Opa en Oma Hobbelpaard

blog-028Zo, het eerste deel van de drukte hebben we gehad. Er komt nóg een deel:  Nieuwjaar én drie verjaardagen, maar intussen is er wat rust geweest.  Rein wordt op 1 januari acht jaar en Mare op 10 januari tien jaar. Dat is toch al heel wat. En nu zou je denken dat ze inmiddels te groot zijn voor een hobbelpaard. Vorige keer dat ze hier waren, hadden we het er al over. Ik opperde dat hij naar de Kringloop zou gaan of… naar het nieuwe kleine neefje. Er werd over opgebeld, maar nee, hij neemt te veel plaats in. Mocht Rein hem dan zelf hebben?  “Waar moeten we hem laten?” vroeg zijn moeder. “Op mijn kamer” zei Rein al bij voorbaat blij. Maar nee, ook dat feest ging niet door.  Deze keer was het eerst wat hij deed: het hobbelpaard te voorschijn halen. “Je doet hem toch niet echt weg, hè Oma?” vroeg Rein. “Ja, maar joh, ik kan toch niet ALLES bewaren” zei ik. Daar moest zijn vader erg om lachen en hij wees naar de kast die vol staat met een heel stel Keulse potten. “En jullie heten nog wel Opa en Oma Hobbelpaard” zei Mare. “Ja, je zou hem gewoon kunnen bewaren, er is nog plaats zat, Oma”, zei Rein en trok een smekend gezicht. Het was hem menens, merkte  ik wel.  “Nou, vooruit, nog een tijdje dan, Rein”, gaf ik toe. “ja, voor altijd en altijd, hij moet blijven, hiep hoi!”  Zo’n stoere knul en af en toe zo’n gevoelig zieltje. En het paard?  Opeens hinnikte hij en maakte galoppeergeluiden. dat had hij al lang niet meer gedaan. Nou ja, het paard ook al blij, het lijkt wel een echt kerstverhaal, zeg!

blog-002

Advertenties

15 thoughts on “Opa en Oma Hobbelpaard

  1. wat grappig, klakgeluiden maken tegen het paard, kinderen van nu zeggen altijd wrroemwrroem, dat is vaak de eerste kreet die jongetjes uitstoten.
    en wat lijken die kinderen toch op oma, op deze foto vooral Mare, als uit het gezicht gesnoje, zeggen ze hier in Eijsden.

  2. Rein het paard is het bewaren meer dan waard. “Het is zó fijn om het paard van Rein te zijn”, zo sprak het Rein het paard. “Ik ben echt menige hobbel waard. Laat mij toch hobbelen, nog een paar jaar slechts te gaan en dan gaat de hele familie om mij dobbelen. Heus, ik beloof van kop tot staart: ik ben het bewaren waard. Groter dan groot is echt mijn dank. Ik heb er geen woorden voor, maar luid zal zijn mijn hinneken. Geef mij alsjeblieft geen stank voor dank…”.

  3. Leuk he Therese, die kinderen, Nee geen stank voor dank! Dat vind ik ook wel een goeie. Bij mij staan op het ogenblik 2 poppenbedjes gruwelijk in de weg. Er werd ziekenhuisje mee gespeeld. Poppen en speelgoeddieren werden er zorgzaam ingelegd of ingesmeten, naar gelang het de 2 kleine boefjes van kleinkinderen( beiden 3 jaar) het ze uitkwam. Er werd geplaagd er werd gekunst, sorry gekust en nu is het stil. Ze zijn weer naar huis. Jammer! En nu maar weer wachten tot de volgende keer!

  4. Dit is ook wel een heel mooi hobbelpaard. Gek he, dat kinderen zich zo kunnen hechten aan iets en het dan moeilijk vinden om er afscheid van te nemen, vooral als het gaat om iets bij opa en oma. Daar moet gewoon alles altijd hetzelfde blijven. Dat geeft hen kennelijk vastigheid. Ik wens je alle goed voor het jaar wat net begonnen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s