Hoe sommige dingen gebeuren…

001Ik had laatst op een vrijmarkt in Enkhuizen 10 oude kaarten gekocht van koningin Emma, prins Hendrik, prinses Wilhelmina enzovoort, 10 cent per stuk en ging er tevreden mee naar huis. Een weekje later kwam zoon M. op bezoek en hij had een hele stapel zeer oude ansichten bij zich, die hij in de loop der tijden op rommelmarkten gekocht had. weblog 004Hij wilde ze eens gaan uitzoeken en een gedeelte wegdoen of verkopen. Het werden er te veel. Over die kaarten van hem vertel ik nog eens een andere keer, als ik het niet vergeet. Enfin, we keken zo’n beetje die dikke stapel door –er werd vroeger veel geschreven, hoor – en zo af en toe kwam er een kaart te voorschijn met prinses Beatrix, prins Claus en onze kroonprins, die nu alweer koning is. “Ach, die spaar jij, Mam, dus die zijn voor jou. Alsjeblieft”, zei hij. “O, dank je wel, Martijn”, antwoordde ik.

weblog 003weblog 002Kijk, zo krijg je plotsklaps een nieuwe verzameling, zo kan dat dus ontstaan. Misschien neemt straks iemand die dit gelezen heeft of dit van iemand gehoord heeft, wel eens als verrassing een ander stapeltje mee en voordat je het weet, zit je met een heel koningshuis in een laatje of in een doos. Zo kan dat gaan in sommige families, waaronder de mijne dus. Wij zijn daar allemaal min of meer mee behept. “Och” zei mijn zusje laatst, “het is bij ons nog niet zo heel erg. Ik hoorde laatst van iemand, die verzamelingen verzamelde…” Ha ha, dat doen wij nog niet, hoor! Nóg niet.

weblog 001(voor Bertie)

12 thoughts on “Hoe sommige dingen gebeuren…

  1. Hoi Therese,
    Mijn moeder was ook zo’n fotoverzamelaarster, vooral het Belgische koningshuis was bij haar in trek. Bijgevolg kreeg mijn jongste broer de namen: Leopold Boudewijn Albert.
    Toen hij een keer voor een Belgisch publiek een voordracht moest houden, begon hij zich voor te stellen met zijn doopnamen, waarbij hij de toehoorders gelijk voor zich in nam. Als hij een meisje geweest zou zijn, dan zou hij Astrid genoemd zijn. Ik geloof, dat de tragische dood van Koningin Astrid en het verweesd achterblijven van haar kinderen hier erg mee te maken hebben gehad.

    • Eigenlijk was het niet de bedoeling, maar zo als ik al schreef, het begon zo maar. Ik heb er pas 20 of zo iets.
      Leuk dat je moeder ze verzamelde. Koningin Astrid van België moet héél populair geweest zijn. Als ik er iets over las, leek het wel een heilige, dacht ik.

      Ben je al weer terug? En heb je het fijn gehad?

  2. ja, elke verzameling begint met een eerste, en dan volgen er meer.
    En het is maar goed dat we niet allemaal hetzelfde verzamelen.

  3. Zomaar een verzameling opzetten door een paar toevallige plaatjes. Niet zo’n slecht idee.
    btw wat was Wilhelmina een mooi jong meisje, vind je niet? Heb je daar ook foto’s van?

    • Ja, dat geloof ik ook. Dit is de jongste foto die ik van haar heb, maar het is nog een erg prille verzameling, nog maar 15 kaarten. Zie boven, nog best knap, toch?

  4. Ik zou ze om te beginnen al nooit kopen. Gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde. En nu kan je et niet meer onderuit natuurlkjk, volgende keer MOET je ze kopen, want je verzamelt ze immers😉

  5. Het voordeel van kaarten is dat ze weinig plaats innemen in je huis, je zult er niet zo snel onder bedolven raken. P spaarde ‘ bijzondere’ bierflesjes toen ik hem leerde kennen, die werden allemaal op een lange plank gezet die hij hoog tegen de muur had gemaakt. Op een dag kwam de hele boel naar beneden, dat was het einde van de verzameling.

    • Bierflesjes, mijn ex verzamelde bierviltjes. Toen we trouwden had hij een hele koffer vol. Die zijn we toen maar gewoon gaan gebruiken als waar ze voor bedoeld waren!

  6. Ik ben een verslaafde afgekickte verzamelaar. Het zit in me, dus ik weiger ook nog maar iets te verzamelen. Wat betreft foto’s verzamelde ik waslijntjes, katten in ramen en nog iets (gelukkig kick ik makkelijk af, gewoon koude kalkoen). Ook verzamelde ik, onbewust, beertjes, en schaapjes. En leuke kleine vaasjes. Voor je het weet is het niet leuk meer maar een dwang neurose. Jouw kaartenverzameling is nog niet van de omvang dat je in de gevarenzone zit. Je kunt nog terug!

    • Nou, het zal bij mij niet zo’n vaart lopen, hoor Margo. Daar ben ik niet bang voor.En het was ook een beetje satirisch bedoeld.
      Gevaarlijker en meer ruimte innemend is het gevoel dat ik van alles wil bewaren om nog eens iets te kunnen gebruiken, zoals lapjes, knoopjes, mooie papiertjes, en noem maar op, maar ook dat zal geen dwangneurose worden, denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s