Nou ja zeg…

Nu ben ik helemáál achter geraakt. En ik had nog wel twee heel prettige zondagen, waar ik best iets over had kunnen schrijven. Maar goed, het zij zo en het is niet anders. Ik doe het alsnog toch maar even maar dan in vogelvlucht.

De eerste zondag vierden wij de 12e verjaardag van kleindochter Mare. Ik zal –ook in het kort-  even vertellen hoe het met haar gaat. Zij speelt nog altijd op de dwarsfluit, maar zit even niet meer in het orkest. Zij zit in de laatste klas (de 8e??) en gaat volgend jaar al naar de middelbare school. Zij kon zo prachtig turnen, zat in de selectie zelfs, met zo’n leuk pakje aan,  maar het werd te veel, er moest zo veel geoefend worden. En nu? Nu heel wat anders, zij voetbalt. Als dát geen heel groot verschil is, dan weet ik het niet. Zij is nu meer een stoere meid geworden in plaats van een sierlijk soort elfje, dat danste op de evenwichtsbalk. Zij holt nu met opgebonden haar en een voetbalpak aan samen met jongens en meiden achter de voetbal aan.

En dan nu het leuke van die dag. Die zondag was er in Gorkum heel toevallig een cultuurroute en of we daar misschien zin in hadden, opperden de beide ouders. Nou, dat leek iedereen wel wat en zo togen wij eerst naar het museum waar een tentoonstelling was die met eten te maken had, ‘De smaak te pakken’. Ik ga dat niet uitleggen, want het was zo divers. Maar zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Hier zijn wat foto’s, de namen ben ik veelal vergeten, behalve van die man met de vis en dat gedicht; die zijn van Lucebert.

Verder zijn we in een galerie geweest, waar ik nog voor mijn verjaardag een cadeautje kreeg. Zoon Aron had opgevangen dat ik een vogeltje zo leuk vond –nee, was NIET de bedoeling- maar ik was er wel heel blij mee.

Daarna gingen we nog een andere ruimte binnen waar tot onze verrassing gemusiceerd werd. Twee dames zongen en speelden op diverse instrumenten. Lollige liedjes waar veel om gelachen werd.  Daarna zong een man in zijn eentje en bespeelde ook al diverse instrumenten.  En toen – helaas- kwam er een olifant met een lange snuit en blies deze middag uit. (wordt vervolgd)

Advertenties

De drukte bijna voorbij

O wat heerlijk, nog even en de rust breekt weer aan. Voorbij al die rare feestdagen, verplichte vrolijkheid, kerstversieringen, eten en drinken en boodschappen doen en vooral bedenken wát –dat heel veel dagen-, verjaardagen, telefoontjes, mailtjes en sinds kort ook ‘apjes’ enzvoort etcetera. Ik had hier nota bene dapper geschreven dat ik het groots zou aanpakken, maar reeds de 3e of 4e dag vóór Kerst zonk mij al de moed in de schoenen. Nou ja, het is voorbij en daar ben ik blij om.

Goede voornemens heb ik niet gemaakt, U wel? Ik doe dat niet meer. Als er een goed voornemen in mij opkomt – ja, dat gebeurt wel eens- kan ik het ook op bijvoorbeeld 17 februari doen. Ik heb zo iets eens gedaan in begin september: het voornemen om een jaar lang elke dag minstens één tekening te maken en ja, ik heb het volgehouden. Daar zat ik toch mooi met meer dan 366 tekeningen (was een schrikkeljaar).   Nu heb ik ook wel vage plannen maar ik ben er nog niet helemaal uit. Maar dat geeft niks, voorlopig eerst alles maar eens kalmpjes aan doen.

Nou, kalmpjes aan? Ik had mij trouwens het bejaard zijn heel anders voorgesteld. Want ik moest bijvoorbeeld gisteren al vroeg mijn lekkere bedje uit om mij te latten prikken, iedere dag moet ik een heel eind lopen, vrijdagochtend a.s. moet ik al om half 10 bij de fysio zijn om daar weer te lopen op een band, a.s. dinsdag ook op die tijd bij de praktijkondersteunster voor diabetescontrole. Een moderne bejaarde kan het eigenlijk maar zelden rustig aan doen.

Neem nu vanochtend: ik zat al omstreeks 9 uur een lama te tekenen voor 10 minuten Schetsen.  Dat is namelijk een clubje op Face Book, waarvan ik opeens de beheerder werd. En ja, dan moet je toch een soort van goed voorbeeld geven, nietwaar? Het clubje groeit trouwens met de dag, we zitten al boven de 600 leden. Maar als u denkt dat er zoveel tekeningen voorbijkomen, nee hoor. Nou ja, gelukkig maar; het zou ook wat veel zijn.

