En al doende…

Terwijl ik druk aan het meedoen was met de vernissage, (zie vorig logje), zei echtgenoot dat hij even buiten ging zitten. Even een luchtje scheppen, zoals dat heet, dát leek mij ook wel wat. Er stonden daar twee bankjes onder de bladeren.  Naast Hans zat een voor ons onbekende dame. “Vroeger stond op deze plaats een Pesthuis” meldde hij mij. Ik wist dat bij hem door al die genealogie ‘vroeger’ zo in de 19e eeuw betekende, maar dat wist die mevrouw niet. “Een Pesthuis” zei zij, “dat is wel erg lang geleden”. Ik probeerde zo’n beetje uit te leggen waarom mijn man vaker in de 19e eeuw vertoefde, maar opeens herinnerde ik mij dat ik daar zelf gelegen had ná de geboorte van onze tweede zoon. Dat vertelde ik haar ook. “Ja, en vroeger mocht je nog 10 dagen blijven” zei de dame, “nu wordt je na één dag al naar huis gestuurd. Je had toen een kraamhulp die kookte en voor alles zorgde en je leerde hoe je een baby moest vasthouden, ik wist van niks…”. Er schoot mij ook van alles te binnen. “Ik wist ook van niks” zei ik, “de eerste keer dan en u zult het niet geloven maar toen mijn kleindochter geboren werd, ging ik helpen, maar ik was weer net zo onhandig. Er was namelijk een heel ander badje, een tubbyding of zo…”  “Je moest ze onder de armpjes pakken en het hoofdje moest tegen je arm rusten…” mijmerde mijn buurvrouw. “En je had toen nog geen pampers, dat kun je je niet voorstellen, wij moesten stoffen luiers in zo’n grijze ketel koken …getsie vies én een heel werk..” ging zij door. “Er waren er wel”, zei ik, “maar ze waren ontieglijk duur en wij zaten in de kunst –ik wees de kant uit waar de vernissage doorging-  dus dat was niet voor ons weggelegd”. “Wanneer had u dan baby’s?” vroeg zij. “In ‘71” antwoordde ik. “Ach ja, ik al in ‘61” zei zij. En zo spraken wij nog een tijdje gezellig door. Wonderlijk hoe ik tegenwoordig zomaar met een wildvreemde in gesprek raak, terwijl ik vroeger zo vreselijk verlegen was en ook nog heel lang gebleven ben ook.

11 thoughts on “En al doende…

  1. Gezellig zo’n praatje onder de boom🙂
    Ja vroeger was alles anders en meestal ook veel bewerkelijker.
    Van dat verlegene herken ik wel, daar heb ik tegenwoordig ook niets geen last meer van, dat gaat zeker over als je ouder wordt😉

  2. Ja gezellig, leve de real life telefoonloze gesprekjes! De luierrevolutie vond net plaats toen wij kinderen kregen. De oudste ging nog helemaal in katoen gehuld, de jongste alleen nog in ‘papier’.

  3. Zo’n gesprekje is altijd prettig. Die bankjes vroegen er ook wel om. Zo lekker in de luwte, buiten het geroezemoes van al die drukke mensen..

  4. Een gezellige onderbreking, zo’n gesprekje. En ja, dan komen er allerlei dingen boven die voor beiden herkenbaar zijn. Dat maakt de samenspraak zo leuk.
    Het Pesthuis was vergeten?😉

  5. Ja, na een bepaalde leeftijd maakt het niet meer uit wat je vertelt. alhoewel die leeftijd bij mij zo ongeveer bij 6 lag denk ik.

  6. Mensen, die van nature erg verlegen zijn, missen daardoor gewoon een hoop lol en dat vind ik altijd heel jammer. Juist die onverwachte leuke gesprekken met mensen die je niet kent zijn zo geinig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s