Een pracht van een hond (Leuven 2)

Het wonderlijkste wat ik in Leuven heb meegemaakt is dat ik B IJ N A de trotse beztster van een fraaie hond was geworden. Bijna dus hè? Als ik niet zo sterk van karakter was geweest, dan was ik zeker  teruggekomen met een zeer fraai exemplaar, nog tamelijk groot ook. Ik zal het u uitleggen. Ik heb namelijk de merkwaardige hobby om in ons dorp de honden die ik op mijn wandeling tegenkom te fotograferen. Vervolgens ga ik thuis wat tekeningen van ze maken. Het plan is om in de toekomst een expo te maken met als titel: ‘De honden van Bovenkarspel’. Ik vertelde dat aan mijn (reis)vriendin Martine en zij lette mee op en wees mij enthousiast op diverse honden.  Zo had ik al een aardige verzameling op mijn camera staan, toen wij op de Oude Markt kwamen en daar een prachtige hond zagen liggen. Met toestemming van baas en hond maakte ik een mooie foto en daar het een vriendelijk beest was, kwam hij blij kwispelend op mij af.

“Hij is mooi, hè?” zei zijn baas. “Och kijk, hij mag u graag. Wilt u er een van mij kopen?” Ik dacht dat hij een gezellig praatje wilde maken en zei: “Was dat maar waar…”  “Ik meen het” zei de man, “maar dan zijn zusje, ietsje kleiner maar zeker zo lief. Echt, daar zulde veel plezier van hebben…”  Ik lachte een beetje en zei: “Mijn man zal mij zien aankomen. O nee…” . “Uw man is toch zeker niet de baas, gij beslist, maar zijn zusje dan, hè? We kunnen een leuke prijs afspreken…”  Hij keek mij vragend aan. Hij meende het echt. Zouden ze dat in België echt doen, zo maar een hond verkopen? Of zag hij mijn verlangende blik? Mijn vriendin en ik hebben er in de auto nog lang over gepraat, hoe leuk het zou zijn geweest als je eens één keer iets onbezonnens deed, zomaar met een Leuvense   hond thuiskwam en hoe gezellig zijmet mij zou wandelen, hoe goed zij zou luisteren en in het algemeen hoe BRAAF zij zou zijn en dat echtgenoot zou zeggen hoe goed ik er wel niet aan gedaan had om die lieverd mee naar huis te nemenen zo was het eind goed, al goed. Maar nee, ik moest zo nodig weer gehoorzaam en verstandig zijn.

Advertenties

19 thoughts on “Een pracht van een hond (Leuven 2)

  1. beeldend verhaal, ik zie het voor mij. wij hebben dit ook wel eens gedaan, maar dan ècht, er was geen verkoper maar de kat bood zichzelf aan. Zij was een rossige lapjeskat en zat in een maisveld, bij Eckelrade, de zon stond laag en verlichte alles met een rossig licht, kat en maisveld. Frits wilde doorlopen maar dat werkte niet, kat liep mee naar Gronsveld en is jarenlang een dierbare huisgenoot geweest. Frits heeft haar een mooie naam gegeven, Kato von Maisfeld.

  2. Awel madammeke ik denk da gij zeer verstandig geweest zijt. Uwen lief had dezen amour denk ik niet echt plezant gevonden… 🐕

  3. Ja, doe eens gek en neem effe een hond uit Leuven mee. 🙂 Heel goed, dat jij heel verstandig bent geweest, want ik vind het gek dat die man zomaar op straat aan een wildvreemde mevrouw een hond aanbiedt. Wie doet zoiets nu? Wij kwamen ooit eens een jongeman op de heide tegen met een leuke hond. De hond en onze Bella konden het meteen met elkaar vinden en we maakten zoals dat dan gaat een praatje. Die jongen zegt opeens tegen ons: ‘Als u hem leuk vindt, dan mag u hem hebben, hoor. Voor 100 euro kom ik hem vanavond nog bij u brengen’. Wij waren totaal verbouwereerd en zeiden dat we zoiets echt niet doen. ‘Ook goed’, zei hij vriendelijk en we gingen ieder ons weegs. Ik kan zoiets absoluut niet snappen.

    • Het was niet die hond, maar een zusje. In België in Antwerpen op de ‘Vogelenmarkt’ gebeurde zo iets nogal vaak. Of dat nog zo is, weet ik niet. Daarom dacht ik ook dat hij een grapje maakte, maar nee. Ik zou zo iets ook nooit echt doen, maar erover dromen is wat anders.

  4. ja, zulke beslissingen moet je weloverwogen doen, en zeker niet spontaan! Hoewel het dan vast ook wel goed was gekomen, maar het is wel nogal een aanschaf!

  5. Ik denk dat je verstandig bent geweest om het niet te doen, maar ik weet als geen ander hoeveel een hond je kan brengen, liefde, warmte, structuur en nog veel meer maar dar heb ik nu even geen woorden voor.

  6. Zie ik dat nou goed, is dat een echt eerlijk ouderwets vuilnisbakkenras? Dat zijn wel de beste honden hoor. Maar ja, kans verkeken. Hans en Boelie halen natuurlijk wel opgelucht adem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s