Niet gelukt (1)

Het idee ‘doorloopverhaal’ (waarschijnlijk een door mij verzonnen woord) is niet gelukt. Het is als het ware in een opstopping van gebeurtenissen terechtgekomen. Ik zal u eerst uitleggen wat ik bedoelde met een  doorloopverhaal. Ik was van plan geregeld wat foto’s te maken en dan zo af en toe een klein stukje blog erbij te schrijven én dat meteen plaatsen, waarop er later  –verrassing– weer een stukje zou volgen of meerdere en de volgende dag ook zo. Helaas, tegen de avond al raakte vader Aron met zijn kinderen helemaal door het dolle en onderbrak ik maar mijn te schrijven verhaal. Misschien een volgende keer, héél misschien dan.

Het belangrijkste was dat we samen een dolgezellig weekend hadden, waarin er gedwarsfluit werd,  Mare solo en samen met haar moeder, ons raam versierd werd met kersttekeningen, we spelletjes gedaan hebben, waarmee we vreselijk gelachen hebben, terwijl we de spelregels niet eens kenden en ook het winnen of verliezen er niet toe deed. Het heet het Kikkerspel, maar wij zijn de gebruiksaanwijzing kwijt geraakt alsook de spelregels. Wij verzonnen zelf maar wat en dat was wél zo leuk eigenlijk. Toen raakten wij drieën Mare, Rein en Oma een beetje door het dolle. Vandaar óók het mislukken van het ‘doorloopverhaal’.

 

Helaas werd er besloten om al ’s middags terug te gaan helemaal naar Gorinchem vanwege de beroerde weersomstandigheden. Heel verstandig, hoor, dat wel.  “Toch had ik graag hier nog willen blijven” zei Rein spijtig. Nou, ze hebben er dan ook 3 uur over gedaan i.p.v. anderhalf uur, maar veilig thuis gekomen. De andere zoon hoefde maar tot Hoorn maar het was ook daar glibberig en glad maar ook hij is goed aangekomen. Hè hè gelukkig maar. Akelig dat gevaarlijke rotweer.

 

Advertenties

Een doorloopverhaal

Is weer eens wat anders, maar of het lukt? We zullen zien. Een paar uurtjes geleden zijn de kleinkinders gearriveerd, Mare en Rein, samen met hun vader Aron en hun moeder Linda. Ze hebben met de nieuwe viltstiften de ramen versierd, in kerstsfeer gebracht dus. Straks zullen ze er wel mee doorgaan,. Ze hebben wat gedronken en een broodje gegeten en daarna gingen we meteen aan de appeltaart. Intussen zocht ik voor iemand, die dat nodig had ijzerdraad. Daarna werd mij gevraagd of ik blauw garen had. Gelukkig wist Mare het zelf te vinden, dat scheelt weer. Daarna ‘deden we een spelletje waarbij je gewoon kon blijven zitten op je stoel’. Het spelletje heet: ‘Neem een persoon in je gedachten”. Kent u het? Het was de Kerstman en toen prinses A a A… hoe heet ze nou? De oudste, die!’ Ah, prinses Amalia! Ja,ja, moeilijk hoor. Ze zijn nu even naar de Kringloop en ik kan jullie berichten van de stand van zaken hier. Tot later. O ja, ik heb in de sneeuw een foto gemaakt van Mare.

Neef M. werd 40 jaar

…en dat was reden voor een groot feest. Hij woont in Bronlaak, een tehuis voor mensen met een geestelijke en/of lichamelijke beperking. Maar wat nu precies hun beperking ook is, feestvieren kunnen ze als de beste. Er was familie van ons, maar ook veel vrienden en vriendinnen  die in het huis wonen. Al met al gezellig druk en dus ook heel veel cadeautjes. En dat werd zo feestelijk geregeld: een broer en een vriend reikten om de beurt één cadeautje uit de stapel aan, de jarige pakte het uit, hield het omhoog om het ons te laten zien en wij op onze beurt klapten allemaal. Dan kwam het volgende geschenk.

Lieke, ons jongste nichtje, had dat al snel door. Haar oogjes glommen van pret en als er dan weer iets in de lucht gestoken werd, ja hoor, zij klapte nog het meest enthousiast van allemaal. Je zag haar bijna denken: zo’n feest is wel héél leuk. En dat ging zo maar door. We werden ook nog verwend met gebak –zelf gebakken door de vader van Lieke, die een heel goede patissier is. Later bleven we nog eten, kortom het was een geweldig feest.

