Een nieuwe directeur

‘Als ik de gibbons hoor, ben ik intens gelukkig’


Rembrandt Sutorius is per 1 november begonnen als de nieuwe ARTIS-directeur. In dit interview vertelt hij over hoe hij directeur werd, zijn eerste dagen en over zijn toekomstplannen. ‘Stadskinderen in contact brengen met de natuur is zó belangrijk.’ …..enz.
Dit is een stukje van de brief die wij, leden van Artis, in onze mailbox kregen. Ach, wat leuk dat hij zo gelukkig is bij de gibbons, dacht ik. Zal ik hem een briefje terugschrijven? Ja, dat vindt hij misschien wel leuk, was mijn volgende gedachte. En ik begon zomaar spontaan aan een welkomstberichtje. Ik laat het u lezen, hier komt het.

Welkom in Artis, beste directeur. Ik ben al drie jaar lid van Artis, hoewel ik uit Bovenkarspel moet komen (vlakbij Enkhuizen). Ik doe dit met veel plezier, met de trein. Ik voel mij er ook ontzettend gelukkig. Ik teken en fotografeer de dieren en de planten en bomen voor mijn vak, beeldend kunstenaar.

Ik wens u een fijne werkkring.

Therese Aarts.

Welnu, ik hoop maar dat hij het leuk vindt. Een echte Rembrandt hebben wij. Goed hè?

 

Advertenties

Herfstig in Artis

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in Artis. Het zou goed weer worden, maar… nee, het regende een beetje.

Misschien daarom zag het er wat herfstig uit en was het rustiger dan bij mooi weer. Ik had een heel fijne dag, moet ik u zeggen.

Ik heb heel mooie foto’s gemaakt, meerdere  leuke filmpjes, de bomen kleurden fraai en er bloeiden toch nog heel wat. Ook daarvan heb ik foto’s gemaakt. Ik maak er maar een fotoblogje van. De zwarte kuifmakaken zaten met z’n vijfjes gezellig in een lieflijk kluitje bij elkaar, de olifanten stonden achter een hek te wachten op hun portie groente uit de eetbare tuin, de beverratten genoten en knaagden druk op hun wortels en andijvie. Kortom iedereen was tevreden en genoot op zijn of haar manier.

Hoera…honderd !

Het is toch niet te geloven, mensen, maar het is mij gelukt en nog wel binnen de plande tijdspanne. Honderd etsen heb ik dit jaar gemaakt, winkelende mensen, spelende kinderen, honden en poezen en heel veel van wat ik allemaal in Artis zag. Niet alleen de dieren, maar ook allerlei toeschouwers, leuke kinderen, opa’s en oma’s  met kleinkinderen, heel oude mensen, tieners, Artis medewerkers al of niet in een soort van treintje, nou ja, dat soort dingen ook. Zelfs de dieren die er eigenlijk niet horen, heb ik geëtst zoals daar zijn de reigers en de aalscholvers, duiven en musjes.

Ik heb nog lang niet alles vastgelegd, de bloemen in het voorjaar bijvoorbeeld, maar die moeten in kleur. Die ga ik misschien schilderen; ik heb met dat doel veel foto’s gemaakt. En ‘de eetbare tuin’, groenten en eetbare bloemen door elkaar heen voor de dieren, daar moet ik ook nog veel aan doen.

Maar goed, een mens kan beter te veel dan te weinig plannen hebben. Mijn laatste etsen zet ik vooraan: het Kerbert terras met drie leeuwen en de bulldog Kay (een lieverd) van de buren aan de overkant.

Een bijzondere dag

Gisteren was ik naar Artis. Het was prachtig weer en afgezien van alle dieren en mensen daar, maakte ik drie bijzondere gebeurtenissen mee, die ik nog nooit in het echt gezien had. Het eerste was dat ik de olifanten nu zag zwemmen. Moe stond vredig aan de kant van de takken te eten, maar haar beide dochters vermaakten zich in het water. Ik had het wel op een filmpje van Artis gezien, maar nu in het echt en dat is toch heel wat spannender. Grote zus zwom blij heen en weer en de kleine durft nog niet zo diep. Zij vermaakt zich aan de rand van het water. Een feest om te zien: zij gaat er bij liggen, zij zit op haar achterste –een koddig gezicht- zij pakt water met haar slurf en sproeit dat in het rond. Ik heb een hele tijd staan kijken.

Het tweede was op het eerste gezicht een standbeeld, maar nee, het bewoog. Zo iets had ik ook nog nooit gezien. Het was een reiger die de binnenkant van zijn vleugels liet drogen. Reigers zullen dat toch wel eens vaker doen, maar dit was nieuw voor mij.

Ik zag leuke kinderen en vrolijk geklede moeders en oma’s en daar dacht ik aan, toen ik het volgende meemaakte. Er kwam iets wapperend donkers aan, die ook de tuin wilde bezoeken.  Zwart van boven naar beneden, alleen twee piepkleine gaatjes  ter hoogte van de ogen. Ik vond het ronduit griezelig.

Ik durfde ook geen foto te maken hoewel ik dat graag gedaan had. Ik had zo’n figuur nog nooit in het echt gezien. Brrrr…echt eng, als je helemaal NIETS van iemand ziet. Toen ik in de tram zat, dacht ik nog even aan al die vrouwen in vrolijk gekleurde kleding, die ik in Artis had gezien. Ik vind Allah en zijn profeet wel erge zwartkijkers, hoor.

Nog wat vergeten

Mijn verslagje over Artis was nog lang niet compleet, zag ik opeens. Zo’n wegwijzer met een net echte kraai erop, vind ik altijd zo leuk, maar ik heb hem nog nooit gefotografeerd. Voilà, daar is er eentje.

En na de tulpen komt de eetbare tuin, ook daarvan had ik niets laten zien. Wist u dat je dahlia’s kunt eten? Ja, het is zo. Overal staan bonenstaken, selderie, zoete aardappels en allerlei eetbare bloemen ertussen. MOOI.

En dan had ik nog een wonderlijke belevenis. U weet, dat ik vaak in Artis kom, maar opeens zag ik tussen de bomen achter dik gaas grote dieren zitten, die ik nog nooit gezien had.

Ik maakte een foto, drong tussen de bomen door om er dichter bij te komen en zag de dieren belangstellend naar mijn gestuntel kijken.

Ik stak mijn lens tussen de tralies door en hoorde a.h.w. de dieren mompelen: “Zou ze kwaad in de zin hebben? Toch maar gewoon blijven zitten?”  Een ander zei: “Goh hebben wij ook eens bezoek. Wonderlijk. Laten we d’r van genieten en mooi op de foto gaan”  U vindt mij misschien een dokter Doolittle, maar echt, ik kon het aan hun verbaasde koppen zien. En weet u, ze hadden ook niet eens een bordje, zoals de andere dieren, waarop staat wat voor dier je bent e.d. Dus ja, ik moet gaan zoeken. Toch wel sneu voor ze, net of ze niemand zijn en het zijn grote en mooie dieren. Ze kunnen niet door de oppassers over het hoofd gezien zijn. Misschien weet u het? Ze lijken nogal op herten, ook met die hoefjes, maar hun kop is nogal lang. Als u het weet, graag, ik hou mij aanbevolen.