Vooruit dan maar…

blog-002Ik zal braaf doen wat mij gevraagd werd, nog een gewone dag beschrijven. Ik ging NIET naar Artis, dus deze dag zal vast  overeenkomsten vertonen met die van gisteren. Ik stond vandaag wat te laat op, ik dronk koffie en tekende een 10 minuten-tekening.

blog-liesDaarna rommelde ik maar wat, maar wat precies? Ik weet het niet meer. Na de middagboterham maakte ik een portrettekening (naar een foto) van een lieve vriendin.

blog-014Daarna maakte ik een wandeling en fotografeerde wat dingen die op een komende herfst wezen. (zie facebook, als u daaraan doet). Ik deed de afwas en ruimde hier en daar wat op. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in en dan schiet het ook niet op. ’s Avonds aten wij door Hans bereide vissticks, aardappelpuree, erwtjes uit de diepvries en lekkere sla met van alles erin. Ons toetje was Griekse yoghurt met honing. Boeli kreeg een klein eigen bakje maar zonder honing. Morgen wordt waarschijnlijk leuker want dat wordt Artis, als er niets tussenkomt tenminste.

blog-012O ja, ik zag ook een soort Hitlerkat met zo’n raar snorretje. Ik ben zo blij dat Boeli er veel beter uitziet, zo’n stomme snorremans moet ik niet, hoor.

klik op foto’s voor groter.

Advertenties

Ssssstt… niet verklappen

blog 015Het was vandaag een ideaal weertje om te wandelen. Dát deed ik dan ook.  En al wandelend zag ik nog veel moois, niet zo gek want het is per slot nog zomer. Wel de laatste dag van augustus, mensen; morgen is het al weer 1 september. Ik liep wat te dromen en te kijken of ik wat kon fotograferen en wat zag k daar opeens?

blog 018Twee meerkoeten met piepkleine jonkies, met zo’n klein rood koppetje, een stuk of 5. Hoe is het mogelijk, nu nog? Het hoeveelste nest zal dat wel niet zijn? Ik maakte wat foto’s en liep weer door. En even verderop… nee, dat zal toch niet? Twee futen met jonkies, ook al vers uit het ei. Ze bleven te ver weg om met mijn cameraatje goed te kunnen fotograferen. Ik was stomverbaasd, dat wel. Ik denk nu –ik kan mij lichtelijk vergissen- dat wij een langere zomer zullen krijgen, een verlenging net als in de voetbal, omdat wij te kort gedaan zijn op dit gebied. Ik geloof het stellig, niet hardop zeggen, hoor, gewoon stilletjes van genieten!

blog 026

Een misverstand

blog 026 … zit Thé bij dokter de Haan. Zegt zij: “dan heb ik nog iets te vragen, dokter. Mag ik zoals ik nu ben helemaal van hier met de auto naar de Biesbos rijden? Voor een familiedag. Het betekent heel veel voor mij”.  Dokter buigt zijn hoofd om haar even goed in de ogen te kunnen kijken -doet hij wel vaker trouwens-  en vraagt: “Wat denk je er zelf van?”  Thé zegt: “ik zou denken van wel”. Dokter recht zijn rug en vraagt: “Zijn er andere mogelijkheden?” , waarop zij dan antwoordt: “de trein, maar… “ de dokter  spert zijn ogen wijd open en verklaart: “een mens mag auto rijden als hij 2 gezond werkende armen én 2 dito benen heeft…”

blog 025

En opeens gaat er bij T een lichtje op:  “Oooooooooooo  u denkt dat ik zelf rij,  néé, mijn man rijdt, hoor” en Kwaster beaamt dit natuurlijk.  Dokter kijkt ook verrast op en mompelt: “Mensen doen soms ráre dingen…”  “Nee nee, geen haar op mijn hoofd zou eraan denken…” zegt T en kijkt mistroostig naar haar slappe armpje en voegt eraan toe: “ik kán niet eens autorijden”.  Nu lacht dokter de Haan voluit en zegt: “Enfin, daar broedt de visarend, ja zeker, voor het eerst in Europa, dat is geweldig maar of je die te zien krijgt…” tjonge, denkt T, dat was nog eens een misverstand, stel je voor geen haar op mijn hoofd zeg…

Medisch bulletin…

blog 021…aangaande de  ‘fractuur’’.  Vanochtend ging ik met Kwaster weer naar dokter de Haan, de chirurg die mij NIET opereerde, weet u nog wel?  Hij was heel vriendelijk en dat vind ik toch wel  fijn.

