Linnenkoorts en leg-angst

Om nog even terug te komen op mijn vorig logje: ik ben er achter wat het is, die vreemde remmingen die ik heb vóórdat ik ga schilderen. Het is min of meer te vergelijken met plankenkoorts, denk ik. Acteurs blijven daar altijd last van hebben, de een meer dan de ander, maar goed. Toch blijven ze stug de planken op gaan. Zo iets zal het zijn.Of een komischer vergelijking: wat kippen ook hebben. Wij hebben wat jaren terug lang kippen gehouden (en van kippen gehouden ook) met een haan en soms kuikens, de hele reutemeteut, zeg maar en die heb ik goed bestudeerd. Er was altijd wel een dameskip die een eitje moest leggen en nu dacht u waarschijnlijk, dat het een eenvoudige zaak is. Nee hoor, integendeel. Het gaat zo van: “Oei, ik moet een ei leggen, gauw naar het nest, o nee toch maar niet *toktoktok *  o jee, *toktok* ja toch wel, hè hè, ik zit… nee, *toktoktoktok* het gaat niet, even een hapje eten, o nee *toktok* ja, er komt er een….” En dit kan wel een half uur of meer zo doorgaan met veel gekakel en poespas. Dus dat is te vergelijken met dat domme gedrag van mij: “Ga ik wel, ga ik niet, nee toch maar niet, jawel…” enzovoort.

we009logweblog 008En nu tob ik weer over iets anders. Nu ja, tobben is een groot woord, maar ik zal het u uitleggen. Ik kocht laatst een boek, een zogenaamde. ‘klassieker’, heruitgegeven. ‘Noem het slaap’ is de titel en de schrijver is Henry Roth, niet de bekende Joseph R. en ook niet Philip om misverstanden te voorkomen. Het lag bij Bruna in de winkel en ik kocht het in de boekenweek. Ik begon het laatst te lezen en las en las stug door. Het kon mij niet erg boeien, maar ik las verder. Af en toe kwam er een pakkend stuk, maar dan weer een hoofdstuk, saai en zo  traag van tempo. Ik heb het boek nu uit en vraag mij in alle ernst af: ligt het aan mij of aan de vertaling, die soms   Engels i.p.v. Jiddish moest voorstellen en wel plat Amsterdams leek of aan beiden of ben ik geen mens voor klassiekers? Het speelt in het Joodse emigrantenmilieu in New York en is geschreven in 1913, geloof ik. Als iemand het ook gelezen heeft –misschien vindt u het prachtig – zou ik het graag willen horen. Daarna ging ik een boek van Eriek Verpale lezen, jeetje wat was dat een verademing na dat vorige boek, heerlijk gewoon *slaakt een diepe zucht*. U laat het wel weten, hè?

7 thoughts on “Linnenkoorts en leg-angst

  1. Ja, Therese ik heb het boek gelezen en vond het een heel interessant boek. Met het Jiddisch had ik moeite, maar kwam er toch wel uit. Armoede lijden in het nieuwe land is een moeilijk iets, maar de Joodse bevolking was blij veilig te zijn. Veilig zijn is veel waard. Er blijft altijd hoop, dat het in de toekomst financieel beter zal gaan. Ik denk, dat elke vluchteling dat zal herkennen.

    • Heb jij het in het Engels gelezen, Margriet? Kijk, ik vond de achtergrond en het hoofdverhaal wel boeiend, maar hoe het geschreven is minder. Ligt dat misschien aan de vertaling, dacht ik.

  2. Beide boeken ken ik niet, maar ik ga kijken of ik ze kan reserveren bij de bibliotheek. Nieuwe titels zijn altijd welkom.
    De vergelijking van jezelf met een kip met leg-angst is vermakelijk. Je beschrijft een typeisch geval van iemand die zijn ei niet kwijt kan, daar bij had ik nooit gedacht aan aan leg-block😉

      • O ja, Bertie, van de schrijver Eriek Verpale (ik schreef het fout) is zéér aan te raden: Alles in het klein. Dat is zo prachtig; ik heb het minstens 2 keer gelezen. Is werkelijk een juweeltje.

  3. Ik vind vertalingen heel vaak moeizaam; engelstalige boeken koop ik altijd in het Engels, anders zie ik soms aan de zin hoe die oorspronkelijk in het Engels was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s