Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024

Advertenties

28 thoughts on “Kokofobie

  1. Ik ben het koken geleidelijk verleerd, dwz dat ik de recepten niet meer ken, na meer dan twintig jaar alleen gewoond te hebben. Dus ik nodig niet makkelijk mensen voor het eten uit om die reden, maar een fobie? Dat nu ook weer niet.
    Ik heb een dansfobie. Altijd gehad, en ik vertik het ook gewoon.

  2. koken is mijn grootste plezier. ik heb die tegenzin met alles wat met administratie te maken heeft. en met papier, en je zult mij dan ook zien hoppen van de ene provider naar de andere…dan liever paar duiten meer betalen en uiteindelijk is het toch lood om oud ijzer.

  3. Therese, dit is een blogje naar mijn hart. Ik vind ook dat ik graag moet willen koken, een keukenprinses zijn en altijd mensen welkom heten aan mijn gezellige eettafel vol met overheerlijke gerechten, waar dan nog lang over wordt nagesproken en ik uiteraard een enorm gastvrije (schoon-groot-stief)moeder, vriendin of wat dan ook ben.
    Maar ik ben het niet en het vergaat mij net als jou. Recepten verzamelen, maar er iets mee doen: ho maar. Zonde van mijn tijd in de keuken te staan vind ik beschaamd, want tijd zat hier. Het zit gewoon niet in ons Therese, en weet je wat het goede nieuws is? Wij doen weer andere dingen graag en misschien goed, die anderen weer niet kunnen! 😀

  4. Dingen als verzekeringen en hypotheken, ook zoiets, daar krijg ik een soort hersenverkramping van, mijn oren doen het niet goed en ik heb geen idee waar die mannen in keurige pakken over praten, ik knik maar wat en hoop dat het niet al te erg opvalt. Gelukkig heb ik een man die dit prima kan. Maar ik heb ook eens een hypotheek in mijn uppie moeten afsluiten, dat dat allemaal goed is afgelopen us een wonder.

  5. Ik lees u stukjes met heel veel plezier !!!
    Maar ook ik kook al jaren niet meer…..
    Als alleen wonende krijg ik 6maaltijden per week “tafeltje dekje” met dubbele portie groenten,
    Vanaf mijn 9 jaar werd er van mij verwacht dat ik kookte en huishouden deed
    Ik kookte later voor mijn gezin iedere dag vers en soms bakte een taart of cake
    Maar toen mijn volwassen zonen zelfstandig gingen wonen, heb ik de pannen ook de deur uit gedaan. Soms proberen mijn schoondochters als ik op mijn kleinkinderen oppas bij hun thuis ,mij ook te verplichten om te koken. Maar ik knutsel met de kids, ik lees voor, ik speel, ik verzorg ze als ze ziek zijn, ik verschoon hun poepluiers, haal ze van school en wij gaan naar theater en musea maar…. Ik kook niet meer.
    BASTA.

  6. Nee koken is fijn en tijd steken in je eten is belangrijk, maar als het iedere dag moet kan het je weleens even tegen gaan staan. Als jullie nu gewoon om de beurt koken, om de dag of om de week of zelfs om de maand, dan krijg je er vast weer plezier in.

  7. Koken deed ik graag, ik genoot altijd van een tafel en aanrecht vol schaaltjes, wekker èn gevoel erbij. Gaandeweg echtenoot’s ziekte werd de zin minder en nu kook ik alleen omdat het moet. Verse groente en zo. Liever koop ik broodjes vis en k+k sla. Of bak een ei. Administratie doe ik graag maar aan stofzuigen heb ik een grondige hekel en aan ramenlappen. Bijna fobisch te noemen.En aan een paar diersoorten die ik niet eens hardop durf te noemen.

  8. Vroeger moest ik met heel veel mensen van allerlei pluimage omgaan. Dat was inherent aan mijn werk en dat was toen prima. Maar nu kan ik absoluut niet meer tegen dat ‘negatieve gedoe van mensen onder elkaar’. Dat gezeur, dat gehakketak, dat apenrotsgedoe, jaloezie…… Het verveelt me mateloos en ik heb er geen geduld meer voor. Ik heb intussen heel wat mensen uit mijn systeem gehaald. Best nette lui, hoor, maar ik kan ze niet goed meer velen. Egoïstisch? Vast wel, maar mijn leven is te kort om me vrijwillig bezig te houden met dingen waar ik me niet goed bij voel. Dat wat jij hebt met koken is denk ik redelijk op te lossen. Je zou eens kunnen kijken naar een mogelijkheid om maaltijden thuis laten komen. Vaak vallen de kosten erg mee en ik ken mensen die er zeer tevreden over zijn. Twee keer per week zou al heel veel schelen, denk ik?

  9. Oh hoe herkenbaar, ik heb dat sinds ik ben verhuisd en in plaats van gas elektrisch kook. Zo’n platte plaat is razendsnel schoon, dat wel, maar het koken er op…. Maar nu kookt mij dochter, en nog goed ook. Ook andere ‘fobieën’ die hierboven worden genoemd zijn heel herkenbaar, helaas

  10. gewoon de hollandse pot of af en toe iets spannends met veel kruiden, ik doe het allemaal wel omdat het nu eenmaal moet, maar om nu te zeggen dat ik sta te zingen in de keuken nee…
    Wat Irene zegt, misschien moeten jullie het gewoon eens om de beurt gaan doen.

  11. Misschien vond je het toen toch leuker dan je nu denkt dat je het vond. Geheugen is iets raars. Ik kook eigenlijk nooit, mijn vader kookt altijd. Niet dat ik daar altijd eet, dan gebruik ik mijn magnetron of haal iets.

  12. Pas toen mijn vader net gestorven was, na 55 jaar huwelijk met mijn moeder, bekende ze mij dat ze eigenlijk nooit van koken gehouden had! Ze heeft al die jaren gekookt voor haar gezin van tien kinderen, en daarna ook voor de gezinnen van die tien kinderen. Keer op keer ging zondags de telefoon met haar uitnodiging: hebben jullie zin om te komen eten? Die-en-die-en-die komen ook…
    En mijn moeder kookte echt heerlijk. Maar sindsdien hebben we dat eendrachtig met volle motivatie van haar overgenomen. Ze wordt volgende maand 101. Maaltijden vindt ze nog altijd een hoogtepunt. Ze eet met smaak…

    • Ach wat geweldig. Ik ben blij dat je het mij verteld hebt. En wat geweldig dat jullie het zo waardeerden dat jullie het overnamen. Een kus voor je moeder. Al vast gefeliciteerd.

  13. Koken is niet echt mijn ding. Ik doe het wel, maar gewoon het dagelijkse kostje zonder tirelantijntjes. Zo af en toe wil ik dan nog wel eens een appeltaart of cake bakken, maar dat is het dan wel

  14. Als je alleenstaand bent kun je voor koken geen fobie ontwikkelen. Maar een echte keukenprins zal ik nooit worden. Zaterdag kook ik niet maar koop ik iets van vis en zondags maak ik er ook maar wat van. Soep of zoiets. Vanavond maak ik stamppot boerenkool met uitgebakken spekjes en rookworst. Geen haute cuisine dus. Als ik echt lekker en bijzonder wil eten ga ik wel met iemand naar restaurant.
    Als ik de reacties lees zie ik tot mijn verbazing dat er niet zo veel keukenprinsen of-prinsessen zijn als ik dacht. Gelukkig, ik ben geen zonderling!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s