Het staartje van 2018

Hoe gaat u het oude jaar uit?  Ik heb dit jaar o.a. beëindigd met een bijzonder feest,beste mensen.  Een WINTERFEEST bij onze lieve vriend Gerrit (die van het IJsselmeer  en de volle maan, weet u nog?)  Alle genodigde paren worden verzocht wat lekkers voor 3 personen mee te nemen, in dit speciale geval winterkost en Gerrit trakteert dan op een voortreffelijke wijn. Hans (Kwaster)  had ‘draadjesvlees’ gemaakt en ‘Waalse raasdonders’.  Nee,doet u geen moeite,  het is in geen enkel kookboek te vinden.  Kent u het boek Otje van Annie Schmidt? Daarin staan Kaapse raasdonders en Hans zijn gerecht is een variatie erop, met allerlei bonen, meer weet ik ook niet. Het is een voortreffelijk recept. Wij waren ietwat verlaat en toen wij binnen kwamen, stond de grote tafel al bijna helemaal vol. Het leek op ‘water naar de zee dragen’. Je wist bijna niet waar je aan moest beginnen, zeg. Men zag mij met verbazing rondkijken, waarop iedereen probeerde zijn eigen kook- of baksel het meest aan te bevelen, haha. Dat maakte het er niet gemakkelijker op. Eerst dan maar een slokje wijn, proosten op onze gastheer en een toastje met eiersalade. En muziek? Ja hoor, die was er ook. Hoe die mensen toch aan zulke prachtige stemmen komen… en zo mooi op een concertina kunnen spelen, om maar één voorbeeld te noemen… geweldig hoor.

Na het feest kwam Kerst –dat heb ik al beschreven – en verder ach een beetje tekenen, een beetje dit en een beetje dat, ik weet het niet precies meer. Wel weet ik dat het vandaag Oudjaar is. We zijn maar met z’n drietjes, want morgen op 1 januari is er al weer een kleinzoon jarig en gaan wij naar Gorinchem. Welnu lieve mensen, een heel prettige avond gewenst en dit is mijn wens voor het nieuwe jaar.

Voor vrienden en familie,
Laten we allemaal zoals dit schaap, om 12 uur voorzichtig onder het hek doorkruipen, naar een nieuw jaar met groener gras, met wittere wolkjes, met geregeld ’s nachts een buitje regen en vooral veel dingen waar hartelijk om te lachen valt. Zo’n 2019 dus.

Nog wat kunstkatten

Nog even wat aanvulling op de overige katten bij 10 minuten Schetsen. Ik vermoed zo dat dit de laatste zijn.

en…

Achtereenvolgens Heijboer (in zijn late jaren), Paul Cézanne, Georg Baselitz en… Michelangelo.

En eventueel één van mijn eigen Boeli’s.

Wat zei het weerbericht?

Afgelopen maandag hoorde ik de weervrouw, die ons vertelde, dat dinsdag de laatste dag deze week zou zijn zonder regen, ook zonder zon weliswaar, maar voor de winter een mooie dag. Zo iets concludeerde ik uit haar voorspelling . Ik nam het kloeke besluit om dan ook naar Artis te gaan. Ik had voordat ik naar bed ging mijn camera opgeladen en zo kon ik rustig gaan slapen. De volgende dag zat ik inderdaad –slechts een tikkeltje te laat- in de trein. En mensen, wat was dat een heerlijke dag. Het was er, voor Artis dan,  lekker rustig en een zalig temperatuurtje. Ik sprak een paar mensen zomaar, dat gebeurt daar, en zij zeiden letterlijk wat ik alleen maar dacht: wat een heerlijke dag, hè? Ik beaamde dat volmondig. En zo ontmoette ik menig gelukkig menspersoon…

Enfin, ik zag de ezels een wandelingetje maken met hun verzorgers –leuk hè?-  ik stond bij de Japanse makaken op de apenrots, die druk met hun kerstboom bezig waren, ik keek lang bij de olifanten, die zo verliefd zijn, ook heb ik moeder gorilla met haar jonkie gezien –zo schattig- ik zag nog veel in bloei staan en ik zag veel groeien in de eetbare tuinen.

Ik maakte wat foto’s, niet veel, dacht ik, maar het waren er toch weer boven de 200 stuks. Ik moet dit in de winter gewoon vaker doen. Ik kwam helemaal voldaan met een frisse neus thuis én een zeer opgeruimd humeur. Eén dag in mijn dierentuin en ik kan weer overal tegen. Mooi hè?

Via de laatste foto wens ik al mijn Weblog- en Face Bookvrienden fijne feestdagen en vooral een goed 2019.

