vroeg al een kat op mijn bed te stinken”, verklaarde hij. “Boeli? Eens ruiken… ja getverderrie wat een lucht. “Het leek wel een putlucht” zuchtte Kwaster. “O jee, hij is al weer in de sloot gevallen”riep ik. “Wat zou hij nu weer hebben willen vangen, zo ’s ochtends vroeg?” “Misschien wel zo’n lief pulletje…” zei Kwaster somber. “Nee, dat zal toch niet?”  schrok ik. “In ieder geval stinkt hij een uur in de wind” klaagde echtgenoot …” en zo komt hij gewoon bij ons liggen drogen. Misschien wil hij nog getroost worden ook..ik weet niet of ik zo nog wel kan slapen”, mopperde hij nog een tijdje door.  Wat denkt u, zou het nu zo’n domme kat zijn of heeft hij een enorm fel jachtinstinct?  Onze vrogere katten deden dat één keer, maar dan ook nooit meer. Wij keken Boeli eens streng aan en vroegen ons af of wij per ongeluk een stinkdier in huis gehaald hadden. “Hoe kan je nu in ’s hemelsnaam voor de zoveelste keer erin vallen, domoor?” vroeg ik. Boeli zette een nadenkend gezicht op, wachtte even en zei triomfantelijk: “Ik viel niet, ik wilde gewoon even lekker zwemmen”. Hij keek ons onderzoekend aan. Daar had hij ons beet. Nee, Boeli is geen domme kat, maar juist een buitengewoon slimme kat, mét gevoel voor humor!  ( Iets wat wij niet van iedereen  kunnen zeggen trouwens. )

weblog 006veel later

Hoe sommige dingen gebeuren…

001Ik had laatst op een vrijmarkt in Enkhuizen 10 oude kaarten gekocht van koningin Emma, prins Hendrik, prinses Wilhelmina enzovoort, 10 cent per stuk en ging er tevreden mee naar huis. Een weekje later kwam zoon M. op bezoek en hij had een hele stapel zeer oude ansichten bij zich, die hij in de loop der tijden op rommelmarkten gekocht had. weblog 004Hij wilde ze eens gaan uitzoeken en een gedeelte wegdoen of verkopen. Het werden er te veel. Over die kaarten van hem vertel ik nog eens een andere keer, als ik het niet vergeet. Enfin, we keken zo’n beetje die dikke stapel door –er werd vroeger veel geschreven, hoor – en zo af en toe kwam er een kaart te voorschijn met prinses Beatrix, prins Claus en onze kroonprins, die nu alweer koning is. “Ach, die spaar jij, Mam, dus die zijn voor jou. Alsjeblieft”, zei hij. “O, dank je wel, Martijn”, antwoordde ik.

weblog 003weblog 002Kijk, zo krijg je plotsklaps een nieuwe verzameling, zo kan dat dus ontstaan. Misschien neemt straks iemand die dit gelezen heeft of dit van iemand gehoord heeft, wel eens als verrassing een ander stapeltje mee en voordat je het weet, zit je met een heel koningshuis in een laatje of in een doos. Zo kan dat gaan in sommige families, waaronder de mijne dus. Wij zijn daar allemaal min of meer mee behept. “Och” zei mijn zusje laatst, “het is bij ons nog niet zo heel erg. Ik hoorde laatst van iemand, die verzamelingen verzamelde…” Ha ha, dat doen wij nog niet, hoor! Nóg niet.

weblog 001(voor Bertie)

Een project, jawel

weblog 012Met Moederdag kreeg ik een leuk ouderwets breiboekje van zoon M.  Ik heb er al 11 piepkleine muisjes uit gebreid. Er staan meer kleine dieren in, wat voor mij erg aantrekkelijk is, want gauw klaar, haha. Daar houd ik van. Ik vroeg dan ook aan de betreffende zoon: “Hoe vind je de muisjes?” Hij antwoordde dat hij ze weliswaar erg leuk vond, maar dat hij  benieuwd was wanneer ik aan het nijlpaard zou beginnen. Ik verslikte mij haast in de koffie en stotterde: Het N… nn…nijlpaard? Maar dat is zo groot, joh en er gaat zoveel vulling in en… of wil jij dat Nijlpaard graag hebben?” Nee, dat hoefde hij niet, maar hij was gewoon benieuwd. Dus van de week maakte ik een beginnetje.

weblog 010Moeilijk, moeilijk, je begint met 7 steken, verdubbelt die, 14, dan 28, dan 56 en dan 112 steken maar liefst. Dat zou nog niet zo vreselijk zijn, ware het niet dat die onderste zeven de hele boel STRAK maken en dus moeilijk te breien. Ik overwoog het uit te trekken, maar ik had toen al zo veel kracht gezet bij al dat gemeerder, dat zou dus zonde zijn.  Weet je wat, Thé, dacht ik in mijzelf, gewoon iedere dag 2 pennen breien, dan duurt hel lijf een maand, wat geeft het? Nee, dan waren die muisjes wel leuker en in een mummetje klaar. Verdorie, dit wordt een heus PROJECT. Gaat iedereen aan mij vragen: “Hoe ver is het Nijlpaard? Kan het niet wat sneller? Mijn moeder had dat zo klaar gehad…” Nou, ik niet dus. Ik kan niet zo snel breien en het is ook geen iets dat af moet voor een bepaalde datum, hoor. Het moet wel leuk blijven. Het is MIJN project en het heeft gewoon zijn tijd nodig. “Iedere dag een draadje maakt een hemdsmouw in een jaar”, sprak echtgenoot mij bemoedigend toe. En zo is dat. Het meest interessante is, dat ik nu ook eens een project heb. Veel kunstenaars schilderen of beeldhouwen niet tegenwoordig, maar zijn bezig met ‘een project’. Ga ik met mijn tijd mee, nietwaar? Hoewel, pas een hemdsmouw, nog niet eens een héél hemd, alleen een mouw????