Nou ja zeg…

Nu ben ik helemáál achter geraakt. En ik had nog wel twee heel prettige zondagen, waar ik best iets over had kunnen schrijven. Maar goed, het zij zo en het is niet anders. Ik doe het alsnog toch maar even maar dan in vogelvlucht.

De eerste zondag vierden wij de 12e verjaardag van kleindochter Mare. Ik zal –ook in het kort-  even vertellen hoe het met haar gaat. Zij speelt nog altijd op de dwarsfluit, maar zit even niet meer in het orkest. Zij zit in de laatste klas (de 8e??) en gaat volgend jaar al naar de middelbare school. Zij kon zo prachtig turnen, zat in de selectie zelfs, met zo’n leuk pakje aan,  maar het werd te veel, er moest zo veel geoefend worden. En nu? Nu heel wat anders, zij voetbalt. Als dát geen heel groot verschil is, dan weet ik het niet. Zij is nu meer een stoere meid geworden in plaats van een sierlijk soort elfje, dat danste op de evenwichtsbalk. Zij holt nu met opgebonden haar en een voetbalpak aan samen met jongens en meiden achter de voetbal aan.

En dan nu het leuke van die dag. Die zondag was er in Gorkum heel toevallig een cultuurroute en of we daar misschien zin in hadden, opperden de beide ouders. Nou, dat leek iedereen wel wat en zo togen wij eerst naar het museum waar een tentoonstelling was die met eten te maken had, ‘De smaak te pakken’. Ik ga dat niet uitleggen, want het was zo divers. Maar zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Hier zijn wat foto’s, de namen ben ik veelal vergeten, behalve van die man met de vis en dat gedicht; die zijn van Lucebert.

Verder zijn we in een galerie geweest, waar ik nog voor mijn verjaardag een cadeautje kreeg. Zoon Aron had opgevangen dat ik een vogeltje zo leuk vond –nee, was NIET de bedoeling- maar ik was er wel heel blij mee.

Daarna gingen we nog een andere ruimte binnen waar tot onze verrassing gemusiceerd werd. Twee dames zongen en speelden op diverse instrumenten. Lollige liedjes waar veel om gelachen werd.  Daarna zong een man in zijn eentje en bespeelde ook al diverse instrumenten.  En toen – helaas- kwam er een olifant met een lange snuit en blies deze middag uit.

Advertenties

11 gedachten over “Nou ja zeg…

  1. Het gedicht van Lucebert was erg goed! Even een opmerking:”Ik heb gisteren een uitzending op de Duitse t.v. gezien. Het ging over mensen, die de 2e W.O. overleefd hadden door op te emigreren naar een ander land en de motivatie van hen om het Hitler Duitsland te verlaten. Een opmerking van iemand was, dat hij gehoord had, dat een man een opmerking gemaakt had dat hij zo’n hekel had aan marcheren. Degene die deze opmerking gemaakt had werd naar een concentratiekamp gestuurd. Ik moest hieraan denken toen ik het woord ‘marcheren las in Lucebert’s gedicht. Ik ‘hoop niet dat je het erg vindt dat ik dit schrijf, maar het maakte een diepe indruk op mij. Wat een vreselijke tijd moet dat Hitler regime geweest zijn, om voor zo’n opmerking naar een concentratie kamp gestuurd te worden.

  2. Ja meisjes, praat me er niet van 😉 Maar eeuwig een elfje blijven zou ook niet goed zijn in deze wereld. Voetbalmeiden komen er wel.
    Ik ben het met Lucebert eens dat niet alle muziek even geschikt is om bij te eten. Wij lopen regelmatig onder de maaltijd naar de radio op zoek naar een betere zender.

  3. het ziet er sierlijk uit, maar vergt nogal wat. Ik voor mij stortte altijd van die balk af, staat mij vagelijk bij. Geen elfje, in ieder geval, terwijl ik onnoemelijk lang geleden toch op ballet zat. En dat vogeltje is aller schattigst, mooi cadeau!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s