Denken

Ik lees momenteel  (o.a.dan*)  ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring, een filosoof. Ik kende hem niet, maar zoon M. raadde mij dit boek sterk aan toen wij in een Kringloopwinkel waren en dus kocht ik het, voor 50 cent mét handtekening en een persoonlijk schrijven.

blog-010‘Gewoon een handtekening?  GEWOON? DAT IS heel bijzonder’. Bas Haring’. 

Ik schrijf het er even bij omdat wij wat moeite hadden met de man zijn geleerde handschrift.  Service van de zaak, zeg maar. Het duurde een tijdje tot ik eraan toe kwam, maar ik ben er nu in bezig. Ik las en las en intussen dacht ik: “Jeeminee, wat een gezwam, ik word er helemaal gek van…”. Maar ik ben een doorzetster tegenwoordig en zette dus door. In een minder straf tempo en wel iedere dag vóór ‘Meneer Foppe gaat over de rooie’ één nieuw hoofdstuk. En nu zit ik er goed in, kan je wel zeggen. Het is zelfs zo dat ik dankzij  Bas tot het schrijven van dit stukje gekomen ben. Ik nam de tijd om te denken over het almaar niet-schrijven van mij. ‘Gaat er dan NIETS door mij heen? Ben ik een leeghoofd geworden?’. Zo ongeveer en meer ging er door mij heen. Ik voel mij niet schuldig, hoor. Ik verbaas mij alleen. Een paar jaar terug schudde ik iedere dag een stukje uit mijn mouw. Bij wijze van spreken dan. Maar goed, er staat nu wat en misschien word ik nog eens een filosofisch vrouwtje en komt het schrijven weer wat op gang.

*Ik las o.a. Oorlog en Terpentijn, een IsabelleAllendetje, van Hella de Jonge: ‘Los van de wereld’, van John Boyne ‘Het winterpaleis’ en een Wim de Bie’s meneer foppe (zei ik al). Allen aanraders, de een meer dan de ander, maar dat is logisch.

dsc09811P.S. De sneeuw smelt hier ook al aardig. Dag sneeuwman, dáááág!

Boos

Hebben wij eindelijk  de schilder mét hulpkrachten die de school komen opknappen, gebeurt er het volgende. Ik laat u wat foto’s zien, want ik ben te boos voor woorden.

blog 010Na mijn wandeling zag ik de ravage. De ‘verdachte’ stond hoog boven mijn hoofd gewoon te schilderen alsof hij van niks wist of dat het heel normaal was één mooi boompje  (van de twee, die bij elkaar horen) half omver te rijen met een hoogwerker, doormidden te knakken en het niet eens te komen zeggen, laat staan spijt te betuigen. Kijk nou toch hoe het eruit ziet. *snik*

Juist

“Kwastertje” zei ik, “ik moet weer eens een logje schrijven, weet jij wat?  Ik weet niks. De vorige keer heb ik al Boeli’s gedachten gebruikt, dat kan ik toch niet weer doen?  Maar mijn hoofd lijkt wel een zeef te zijn, zo vliegt er een gedachte doorheen, zo boem is hij ook weer weg.  Sommige mensen gaan juist iets doen om hun hoofd leeg te krijgen, bijvoorbeeld wandelen of …nou ja, weet ik veel, ‘daar word je hoofd zo lekker leeg van’ zeggen ze dan.  Maar ik heb altijd juist graag een vol hoofd en meestal is dat ook zo, maar nu ik zo veel teken en kleur, krijt en schilder, zie ik in gedachten vol blijdschap trouwens allemaal nog te maken tekeningen, schilderijen en … boekjes ook al. Ideeën zijn er dus wel, maar niet op schrijfgebied.

En dan … de huisschilder die de school zou komen schilderen, komt maar niet, wij wachten al sinds vorig jaar. De lingeriekoopman op de markt heeft mij vorige week de verkeerde maat BH’s meegegeven, waardoor ik deze week (altijd op donderdag) alweer naar diezelfde markt moest en dat is nu niet direct mijn hobby.. Bovendien regent het vaak in het dorp op donderdag of is het juist bloedheet zoals vandaag. En willen wij eigenlijk wel in de school blijven wonen? Dat is een heel groot probleem. Te groot om er over na te denken voorlopig. En moet Boeli een belletje aan, al of niet?  En wanneer zou ik weer een beetje kunnen zwemmen met deze arm? Ik oefen ijverig, maar die arm helemaal strekken gaat nog lang niet. En die snoepjes die voor mijn neus lagen, zijn veuls te lekker en zijn al bijna op, misschien nu al, want Kwaster zit er vlak naast.

blog 027

‘Ik mag niet klagen…’

Laatst sprak ik door de telefoon met mijn liefste nicht P. en al pratend vroeg zij mij: “Wanneer had jij mij gebeld?”, waarop ik zei: “O, dat weet ik niet meer, kan 3 dagen geleden zijn of korter of langer, geen idee, alle dagen zijn zo hetzelfde, weet je…”  Opeens realiseerde ik mij dat dat niet gewoon voor mij was. Vóór mijn val trok ik er regelmatig op uit, naar Enkhuizen of naar Hoorn en ook nogal eens naar Amsterdam, naar een museum of héél graag naar Artis. Niet dat ik mij zielig  voel , het gaat best goed met mij en mijn arm, ik mag niet klagen dus, maar in de tram stappen, dát durf ik nog niet zo goed. Ik ben namelijk als de dood nóg een keertje te vallen. En omdat ik niet naar Amsterdam kan, vind ik iets anders ook minder leuk. Eigenlijk gaat het verder wel goed, geloof ik en ik amuseer mij prima, hoor. Ik teken volop en misschien kom ik met gemak de 21e september aan 365 + 1 tekeningen, iets wat ik met mijzelf afgesproken heb en in geval van nood voeg ik er wat dagen bij, want tenslotte is een gebroken arm niet voorzien, toch?  Nee, wie had dat nou gedacht? Ik zelf in ieder geval niet. Nou ja, moed houden maar, er zit niks anders op. En zwengelen met die arm, goed opletten buiten op eventuele oneffenheden, niet mopperen enzovoort, het is toch wat!!

blog 043o ja, ik ga een leuk boekje maken, een Boeli-boekje, allemaal wapenfeiten van hem in zijn plaats noteren, dat wordt vast leuk. één tekening staat er al in.