Hij informeerde hoe ik mij voelde, wij bekeken de nieuwgemaakte foto en hij legde uit dat je na een ‘fractuur’ van 3 weken geleden nog niet veel te zien is van nieuw weefsel, dat zo’n foto voor alle zekerheid gemaakt wordt en hij legde uitvoerig uit wat we nu zouden gaan doen. Allereerst ging de sling onverbiddellijk de prullenmand in, dat was beter om stijfheid in de toekomst te voorkomen. Tevens zou hij een brief uitschrijven voor fysiotherapie en hij legde daar ook veel bij uit. Ik zal dat niet allemaal gaan herhalen, tenslotte heeft u daar niks aan en ik zou maar pijn in de vingers krijgen van al dat getyp, nietwaar?

Ieder stapje voorwaarts is er toch één en het staat op de foto. Ziezo!

Douchen enzo.

blog 002Alles éénhandig doen of éénarmig, dat is echt onmogelijk. .Ja,  in theorie misschien wel, maar je haar en lijf lekker wassen, nee dat is onmogelijk. En niemand heeft er aan gedacht ons te zeggen dat we voor thuiszorg in aanmerking zouden kunnen komen. En nu ben ik al stukken verder, zodat we maar doorgaan samen. Het is wel een beetje van de lamme helpt de blinde, maar echtgenoot zorgt reuze goed voor mij, hoewel hij zelf ook allerlei pijnen heeft door zijn reuma. Het ergste van het douchen is dat ik van te voren steeds bang ben, zo bang ben om te vallen, het is verschrikkelijk. Bang voor mijn evenwicht –je staat niet zo stabiel met maar één gezonde arm- en bang om uit te glijen. Wat is het fijnste van douchen: er mee klaar te zijn. Helemaal opgelucht te zijn en lekker schoon.

Het aankleden gaat nu ook al wat beter. Ik kan het meeste nu zelf, maar wat hulp erbij blijft fijn. Ik ben er ook blij mee, want het valt echt niet mee om plots vleugellam te zijn en erge pijn te hebben –nu al flink wat minder, hoor. Laatst moesten wij toch wel lachen eigenlijk. Met zijn tweeën in een krap bemeten douchecelletje, ploeterend en soppend, schoot ik in de lach. Ik zag het tafereel voor mij. Vergeleken met heel lang geleden waren wij niet meer zo slank als toen, dus was er minder plaats en het leek wel een warm benauwd zwembad, waar ik UIT wilde…hahaha… hoe zouden thuiszorgers dat nu doen, zij zullen toch niet met iedere patiënt zelf onder de douche gaan? Toch eens aan mijn lieve vriendin Lies vragen…

 

Langer bericht

blog 009Dit is een tweede poging van mij om uit te leggen hoe en waarom wél of niet enzovoorts met mijn arm.  Ik zal het nu korter proberen maar toch wel iets langer dan het vorige. Mijn schouder is gebroken of in ieder geval iets daar in de buurt.

De chirurg met wie ik afgelopen dinsdag een gesprek had, liet mij de foto’s zien en zei dat hij twee keuzes voor mij had, namelijk wél opereren of niet. Hij legde mij uit, dat opereren altijd risico’s met zich meebrengt en in mijn geval kwam daar nog mijn leeftijd bij, 71 jaar én het feit dat ik diabetespatiënt ben, wel in lichte mate  – geen insuline nodig, alleen pillen – maar toch.  Hij vertelde ook dat opereren ‘snijden’ betekende en dat kon weer infectie veroorzaken of andere narigheid.  “Ik begrijp al dat u mij een operatie  afraadt, dokter… “ zei ik behoorlijk opgelucht, maar “Nee nee”, viel hij mij in de rede, “u hebt zelf de keus…ik adviseer u helemaal niets . Ik leg u alleen de voors en de tegens uit.

Mocht u besluiten tot niet-opereren, dan gaan wij samen het volgende traject in…” en hij legde die gang van zaken uit.  Enfin, ik besloot tot niet-opereren. Het was wel een heel moeilijke keus. Misschien was het ook wel een blinde gok, wie zal het zeggen? Deze patiënt zeker niet.

Ik ga nu samen met dokter de Haan –zo als hij het zelf zegt, ongeveer dan- de non-operatieve weg bewandelen*. Alles heel voorzichtig doen, wel af en toe  bepaalde oefeningen  om niet te verstijven en binnen korte tijd bij hem terugkomen voor nieuwe foto’s en nader consult.

Ik vrees dat dokter de Haan het pijnaandeel alleen voor mij bestemd heeft.

Weer zo’n dag (2)

blog 020blog 021En tot slot een broedende meerkoet die mij even haar eitje(s) liet zien, een bootje met een meneer, een eendenpaartje, een broedende fuut, die gelukkig gewoon bleef zitten op haar eieren, een sloot met molen, spoorwegdingen en als allerlaatste een ouderwets dorpsgezicht, waarop alleen de rollator iets ‘nieuwerwets’ is.

blog 022 blog 025blog 026blog 024blog 028blog 029blog 031blog 032blog 034blog 035blog 036