Helemaal door het dolle…

Nu even niet over de kerst. Nou, eventjes dan. De bomen staan, een echte in de huiskamer, vol met gebreid en gehaakt spul. Een andere (kunst) in de gang, voor het genoegen van de andere kunstenaars, met gekleurde ballen. Een beetje op z’n Belgisch, zou mijn moeder gezegd kunnen hebben. Verder ben ik flink aan het opruimen, heb servetten en nieuwe kandelaars gekocht.

Maar wat ik u graag wil vertellen is het volgende: voor 10 minuten Schetsen, een tekenclub op FB, tekende ik voor de grap Boeli in primaire kleuren en noemde die ‘de kat van Piet’.

Mijn lieve teken- en reisvriendin Martine moest daar zo om lachen en ging meteen aan de slag en tekende een Modigliani-kat. Natuurlijk kon Hans dat niet op zich laten zetten en produceerde een prachtige slap over een tafel hangende Dali-kat. Nu was het hek van de dam. Diverse andere leden gingen een ‘kunstkat’ tekenen of schilderen. Peter F. en Hans leken wel een wedstrijd te houden en er kwamen veel kunstkatten te voorschijn. Martine en ik bleven het ook leuk vinden en diverse andere leden ook. Het eerste wat Hans en ik tegen elkaar zeiden ’s ochtends was zo iets als: “Ik ga een Degasbeest doen, ja een dansende kat” en Hans: “Leuk. Ik dacht aan een Hopper-kat, is wel moeilijk”.

En er kwamen veel kunstenaars langs, te veel om op te noemen. Een ander lid, die goed op de computer is, onze Margo  D., bood aan de katten in een album te zetten. Zij heeft momenteel haar handen vol, want de ene na de andere komt binnen. Leden, die pas lid zijn geworden, begrijpen het niet helemaal en tekenen zomaar een kat –niet geïnspireerd op- maar mooie katten, geinige katten, grapjes over katten enzovoort. Maar de kunstkatten overheersen toch nog steeds. Ik zal u hier mijn eigen katten laten zien; is leuk voor mijn weblogdagboek. De andere kunt u bij Face Book zien, want het is een openbare groep, dus iedereen kan kijken. Enige kennis van de kunstgeschiedenis is daarbij handig, maar niet noodzakelijk. Bovendien is daar altijd nog Google, in geval van nood.Een hint bijvoorbeeld Charlotte Mutsaers zit met een kat, maar is in het echt een fervent hondenliefhebster. Zo kan dat vaker zijn.

De laatste drie zijn Miro, Kees van Dongen en Picasso in zijn blauwe periode.

 

Even over december…

Sinterklaas hebben we gelukkig achter de rug. De kop is eraf, zeg maar, van die zogenaamde feestmaand. Vroeger dacht ik nog wel eens:  “Ja hela hola, ik doe er niet aan mee, ze kunnen mij wat”. Maar ja, dan krijg je kinderen en die willen een boom met opeetbare kerstkransjes en eigenlijk ook wel een cadeautje eronder. En nu zijn er kleinkinderen, die vonden onze kunstboom al helemaal niks en aan mijn zelf gebreide prachtige figuren in de kerststal vonden zij ook niet zo veel aan, omdat ze er van mij niet mee mochten spelen. Nou ja, ik hou er niet van,van al die drukte. En hoe kom ik nu de kerstdagen door? Dit jaar dacht ik weer eens heel positief, zo van: “ik pak het groots aan, ik koop weer een echte boom –de kunstboom heeft het trouwens begeven- ik heb mijn profielfoto op Face Book met sterretjes versierd, ik zet de kerststallen op, ook die van Hans en plaats alle kerstversierselen die ik in de loop der jaren verzameld heb door de hele school”.  Ik doe dus de hele tijd alsof het dolle pret is en er vrede in mijn hartje is gedaald. Zo gaf ik de orgelman vandaag nog 50 cent bij wijze van een echte kerstgedachte. Dit alles hoop ik vol te houden tot en met Rein zijn verjaardag op 1 januari en dan ga ik misschien met echtgenoot op mijn verjaardag  (4 jan.) er even tussen uit. Zo had ik het ongeveer gedacht. Het kan zijn dat ik toch een keertje in huilen uitbarst; zeer waarschijnlijk zelfs, maar ook dat is niet erg, MITS men mij dan heel lief komt troosten. Enfin, samengevat de boom staat in de gang; die gaan wij morgen opzetten en versieren. De rest kan ik  wel alleen, lijkt mij. Misschien sla ik het zelf maken ener kerstkaart wel over dit jaar. Anders wordt het mij nu al te veel. Hoe doen jullie dat met de feestdagen? Vertel het mij maar rustig.