Ups en downs

Ik kan er maat niet toe komen om een logje te schrijven. Soms begin ik met een stukje maar dan verwijder ik het weer. De dagen sukkelen een beetje voorbij en  ik sukkel met de dagen mee. Daar komt het eigenlijk op neer. Gisteren heb ik hard gewerkt, allemaal nuttige dingen gedaan. Ik was zo tevreden over mijzelf dat ik het plan maakte morgen (dus vandaag) een dagje of middagje er even op uit te gaan. Maar wat gebeurde? Ik versliep mij en vergat het hele uitgaansplan. Toen ik er weer aan dacht, was het inmiddels al te laat, het was de moeite niet meer. U zult misschien denken: ze is wel erg veel met zichzelf bezig. Ja, dat is zo. Moeten wij dat allemaal lezen? Nee, dat hoeft niet. U mag het gewoon overslaan. Uiteindelijk schrijf ik dit blog als een soort dagboek, voor mijzelf. Maar ik vind het wel fijn om het met anderen te delen. Bovendien stimuleert het mij om wat zorgvuldiger te schrijven. Vroeger werd het vaak een rommeltje in mijn geschreven dagboeken. Maar nu is niets normaal, ik ben nog te veel van slag. De plotselinge dood van mijn broer Jac houdt mij in zijn greep. Stel je toch voor: je gaat op 13 juni vrolijk van huis om de familiedag mee te maken en nog geen maand later ben je dood. Zomaar, hartstilstand. Ik kan er niet over uit.

weblog 007

Toch moet ik binnenkort wat zomerse dingen gaan doen, want straks is die zomaar voorbij, ben ik bang. Morgen gaan wij de volle maan vieren bij Gerrit, dat is leuk. Lekker zwemmen en badderen in het IJsselmeer, de hele avond buiten zitten met een wijntje en een hapje, misschien zijn er muziekmensen en hopelijk is het onbewolkt zodat wij naar de volle maan kunnen kijken en eventueel een tweede duik durven te doen. Ik verheug mij erop. Dat is zovast wat, vinden jullie niet?

20 thoughts on “Ups en downs

  1. Ach lieve Therese, verdriet heeft zijn tijd nodig. Dat laat zich niet forceren. Maar fijn dat er dan zulke prettige uitjes zijn als de volle maan bij je vriend Gerrit. Om je weer een beetje op te beuren. Nog maar eens een dikke kus.

  2. Je kunt niks forceren nu. Gewoon doen wat je voelt dat je wilt doen en anders doe je het niet. En er is niks mis met met jezelf bezig zijn als er zoiets gebeurd is, en het opschrijven, als dat goed voelt, moet je ook doen. Dat brengt alles weer een beetje op orde, geleidelijk aan.

  3. Je voelt je hoe je je voelt, en het was natuurlijk een enorme schok waar je je op geen enkele manier op kon voorbereiden. Dat je van slag bent is logisch, geef er vooral aan toe, en zorg ook voor afleiding, zoals dat volle maan avondje dat nu gepland staat. Het is iets waar je gewoon doorheen moet, het is naar maar waar. Mijn zus overleed ook behoorlijk onverwacht De dag ervoor had ik gehoord dat ze kanker had, de volgende dag moest ik direct komen als ik haar nog levend wilde zien. Dus vanuit Breda naar Delfzijl gereden met lood in mijn schoenen en hart. Daar aangekomen kon ik nog twee uur naast haar zitten voor ze overleed. Ik ben daar wel dankbaar voor, dat dat nog kon, ook al kon ik niet meer met haar communiceren. Het is in inmiddels 11 jaar geleden, en de scherpe randjes zijn eraf, maar nog steeds mis ik haar. Maar je gaat accepteren dat het leven niet is zoals je het zou wensen, dat er dingen gebeuren die je ongelooflijk naar beneden sleuren. Ik kan alleen maar zeggen: heel veel sterkte bij het verwerken. Zorg goed voor jezelf en blijf erover praten of schrijven, dat helpt ook.

  4. Heel goed, dat jullie morgen even wat afleiding hebben bij goede vrienden, dat zal misschien wel wat helpen. Maar verder moet het betijen. Verdriet om een erg geliefd mens, die zomaar dood gaat, kun je niet even gaan zitten rationaliseren. Het is domweg niet te bevatten en daarbij een heel diepe emotie met erg veel pijn. Het geeft aan, dat een leven zomaar patsboem is afgelopen en dat zet een mens altijd tot nadenken. Het is voor een ander heel moeilijk om je bij een rouwproces te helpen, behalve dan met wat praktische zaken. Zou er wellicht een mooi logje in zitten als je ons vertelt over je broer Jac? Een mooie herinnering of iets over zijn persoonlijkheid. Zo niet…… alle begrip, hoor. Maar het is gewoon een ideetje.

    • Dat laatste lijkt mij een goed idee. Nu of wat later. Leuke en bijzondere herinneringen ophalen. Ik weet nog dat wij, de familie, na de crematie van mijn zus, s avonds nog erg hebben gelachen, bij het ophalen van herinneringen, dat ging dan natuurlijk over in huilen. Maar het doet goed.

      • Dank je Margo, voor je uitgebreide reactie. Wat erg ook van je zusje. Wij hebben onderling bij het afscheid en erna ook herinneringen opgehaald en ook gelachen. Het doet goed inderdaad.

  5. Wat een mooie reacties allemaal. Het is jouw blog en wij genieten mee. Maar ook nu in je verdriet laat je ons zelfs toe in je leven. Al die weggegumde woorden…..je leven zit nu op een ander niveau. Veel woorden en belevenissen lijken nu geneuzel en totaal onbelangrijk. En eerlijk gezegd is dat vaak ook zo. Dus gewoon je eigen ritme houden en je eigen woorden gebruiken. Meer kan je nu niet doen. Door dit verlies sta je anders in de wereld en zal het jou zelfs veranderen. Dat doet verlies met ons.

  6. Logisch toch dat je van slag bent, dat zal ook nog wel even duren. Hopelijk heb je gisteravond een leuke avond gehad, met een frisse duik, want koud was het wel denk ik.

  7. Het is ook raar, zoiets overvalt je en daar ben je niet zomaar overheen. Ik herinner me trouwens Jac nog wel, de Bomans-man, je schreef ooit over hem en hij reageerde vroeger ook wel bij je. Ik heb toen zijn website ook bekeken, die is er nog. Onwerkelijk!
    Een gezellige avond bij iemand als Gerrit, dat is precies wat een mens op zo’n moment nodig heeft🙂. Fijn dat Gerrit jullie heeft uitgenodigd. De maan is prachtig, het weer ook en het is allemaal natuurlijk nog mooier aan het water. Een heel fijne avond gewenst Therese.

    • Wat leuk dat je hem herinnert als ‘Bomansman’. Wij hadden wel eens lichte onenigheid wat ik wel op mijn weblog mocht zetten en wat niet en daarom was ik er voorzichtiger mee. Maar hij nam die dingen nooit persoonlijk op en wij konden goed met elkaar opschieten. Pas nu weet ik hoe ik op hem gesteld was en Hans en onze jongens ook. Wij zijn allemaal heel verdrietig. Dank voor je lieve reactie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s