En toen…

blog 228blog 227blog 229En toen, ja toen…  werden wij opeens nostalgisch gestemd, zelfs sentimenteel. “Zullen wij eens op zoek gaan naar jouw oude huizen?” stelde Kwaster voor. “Waar ik woonde toen?” vroeg ik voor alle zekerheid.  Ja, dat bedoelde Kwaster. “De Postelstraat” zei ik “en een zijstraat van de Hinthamerstraat…” “De Gasthuisstraat” wist Kwaster. De laatste was het gemakkelijkst, want de Hinthamerstraat is dé winkelstraat en begint bij de Grote Markt en die hadden wij al gezien. Wij liepen en al gauw waren wij op de Markt en vandaar gingen we de winkelstraat in. En na enig zoeken, jawel… daar was het. Eén hoog, twee ramen van mijn gezellige kamer en één raam van de keuken die ik met een ander meisje deelde. “Daar is het raam, waar jij bijna een in brand staande koekenpan naar buiten gooide…” lachte Kwaster. Ik stond druk te fotograferen en herkende duidelijk het stoepje met de drie treetjes waarop wij destijds de indruk van onze bezwete bibsen hadden achtergelaten, toen wij tientallen kistjes boeken naar boven gesjouwd hadden.  Ik was diep ontroerd; het huis wás er nog en wat was het lang geleden.

blog 231blog 234Omdat de Postelstraat wat verder was en wij moe geworden waren, besloten wij de auto op te halen en zo op zoek te gaan. Het was wat lmoeilijker te vinden, maar het lukte ons.  Ja hoor, dat was het. Beneden zat toen een mannetje handmatig sigaren te rollen, wist ik nog.  Het was nu nog een aparte ruimte. Er was een heel smal zijsteegje, het Uilenburgstraatje.  Ook daar heb ik foto’s gemaakt en ook daar raakte ik ontroerd. Kon je sommige dingen nog maar eens overdoen, dacht ik. Het was een geweldige tijd.

13 thoughts on “En toen…

  1. Potverdorie Thèrése, zit ik hier helemaal ontroerd met tranen in m’n ogen. Terug naar je jeugd en mijmeren waar de tijd is gebleven. Toen onze enige fysieke ongemakken katers waren. Ik ben er helemaal sentimenteel van geworden en dat is op z’n heerlijk.

  2. Ja, ik vind dat ook altijd leuk. Bij mij zijn ze in de buurt en af en toe rijd ik er eens langs. Zeker emotioneel als je er zo lang niet geweest bent. Leuk! Heb je niet aangebeld? Want binnen kijken is ook zeker de moeite waard denk ik. Zo te zien is er weinig veranderd.

  3. Soms is het verlangen om even terug te gaan in de tijd erg groot. Gelukkig ebt het verlangen vanzelf weer weg, want tijd is onherroepelijk, je kun het niet overdoen. Als je te lang bij het verleden stil blijft staan mis je het nu, en ook dat kun je niet inhalen. Wel mooi om het samen zo te beleven. Dan wordt het toch weer een stukje van nu.

  4. De straten die jullie noemen in Den Bosch, ze zijn me zo bekend. Mijn jongste dochter woont in Den Bosch en wij hebben in St. Michielsgestel gewoond. Dat was er zo dichtbij. Je liet bij de vorig blog de ramen van de St. Jan zien, die heeft de oom van mijn vriendin ontworpen. Grappig, dat onze herinneringen elkaar raken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s