De keuring

10352377_651757978232757_2793302530082352217_nEen keer per jaar moet onze Boeli naar de dierenarts om een algehele keuring te ondergaan, de AKK, de algehele kattenkeuring. En vanochtend was het weer zo ver. Boeli vindt het vréselijk, het gedoe voornamelijk. Eerstens gaat hij nietsvermoedend en nieuwsgierig een wit huisje bekijken, met op de bodem een dikke zachte handdoek nog wel. Achter hem gaat het deurtje dicht. “Gut, ja, da’s waar ook. Nu weet ik het weer, potver…”  Hij voelt zich danig beetgenomen. Vervolgens tilt iemand dat huisje op en brengt hem naar de overkant van de straat. Daar wordt hij in de auto geladen. Het vrouwtje komt naast hem zitten om hem geruststellende woordjes toe te spreken. Maar daar heeft Boeli niks aan, hij mauwt, heel hard, nóg harder, hoog, lààg. Hij steekt een pootje door een opening en wijst op de sluitingen, maar het vrouwtje doet net of ze niks begrijpt. De auto stopt en Boeli wordt bij de dok naar binnen gedragen. Een vrouwenstem roept vriendelijk: “Daar hebben we Boeli”.  Hij moet het huisje UIT, hij zat er net zo veilig en die dame gaat zich met Boeli bemoeien. Ze weegt hem, ze voelt onder aan zijn buik, ze kijkt in zijn oren, ze bestudeert zijn tandjes, ze neemt zijn temperatuur op, in één oor –dat was schrikken- ze voelt aan zijn vacht en ze geeft tot slot een prik, tegen katten- en niesziekte. “Zo, hij is prachtig in orde. Vooruit Boeli, je kan er weer een jaar tegen en je krijgt van mij een tien!”  Boeli kijkt nog even of dat eetbaar is, ziet niks en gaat met enige aandrang zijn huisje weer in. Terug weer in die schommelende kar, maar dan is het leed weer geleden. Ha, heerlijk thuis, rennen, jagen, slapen, muisjes vangen, vogels opjagen, een klein tukje, even wat brokjes en weer naar buiten. Leve de vrijheid, hiep hoi!

10 thoughts on “De keuring

  1. Heerlijk verhaal! Gek hè, katten zijn niet haatdragend, zodra ze weer thuis zijn is alles weer goed. Krijgt hij ook iets tegen teken? Robbie had van de week alweer de eerste, het is een zachte winter. Meteen Broadline in zijn nek gespoten.

  2. Heerlijk kattenverhaaltje. Door dat “gut ja…nou weet ik het weer, potver” zag ik die typische verbaasde en geërgerde kattenblik voor me. Het zijn heerlijke beesten. Leuk en lekker vlot geschreven weer Thérèse.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s