“Theresia toch!”

blog 098

Nog even over de dierentuin. Ik heb toch een mooie foto gemaakt. Wél met gevaar voor eigen leven, dat was misschien een beetje dom. Dat kwam zo: ik bukte mij naar voren, zoemde een beetje in en net dacht ik een mooie compositie gevonden te hebben of die grote pelikaan met zijn reuze snavel komt naar voren… razend snel drukte ik af en in één beweging schoof ik naar achteren. “Misschien wel een prachtfoto…” schoot het door mij heen en ja, thuis zag ik het nog beter, heel mooi, maar “gevaarlijk was het wel, Theresia, oudste dochter” hoorde ik mijn vader zaliger zeggen. En dat was het waarschijnlijk ook.

Advertenties

Onverwijld naar Artis

blog 014Omdat het gisteren prachtig weer beloofde te worden, stelde ik het niet uit en ging onverwijld naar Artis.  Ik liet zonder gewetenswroeging de hele boel de boel en zat vol verwachting in de trein. Dit zou vast een bijzonder bezoek worden en ik zal u zeggen: dat werd het ook. Ik had mij goed voorbereid, want ik had een opgeladen reservebatterij voor mijn camera mee en ook een klein schetsblokje, een potloodje en een puntenslijper. Zoon Martijn had mij gezegd, dat als je niet dichtbij genoeg kunt zitten om de dieren goed te kunnen zien, je het staande moest doen met het blokje in je linkerhand. En tot mijn eigen verbazing, deed ik het ook. Ik heb staan tekenen bij de pelikanen. Die zaten allen op een kluit aan de waterkant. Niet zo stil als ik wel hoopte, want ze pikten hun veren schoon, steeds een andere draai aannemend, sommigen maakten ruzie met elkaar, zwaaiend met hun reuze snavels, maar een heleboel lagen mooi stil. Dus dan die eerst maar eens proberen. Het valt nog niet mee, zo met dat boekje in je hand. Het bibbert lichtelijk. En ik moest mij ook wat bukken om onder de struiken te komen, waardoor ik met mijn snufferd recht boven een afschuwelijke stank hing.  Ze liggen daar kennelijk vaker met z’n allen. Ik heb wel 150 foto’s gemaakt, maar deze tekeningen vergden dus meer van mij. Gelukkig viel niemand mij lastig door uitgebreid mee over mijn schouder te kijken; alleen een paar kinderen riepen enthousiast: “Deze mevrouw is ze aan het tekenen…”  En omdat Hanscke er vaak naar gevraagd heeft, beëindig ik mijn stukje met te zeggen: “Hanscke, hier mijn eerste poging dan…”

blog 016blog 015klikklik

Het is …

Het is … pardon, het zijn … houdt u vast: de winterviolen, hahaha, dat had u niet gedacht, hè? Ik was de hele dag in Artis en toen ik weer terugkwam, zag ik ze staan en dacht: “O jee, ik moet nog een foto maken”. Dit was het dus, lieve mensen. Een raadseltje. Ik dacht niet dat het zo moeilijk was, maar kennelijk wel. blog 253

Sssst luister…

Hoort u het ook? O wat een prachtige muziek. Nee sssst, goed luisteren, zo’n warm geluid maken zij alleen. En precies gelijk, wat knap, omhoog om laag,  hee een trillertje wat leuk en nu heel romantisch, o ik ga bijna huilen, gauw een zakdoekje pakken, zo is weer goed, tralala trlalalaláááá pom pompom o sewiesewo zewiesewalla kristalla kristosewiesewóóóó’se wieze wies wies wies, wies applaus applaus, bravo voor de …… (weet u het? Ze komen hier in ons dorp ieder jaar rond deze tijd.)

