Een bestraling

Gisteren ben ik bestraald geworden.  (Een  paar dagen eerder waren er al foto’s gemaakt van mijn onderrug) . Dat zou heel goed helpen tegen de pijn, was mij verteld. Er waren toen dikke lijnen op mijn lijf getekend waar er precies bestraald moest worden. Hans bracht mij –hij gaat overal mee naar toe, de lieverd- en daar zaten wij, ruim op tijd, in een grote wachtkamer…  te wachten. Ik was al wat zenuwachtig maar toen het duurde en duurde … minstens een half uur en dát is dan lang, werd ik steeds nerveuzer. Raar, want het doet geen pijn en waarom dan, zou je denken.

weblog 013

Eindelijk was ik aan de beurt en lag ik onder een groot apparaat. Heel vriendelijk werd mij uitgelegd wat er ging gebeuren. Wat waardeer je in mijn toestand al die vriendelijkheid, temeer als je anders hebt meegemaakt. Dat vertel ik misschien nog wel een keer. Ik had kennelijk goed stil gelegen, want alles was in één keer goed gegaan en ik mocht weer naar huis. Het was een eenmalige bestraling, dus ik was opgelucht maar nog steeds bloednerveus. Misschien dat nu de waarheid pas echt goed tot mij doordringt??

Advertenties

Druk    

Nu pas heb ik tijd om een stukje te schrijven.  Afgelopen vrijdag kreeg ik hier vanuit Nijmegen mijn jeugdvriendin op bezoek. Wij hebben nog samen op de lagere school gezeten vanaf de 5e en 6e klas en zijn ons hele leven bevriend gebleven. Wij hebben elkaars ouders gekend en broers en zussen. Dat is vooral nu zo bijzonder. Normaal ontmoeten wij elkaar in Amsterdam maar nu kwam zij naar mij toe. Normaal praten  wij over van alles en nog wat, dus niet alleen over vroeger, maar nu hebben wij –“rebbeldebebbeldebebbel” – enorm veel herinneringen opgehaald. Wij waren even als het ware weer een beetje jong, leuk hè?


Zaterdag en een stuk zondag kwam mijn andere zoon Aron met zijn gezin, zijn vrouw Linda en de kleinkinderen Mare en Rein. Dat is altijd nogal druk, want ze kletsen allemaal door elkaar en toen ze later met z’n allen naar de kringloop waren, ben ik een tukje gaan doen. Zoon Martijn was er ook en heeft deze foto’s gemaakt. Maar goed, het was toch gezellig. Ze hebben allemaal met van alles geholpen, heel aardig van ze. 

Van onze dokter heb ik afgelopen week een nieuw pilletje gekregen naast de paracetamollen, een heel klein pilletje, dat wonderen verricht. Ik moet het ’s avonds voor het slapen innemen en … ik sliep niet alleen heerlijk maar hij werkte wel tot in de middag. En nog steeds, wat heel fijn is, want ik heb vaak pijn in de rug. Nu lieve lezers, geniet van het leven, zou ik zeggen.

Na lang aarzelen …

weblog 020 … heb ik besloten om door te gaan met mijn weblog, want hoewel ik het al bijna zeker wist, hoorde ik het officieel van de specialist: ik word niet meer beter. Om het heel duidelijk te zeggen: ik heb longkanker met uitzaaiïngen naar de lever en de botten.  Waarom zou ik dan niet meer schrijven, zou je denken? Wel, misschien omdat het ‘not done’ is? Ik althans lees het nergens op een blog. Maar ik ga het toch maar doen. Ik heb er behoefte aan. Bovendien hoeft het lang niet allemaal over ziekte te gaan. We zullen wel zien, ik ga het in ieder geval proberen. Dit was een kort stukje, maar u hoort nog verder van mij.