Modern koken

Nu de timmerlui klaar zijn met alle grote en kleine klussen, krijgen we weer wat regelmaat, hoop ik. Tijd om met mijn nieuwe plan door te gaan, want daar was ook al de klad in gekomen. “Al weer een plan, nee hè?” zult u misschien zeggen. “ Zeker nog meer artisticiteiten?”  Nee, het is iets wat de meeste mensen elke dag doen en dan nog met het grootste gemak, namelijk … koken. Ja, koken. En bakken en braden en stoven en fruiten enzovoort. Ik zal u later wel eens uitleggen, waarom dat ik al járen niet meer doe. Wél doe ik trouw de afwas –nee, wij hebben geen vaatwasser- maar het koken, eten bereiden, zeg maar,  dát doet Kwaster (Hans). En lekker dat hij dat kan, ja zeker én gezond én gevarieerd, echt waar. Toch vind ik dat ik het zelf weer eens moet gaan doen, al is het maar af en toe. Ik heb her en der wat recepten bestudeerd en vandaag heb ik een curryschotel gemaakt: bieten met garnalen. Het lijkt u misschien maar raar, maar het was toch erg lekker. Ik som de ingrediënten even op, dan krijft u een idee. Rijst (basmati), zonnebloemolie, 1 ui, 3 tenen knoflook, verse gember (geraspt), tomatenpuree, 3 grote bieten in blokjes, 1 blik kokosmelk, 1 eetlepel garam masala, diepvriesgarnalen, ontdooid, koriander en i limoen, in partjes. Alleen die namen al; ik had nog nooit van basmatirijst gehoord, laat staan van ‘garam masala’. Dat ga ik dus vaker doen, leuke moderne recepten uitproberen, in de hoop dat ik het plezierig  ga vinden.

Een rommelige tijd

Het is de tijd van de timmermannen waarin we nu zitten en die is rommelig. Het ligt niet echt aan hun, want timmeren, zagen en boren gaat nu eenmaal niet rustig. Het is meer dat ze al zo vroeg komen, áls ze al komen, want soms komen zij een dagje niet vanwege een andere klus tussendoor of een paar dagen verzuimen zij helemaal omdat ze in de werkplaats onze nieuwe ramen maken. Zij zeggen het steeds keurig van te voren, hoor. Maar zo snel je aan de stilte went, zo gauw schrik je weer van een hele dag lawaai. Bovendien doe ik een soort catering, om ongeveer half 10 willen zij graag twee koppen koffie, de een met suiker, de ander met koffiemelk. Om 1 uur ’s middags eten zij wéér brood en willen dan graag de een twee koffie en de ander nu twee thee. Bovendien gebeurt er van alles waar we niet op gerekend hadden. Het Internet lag er plotseling uit en dan heeft er niemand in de school Wifi. Een lichte paniek breekt uit. De router is stuk, denkt men en Hans (Kwaster) gaat een nieuwe kopen. Als hij ermee thuis komt en het ding wil aansluiten boven, komt hij tot de ontdekking dat juist op die plaats de mannen een raam eruit gesloopt hebben en druk met een nieuw bezig zijn. Dat wordt wachten dus. “O ja Hans”, zegt Tanja, die een atelier beneden heeft, “even nu ik je toch zie,. de wc blijft doorlopen, hij trekt wel door maar je hoort steeds water lopen…”  Oké, ik bel de loodgieter en zowaar, na een uurtje staat hij al voor mijn neus. Een heel knappe donkere man moet ik zeggen, een allochtoon waarschijnlijk  – ja, het viel mij nu eenmaal op- zowel uiterlijk als dat hij zo’n ouderwetse trek-wc nog kan maken. Dat kan niet iedereen. Wij hebben daar ervaring mee. Menige heerlijk ouderwetse spoelbak is al in zijn geheel vervangen door zo’n waardeloos geval waar je op moet drukken. Die trek-wc’s spoelen namelijk heel hard en met veel geraas zelfs de zwaarste drol met gemak door (pardon). Dat kan je van onze vervangende toiletten nu echt niet zeggen. Vandaag hebben wij weer een dagje stil, want op vrijdag schijnt tegenwoordig bijna niemand meer te werken. Ook hopen wij op een beetje rustig weekend, kunnen onze zenuwen wat tot bedarent komen. Ik wens u allen ook een prettig weekend, een druk of een kalm, net naar gelang u verkiest.

 

Een nieuwe directeur

‘Als ik de gibbons hoor, ben ik intens gelukkig’


Rembrandt Sutorius is per 1 november begonnen als de nieuwe ARTIS-directeur. In dit interview vertelt hij over hoe hij directeur werd, zijn eerste dagen en over zijn toekomstplannen. ‘Stadskinderen in contact brengen met de natuur is zó belangrijk.’ …..enz.
Dit is een stukje van de brief die wij, leden van Artis, in onze mailbox kregen. Ach, wat leuk dat hij zo gelukkig is bij de gibbons, dacht ik. Zal ik hem een briefje terugschrijven? Ja, dat vindt hij misschien wel leuk, was mijn volgende gedachte. En ik begon zomaar spontaan aan een welkomstberichtje. Ik laat het u lezen, hier komt het.

Welkom in Artis, beste directeur. Ik ben al drie jaar lid van Artis, hoewel ik uit Bovenkarspel moet komen (vlakbij Enkhuizen). Ik doe dit met veel plezier, met de trein. Ik voel mij er ook ontzettend gelukkig. Ik teken en fotografeer de dieren en de planten en bomen voor mijn vak, beeldend kunstenaar.

Ik wens u een fijne werkkring.

Therese Aarts.

Welnu, ik hoop maar dat hij het leuk vindt. Een echte Rembrandt hebben wij. Goed hè?

 

Dolce far niente

“Kwaster”, zeg ik, na een enorm waterballet veroorzaakt te hebben, door een vaas te vullen, die al heel vol wás, “dit wordt echt zo’n dag waarop ik beter helemaal niets kan doen”.  “Ja, dat lijkt mij ook beter” beaamt hij. Een heerlijk geluksgevoel stroomt door mij heen. Ik ben daar niet zo rouwig om. Dolce far niente, daar ben ik eigenlijk heel goed in.