Zó zoet

blog 009Daar zitten we dan, Kwaster is bezig met zijn voorouders en ik teken in mijn blokje. Voornamelijk de herfst maar ook wel Boeli zus en Boeli zo. Het is stil waar wij samen zitten. “Kwaster”, zeg ik, “wat zijn wij eigenlijk zoet bezig. Wij hebben het niet over azielzoekers of vluchtelingen, ik teken een eikeltje of een blaadje en jij zoekt naar ene Anna of de kinderen  van … en zo zijn wij heel tevreden bezig toch?”  Ja, dat vond Kwaster ook.

blog 006blog 001blog 002blog 004blog 005blog 004blog 007

Eigenlijk ben ik al jaren niet meer zo voldaan geweest als nu zo af en toe. Ik denk niet meer aan exposeren en niet aan grote schilderingen, zo is het wel goed. Hoe het verder gaat? Dat zien we wel en niks moet. Iedere dag één tekeningetje (meer mag wel ) , dat moet toch kunnen? Tot nog toe is dat wel gelukt. Ik zal u wat foto’s laten zien. Misschien krijgt u ook de geest.

blog 006

Is het al bijna kerst?

blog 008

Nee toch? Hoewel… je kunt het maar gehad hebben, denk ik wel eens. Hoe ik nu bij die gedachten kom, zult u zich afvragen? Welnu, dat kwam zo. Ik stond tegen de middag wat voor het raam naar buiten te kijken, met het oog op een 12-uurfoto en toen zag ik opeens in de grote fraaie modezaak bij ons aan de overkant een grote hertenkop in de etalage en bij nader inzien een heleboel hertenkoppen met er luchtigjes omheen gedrapeerd nogal wat lichaamsdelen, van poppen dan hè dat u niet schrikt. Ja, men doet daar niet moeilijk over bij het maken van een nieuwe etalage. Het zijn hier nuchtere west-friezen en waarskijnlijk redeneren zij zo: ‘Als je je deeran stoot, moet je nie koiken’ en dat lijkt mij ook. Maar goed, al die hertenkoppen deden mij alvast aan Kerstmis denken en net wilde ik mij omdraaien of er kwam richting kerk een auto met aanhanger aangereden, waarop een soort naaldboom lag, een Kerstboom leek het wel. Een grote kerstboom zoals ieder jaar voor de kerk, dacht ik. Ik was zo verbijsterd dat ik vergat een foto te maken.  Gelukkig stonden de etalages gewoon stil en daar heb ik toch wat foto’s van gemaakt. Nu maar hopen dat niemand bij de winkel mij iets kwalijk neemt, want ja, het was toch een té mooi moment om voorbij te laten gaan.

blog 004

 

Een verrassing

blog 006Deze week, ik geloof op donderdag of was het vrijdag, nou ja, hoe dan ook, zat er plotsklaps een verrassing voor mij in de brievenbus. Een pákje nog wel. Leuk hè? De afzender was Ineke Kok, iemand die ik al héél lang ken van het weblog  (en een beetje van FB.)   Zij verblijft gedurende een vol jaar samen met haar man in Nieuw zeeland en geeft ook vandaar regelmatig berichten over hoe het daar is en wat zij allemaal meemaakt enzo. Want ja, Nieuw Zeeland is totaal anders dan Nederland. Haar blog is  Broodje halfom   voor het geval u geïnteresseerd bent. Nu is zij voor 3 weken even hier in Nederland.  Zij volgt ook mijn blog en had gelezen dat ik zo gelukkig was met mijn mooie kleine schetsblokje en heel toevallig is háár hobby: boekbinden. En wat zat er nu in het pakje? Twee (2) prachtige zelfingebonden fraaie boekjes en een lieve brief erbij waarin staat dat zij hoopt dat ik nóg gelukkiger mag worden (dan ik al was) dankzij deze boekjes. Nou, dat is nog eens een prachtig cadeau! Het is een heel werk, hoor en ook moet je precies en secuur te werk gaan. Dat heb ik wel eens bij haar gelezen. Wat ben ik toch een bofkont, vindt u niet? Tjonge, tjonge tjonge hee!!

blog 004blog 005