Herfstig in Artis

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in Artis. Het zou goed weer worden, maar… nee, het regende een beetje.

Misschien daarom zag het er wat herfstig uit en was het rustiger dan bij mooi weer. Ik had een heel fijne dag, moet ik u zeggen.

Ik heb heel mooie foto’s gemaakt, meerdere  leuke filmpjes, de bomen kleurden fraai en er bloeiden toch nog heel wat. Ook daarvan heb ik foto’s gemaakt. Ik maak er maar een fotoblogje van. De zwarte kuifmakaken zaten met z’n vijfjes gezellig in een lieflijk kluitje bij elkaar, de olifanten stonden achter een hek te wachten op hun portie groente uit de eetbare tuin, de beverratten genoten en knaagden druk op hun wortels en andijvie. Kortom iedereen was tevreden en genoot op zijn of haar manier.

Advertenties

Hoera…honderd !

Het is toch niet te geloven, mensen, maar het is mij gelukt en nog wel binnen de plande tijdspanne. Honderd etsen heb ik dit jaar gemaakt, winkelende mensen, spelende kinderen, honden en poezen en heel veel van wat ik allemaal in Artis zag. Niet alleen de dieren, maar ook allerlei toeschouwers, leuke kinderen, opa’s en oma’s  met kleinkinderen, heel oude mensen, tieners, Artis medewerkers al of niet in een soort van treintje, nou ja, dat soort dingen ook. Zelfs de dieren die er eigenlijk niet horen, heb ik geëtst zoals daar zijn de reigers en de aalscholvers, duiven en musjes.

Ik heb nog lang niet alles vastgelegd, de bloemen in het voorjaar bijvoorbeeld, maar die moeten in kleur. Die ga ik misschien schilderen; ik heb met dat doel veel foto’s gemaakt. En ‘de eetbare tuin’, groenten en eetbare bloemen door elkaar heen voor de dieren, daar moet ik ook nog veel aan doen.

Maar goed, een mens kan beter te veel dan te weinig plannen hebben. Mijn laatste etsen zet ik vooraan: het Kerbert terras met drie leeuwen en de bulldog Kay (een lieverd) van de buren aan de overkant.

Een bijzondere dag

Gisteren was ik naar Artis. Het was prachtig weer en afgezien van alle dieren en mensen daar, maakte ik drie bijzondere gebeurtenissen mee, die ik nog nooit in het echt gezien had. Het eerste was dat ik de olifanten nu zag zwemmen. Moe stond vredig aan de kant van de takken te eten, maar haar beide dochters vermaakten zich in het water. Ik had het wel op een filmpje van Artis gezien, maar nu in het echt en dat is toch heel wat spannender. Grote zus zwom blij heen en weer en de kleine durft nog niet zo diep. Zij vermaakt zich aan de rand van het water. Een feest om te zien: zij gaat er bij liggen, zij zit op haar achterste –een koddig gezicht- zij pakt water met haar slurf en sproeit dat in het rond. Ik heb een hele tijd staan kijken.

Het tweede was op het eerste gezicht een standbeeld, maar nee, het bewoog. Zo iets had ik ook nog nooit gezien. Het was een reiger die de binnenkant van zijn vleugels liet drogen. Reigers zullen dat toch wel eens vaker doen, maar dit was nieuw voor mij.

Ik zag leuke kinderen en vrolijk geklede moeders en oma’s en daar dacht ik aan, toen ik het volgende meemaakte. Er kwam iets wapperend donkers aan, die ook de tuin wilde bezoeken.  Zwart van boven naar beneden, alleen twee piepkleine gaatjes  ter hoogte van de ogen. Ik vond het ronduit griezelig.

Ik durfde ook geen foto te maken hoewel ik dat graag gedaan had. Ik had zo’n figuur nog nooit in het echt gezien. Brrrr…echt eng, als je helemaal NIETS van iemand ziet. Toen ik in de tram zat, dacht ik nog even aan al die vrouwen in vrolijk gekleurde kleding, die ik in Artis had gezien. Ik vind Allah en zijn profeet wel erge zwartkijkers, hoor.

Nog wat vergeten

Mijn verslagje over Artis was nog lang niet compleet, zag ik opeens. Zo’n wegwijzer met een net echte kraai erop, vind ik altijd zo leuk, maar ik heb hem nog nooit gefotografeerd. Voilà, daar is er eentje.

En na de tulpen komt de eetbare tuin, ook daarvan had ik niets laten zien. Wist u dat je dahlia’s kunt eten? Ja, het is zo. Overal staan bonenstaken, selderie, zoete aardappels en allerlei eetbare bloemen ertussen. MOOI.

En dan had ik nog een wonderlijke belevenis. U weet, dat ik vaak in Artis kom, maar opeens zag ik tussen de bomen achter dik gaas grote dieren zitten, die ik nog nooit gezien had.

Ik maakte een foto, drong tussen de bomen door om er dichter bij te komen en zag de dieren belangstellend naar mijn gestuntel kijken.

Ik stak mijn lens tussen de tralies door en hoorde a.h.w. de dieren mompelen: “Zou ze kwaad in de zin hebben? Toch maar gewoon blijven zitten?”  Een ander zei: “Goh hebben wij ook eens bezoek. Wonderlijk. Laten we d’r van genieten en mooi op de foto gaan”  U vindt mij misschien een dokter Doolittle, maar echt, ik kon het aan hun verbaasde koppen zien. En weet u, ze hadden ook niet eens een bordje, zoals de andere dieren, waarop staat wat voor dier je bent e.d. Dus ja, ik moet gaan zoeken. Toch wel sneu voor ze, net of ze niemand zijn en het zijn grote en mooie dieren. Ze kunnen niet door de oppassers over het hoofd gezien zijn. Misschien weet u het? Ze lijken nogal op herten, ook met die hoefjes, maar hun kop is nogal lang. Als u het weet, graag, ik hou mij aanbevolen.

Nieuw olifantenverblijf   

Ik ging gisteren naar Artis om het nieuwe olifantenverblijf te zien, ook in de hoop ze te zien zwemmen natuurlijk. Helaas gebeurde dat niet, maar het is wel prachtig geworden. De architect heeft zich helemaal verdiept in het leven van die geweldige dieren. Er staan allerlei stenen als schuilplaatsen, er is een groot zwemwater, ze kunnen desgewenst een lekker modderbad nemen en noem maar op. En wij mensen kunnen midden door het water lopen om oog in oog te staan met een zwemmende olifant of alleen een slurf, die als snorkel gebruikt wordt.

En verder, wat zag ik verder voor bijzonders?

Een leeuwin, die lui op een boom hangt. Dat is al de tweede keer, dat ik de leeuwen zo goed kon zien en fotograferen.

De mandrillen waren dit keer zeer actief. Ik zag Pa duidelijk, de grote baas en de moeder met haar arm om haar jonkie. Romantisch hè? Ook de andere mandrillen sprongen vrolijk in het rond.

En dan de kamelen, dat was heel raar. Ze leken wel geschoren. Daardoor leken ze ook een andere kleur te hebben, veel lichter en bloter?? Opeens begon er eentje te rollen en te rollen en daarna lag hij stil, het zag er vreemd uit. Misschien dat ze daardoor hun wintervacht verliezen? Ik zag geen oppasser aan wie ik het kon vragen. Maar het was wel boeiend om het te zien.

O ja, ik zag de twee gibbons dichter bij dan ik ze ooit gezien had. En zo is zo’n dierentuin toch steeds weer anders. Innig tevreden ging ik weer naar huis terug. Het was weer een prachtige dag.