Douchen enzo.

blog 002Alles éénhandig doen of éénarmig, dat is echt onmogelijk. .Ja,  in theorie misschien wel, maar je haar en lijf lekker wassen, nee dat is onmogelijk. En niemand heeft er aan gedacht ons te zeggen dat we voor thuiszorg in aanmerking zouden kunnen komen. En nu ben ik al stukken verder, zodat we maar doorgaan samen. Het is wel een beetje van de lamme helpt de blinde, maar echtgenoot zorgt reuze goed voor mij, hoewel hij zelf ook allerlei pijnen heeft door zijn reuma. Het ergste van het douchen is dat ik van te voren steeds bang ben, zo bang ben om te vallen, het is verschrikkelijk. Bang voor mijn evenwicht –je staat niet zo stabiel met maar één gezonde arm- en bang om uit te glijen. Wat is het fijnste van douchen: er mee klaar te zijn. Helemaal opgelucht te zijn en lekker schoon.

Het aankleden gaat nu ook al wat beter. Ik kan het meeste nu zelf, maar wat hulp erbij blijft fijn. Ik ben er ook blij mee, want het valt echt niet mee om plots vleugellam te zijn en erge pijn te hebben –nu al flink wat minder, hoor. Laatst moesten wij toch wel lachen eigenlijk. Met zijn tweeën in een krap bemeten douchecelletje, ploeterend en soppend, schoot ik in de lach. Ik zag het tafereel voor mij. Vergeleken met heel lang geleden waren wij niet meer zo slank als toen, dus was er minder plaats en het leek wel een warm benauwd zwembad, waar ik UIT wilde…hahaha… hoe zouden thuiszorgers dat nu doen, zij zullen toch niet met iedere patiënt zelf onder de douche gaan? Toch eens aan mijn lieve vriendin Lies vragen…

 

Een dokter in het Noorden

blog 001Al járen heb ik een zeer eigenaardige huisarts.  Nee, ik ga niet roddelen, maar er moet mij nu even iets van ’t hart. Nou ja, ik zou graag een voorbeeldje geven.  Ik was kortgeleden nog bij hem met die arme zielige gebroken arm van mij, om precies te zijn op 17 mei j.l. Dat is toch echt niet zo lang geleden dat hij kan denken: waar ken ik die mevrouw toch van? Bovendien zit ik  –nu voor een andere makke- in zijn wachtkamer duidelijk met een sling om, ook een mooi ezelsbruggetje zou je denken. ZOU je denken, maar nee.  Ik kom binnen, hij geeft mij een hand, luistert naar wat ik mankeer, schrijft een recept voor en legt mij uit wat te doen en dat is het. Terwijl hij schrijft nee typt, geef ik hem nog een hint, -over het genezingsproces van de arm, tenslotte hoort die ook bij mij én bij zijn patiënte indirect – tevergeefs natuurlijk en dan is het klaar. En iedere keer al jaren en jaren ben ik gebelgd, dat wel. Voor hem bestaan wij kennelijk uit onderdelen en dit keer kom ik voor een huidprobleempje,  NIET voor de arm en waarom zouden we dan even informeren, nietwaar? Nou, ik vind dat EIGENAARDIG o zo Koos!

Langer bericht

blog 009Dit is een tweede poging van mij om uit te leggen hoe en waarom wél of niet enzovoorts met mijn arm.  Ik zal het nu korter proberen maar toch wel iets langer dan het vorige. Mijn schouder is gebroken of in ieder geval iets daar in de buurt.

De chirurg met wie ik afgelopen dinsdag een gesprek had, liet mij de foto’s zien en zei dat hij twee keuzes voor mij had, namelijk wél opereren of niet. Hij legde mij uit, dat opereren altijd risico’s met zich meebrengt en in mijn geval kwam daar nog mijn leeftijd bij, 71 jaar én het feit dat ik diabetespatiënt ben, wel in lichte mate  – geen insuline nodig, alleen pillen – maar toch.  Hij vertelde ook dat opereren ‘snijden’ betekende en dat kon weer infectie veroorzaken of andere narigheid.  “Ik begrijp al dat u mij een operatie  afraadt, dokter… “ zei ik behoorlijk opgelucht, maar “Nee nee”, viel hij mij in de rede, “u hebt zelf de keus…ik adviseer u helemaal niets . Ik leg u alleen de voors en de tegens uit.

Mocht u besluiten tot niet-opereren, dan gaan wij samen het volgende traject in…” en hij legde die gang van zaken uit.  Enfin, ik besloot tot niet-opereren. Het was wel een heel moeilijke keus. Misschien was het ook wel een blinde gok, wie zal het zeggen? Deze patiënt zeker niet.

Ik ga nu samen met dokter de Haan –zo als hij het zelf zegt, ongeveer dan- de non-operatieve weg bewandelen*. Alles heel voorzichtig doen, wel af en toe  bepaalde oefeningen  om niet te verstijven en binnen korte tijd bij hem terugkomen voor nieuwe foto’s en nader consult.

Ik vrees dat dokter de Haan het pijnaandeel alleen voor mij bestemd heeft.