Vrijdag jongstleden

Vrijdag j.l.     Afgelopen vijdag –weet u het nog? – was het prachtig weer. Zodoende besloot ik Hans (Kwaster) over te halen mee naar Artis te gaan. Wij hadden een heerlijke dag, de zon scheen op ons bolletje en bijna alle dieren lagen ook zichtbaar te genieten. Maar het meest benieuwd was ik dit keer naar de ‘verstoten’ babygorilla. Ik zal proberen dat in het kort te vertellen. In een dierentuin in Duitsland was een gorillaatje geboren, dat door de moeder verstoten werd. De dierentuinmensen gaven haar toen flessenvoeding en namen contact op met andere dierentuinen, waaronder Artis. Omdat onze tuin een hechte rustige groep gorilla’s heeft, is na uitvoerig beraad de keus inderdaad op Artis gevallen. Ik laat u hier de laatste nieuwsbrief lezen.

1 februari 2018  Er is een volgende stap genomen bij de introductie van de babygorilla in de gorillagroep. In de afgelopen periode is ze in kleine stappen gewend aan bijna alle groepsleden, en zij aan haar. De volgende stap is de introductie met de zilverrug. In de aankomende tijd zal er dagelijks een paar uur worden geoefend. De babygorilla zit dan in een afgescheiden deel in het binnenverblijf, zodat ze zelf toenadering kan zoeken en afstand kan nemen. Dat doet ze voorzichtig door af en toe haar hoofd naar buiten te steken.

 Daarna hoorde ik almaar niets en ik was te verkouden om er heen te gaan. Maar nu weet ik eigenlijk nog niks. Wij zagen het kleintje vrolijk heen en weer lopen en op een plank wat hoger zaten een moeder en haar mannelijk gorillajong, met wie zij (Yanga) al vaak gespeeld had. Alle andere apen waren in geen velden of wegen te zien. Waarschijnlijk buiten dan. Maar nee, helemaal niemand. Misschien dan in hun slaapgedeelte…ik weet het niet. Yanga bleef het publiek vermaken, klopte tegen het raam, klapte in haar handjes, rolde kopje, kortom het zag er vrolijk uit. Maar ik begon mij ongerust te maken. Het huilen stond mij eigenlijk nader dan het lachen. Haar speelmakker bleef sloom boven bij zijn moeder zitten, die er ook al onverschillig bij lag. Ze hopen namelijk dat een apenmoeder een beetje de bescherming op het moederloze beestje op zich zal nemen, maar als ik die dame zo zag liggen, potverdorie ik word er nu nijdig van. “Het zal vast meer tijd nodig hebben” troostte Kwaster mij.

Tja, verder hadden wij het leuk. Het wordt al een beetje voorjaar daar, de rode Vari’s koesterden zich in het zonnetje, de papegaaien zaten luid te schreeuwen, de reigers waren wat met hun nesten bezig –grote schoonmaak misschien en reparaties?-  en verder zag alles en iedereen er tevreden uit. Ik kijk alleen nu wel drie keer per dag of er nog geen nieuws is van het verstoten gorillameiske. Gorilla’s horen namelijk in een groep te leven, begrijpt u wel?

 

 

  

 

 

Advertenties

15 thoughts on “Vrijdag jongstleden

  1. Daar zou ik ook erg bezorgd om zijn! Zou je geen contact kunnen opnemen met Artis en je vraag stellen? Zou ze niet beter op haar plek zijn bij stichting Aap? Laat je horen als je meer weet?

  2. we nemen maar aan dat alle apenwijfjes moederliefde kennen, maar net als bij mensen schort het daar wel eens aan. Stichting Aap lijkt me wel meteen een gooi in het diepe en zouden ze daar eigenlijk gorilla’s hebben,. ik dacht van niet.

  3. ja, als je nieuwsbrieven leest leer je ze ook een beetje kennen, dat maakt het nog leuker natuurlijk. Als ik daar kom zie ik alleen gevangen dieren, een heel andere blik.

  4. Bij zo’n verhaal moet ik altijd meteen aan olifantje Bernhardine denken in Blijdorp. Iedereen was helemaal gek van het schattige beestje. Een hele hype was het. Maar ze is knettergek geworden en daarom moest ze als volwassen dier apart staan in een speciaal beveiligde ruimte. Ze kon niet bij de andere olifanten. Ik heb het zelf gezien en ik hoorde het verhaal van de verzorger. Als dieren hun kind verstoten, dan is er vaak echt wat aan de hand met dat beestje. Die gaat het gewoon niet redden en dat voelt zo’n moederdier. Dat gaat zo in het wild, maar in gevangenschap is alles natuurlijk nog weer anders. Wat doet dat allemaal met die dieren? Dat vraag ik me zomaar af, zonder verder een oordeel te vellen, hoor.

    • Ja, ik vind je reactie heel begrijpelijk, hoor. Ik had nog niet zo ver doorgedacht omdat de echte kenners zich erover buigen en wie ben ik tenslotte? Maar toen ik dat beestje zo heen en weer zag rennen -zonder te stoppen- dacht ik ook van: zou dit wel kloppen? Is er niks mis met haar? Dank voor je reactie, Wieneke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s