NIETS te schrijven

Ik heb al een tijd niks meer geschreven hier, maar dat had zijn reden. Er GEBEURDE niks, dat was het. Bovendien was het een rotweek, nou ja, een beetje dan. Omdat ik een makke aan mijn voet had, kon ik nergens heen, tenminste niet naar Amsterdam en dat was het enige wat ik wilde.  Nou ja, iets dichterbij, wilde ik ook wel, maar dan had Hans weer wat of moest ergens heen. En u kent mij, mopperen daar doe ik niet aan hier, dus daarom heerste er steeds maar absolute stilte. Maar nu vandaag gebeurde er wat, jawel. Wij gingen een beetje kringlopen en in Enkhuizen overkwam mij iets. Hans en zoon Martijn liepen gewoon naar de auto, maar het moest mij weer gebeuren. “Pas op Th…” maar toen was het leed al geschied. Hans was nog niet klaar met zijn waarschuwing of ik stond al midden in de HONDENPOEP.  Met één voet, maar toch. Met nogal nieuwe schoenen, hoor. Wat een pech, wat een viezigheid!  Is het nu zo’n moeite om dat spul van zo’n kakkedorus even in een zakje te doen?  Nou ja, mijn schoen is weer schoon en ik had wat te schrijven, al zult u er niet blij mee zijn.

blog-005

Iedereen tevreden?

blog-010Alle feestvarkens tevreden met hun verjaardag?  Was de taart lekker?  Leuke post gehad of alleen maar mail?  De cadeau’s naar ‘t zin en ook  genoeg?  Dan sluiten wij nu de tent.  Er kan niet meer geruiild worden of geklaagd. Alle verjaardagen en feesten zijn nu voorbij, tenminste die van december en januari, bedoel ik natuurlijk. Mare was de allerlaatste en werd 10 jaar. Zelf had ik graag een paar  jaartjes teruggegeven, maar dat schijnt sowieso niet mogelijk te zijn. Eens gegeven, blijft gegeven. Flauw hoor. Het was  me weer wat, beste lezers, maar alles is goed verlopen. Heeft u het ook zo druk gehad?  Dat zal vast wel. Ik ga nu weer eens rustig aan doen en tegelijkertijd wat opruimen, dan hier, dan daar, in wat voor tempo wacht ik wel af.  Maar op de eerste plaats gaat plan 2 gewoon door: het Etsjaar, weet u nog? En verder zie ik wel hoe en wat.

blog-009

Bijna werd mij een “ontrommelcoach”  in de maag gesplitst, een professionele nog wel, wat dat ook is. Nou, daar moet ik niks van hebben, hoor. Stel je voor dat ik fijn zit te tekenen –het gaat lekker- en die mevrouw  ( dat mens) gaat opeens uitleggen hoe het allemaal veel gemakkelijker kan, dat ik veel te veel spullen heb, alsof ik dat zélf niet weet en  dat zij zoveel tips en ideeën heeft maar dat ik dan wél moet luisteren, dat zij niet voor niks komt en het ontzéttend goed weet. Ik heb nee gezegd. Volgens mij is het gewoon een trend, dat ontrommelen of ontspullen. Ben je gek: straks heeft iedereen spijt en gaat alles nieuw kopen, ja ja, ik ben wel wijzer.

Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024

Beetje bijpraten

Ik zal u een beetje bijpraten, want ik had een soort van kerstreces. Ik was dat helemaal niet van plan, maar het overkwam mij. Ik doe reuze mijn best om Kerstmis een leuk feest te vinden en ik kan die sfeer ook erg goed toneelspelen, maar echt diep van binnen voelen, nee!  Ik heb wat jaartjes geleden een hele kerststal gebreid en bijpassende verhalen geschreven –de oude garde weet dat- en daarna breide ik kerstballen, kerstpegels, engelen, sneeuwmannen en sterren om de boom leuk mee vol te hangen. Nu was ik al een tijdje in een breiverslaving geschoten, dus al die dingen vlógen bijna mijn handen uit. Maar dat ik nu zo van Kerstmis hou, nou neuh… ik doe alsof, begrijpt u wel? Maar goed,   -bon- het is achter de rug.  Jezuuke zij dank. Eén januari was kleinzoon Rein jarig en we hebben hem verwend, want hij verheugde er zich ontieglijk op, het arme ventje. Hij weet al wel dat sommige mensen dat een lastige datum vinden maar als echte optimist verheugt hij er zich mateloos op. Op tweede kerstdag en derde was hij hier en toen gingen wij samen al aan het rekenen hoeveel nachtjes er nog te slapen viel, hoewel ook rekenen lang geen sterke kant van mij is, die ik ook zo veel mogelijk vermijd, al sinds mijn schooltijd en het is er sindsdien niet veel beter op geworden. En toen kwam mijn verjaardag, o lieve hemel. De laatste paar jaar ga ik altijd met Kwaster gezellig ergens heen (op 4 januari). Niemand heeft meer zin in visite –daar komt het op neer- en ik zelf ook niet. Het is dus maar het beste niet thuis te zijn. MAAR… ik had een wondje aan mijn voet en ik mocht niet zo veel lopen. Wel verd…  dat moet niet zo doorgaan, want af en toe moet ik er op uit, vooral naar Amsterdam, want anders word ik knettergek. Heb ik dan een lekkere uitdag achter de rug, dan houd ik het weer wel een tijdje uit binnenshuis en in het dorp. Ik heb mij (alweer) zo goed mogelijk gedragen, ben verwend geworden (alweer) met een grote doos met heel veel kleuren krijtjes van zoon M. en van Kwaster een pracht van een tekening van de koe Bartje, gemaakt door de kunstenaar Ruud Spil, een ware specialist op dit gebied. Ik ben er enorm blij mee. Dat wel.

blog-007