Nog wat vergeten

Mijn verslagje over Artis was nog lang niet compleet, zag ik opeens. Zo’n wegwijzer met een net echte kraai erop, vind ik altijd zo leuk, maar ik heb hem nog nooit gefotografeerd. Voilà, daar is er eentje.

En na de tulpen komt de eetbare tuin, ook daarvan had ik niets laten zien. Wist u dat je dahlia’s kunt eten? Ja, het is zo. Overal staan bonenstaken, selderie, zoete aardappels en allerlei eetbare bloemen ertussen. MOOI.

En dan had ik nog een wonderlijke belevenis. U weet, dat ik vaak in Artis kom, maar opeens zag ik tussen de bomen achter dik gaas grote dieren zitten, die ik nog nooit gezien had.

Ik maakte een foto, drong tussen de bomen door om er dichter bij te komen en zag de dieren belangstellend naar mijn gestuntel kijken.

Ik stak mijn lens tussen de tralies door en hoorde a.h.w. de dieren mompelen: “Zou ze kwaad in de zin hebben? Toch maar gewoon blijven zitten?”  Een ander zei: “Goh hebben wij ook eens bezoek. Wonderlijk. Laten we d’r van genieten en mooi op de foto gaan”  U vindt mij misschien een dokter Doolittle, maar echt, ik kon het aan hun verbaasde koppen zien. En weet u, ze hadden ook niet eens een bordje, zoals de andere dieren, waarop staat wat voor dier je bent e.d. Dus ja, ik moet gaan zoeken. Toch wel sneu voor ze, net of ze niemand zijn en het zijn grote en mooie dieren. Ze kunnen niet door de oppassers over het hoofd gezien zijn. Misschien weet u het? Ze lijken nogal op herten, ook met die hoefjes, maar hun kop is nogal lang. Als u het weet, graag, ik hou mij aanbevolen.

Nieuw olifantenverblijf   

Ik ging gisteren naar Artis om het nieuwe olifantenverblijf te zien, ook in de hoop ze te zien zwemmen natuurlijk. Helaas gebeurde dat niet, maar het is wel prachtig geworden. De architect heeft zich helemaal verdiept in het leven van die geweldige dieren. Er staan allerlei stenen als schuilplaatsen, er is een groot zwemwater, ze kunnen desgewenst een lekker modderbad nemen en noem maar op. En wij mensen kunnen midden door het water lopen om oog in oog te staan met een zwemmende olifant of alleen een slurf, die als snorkel gebruikt wordt.

En verder, wat zag ik verder voor bijzonders?

Een leeuwin, die lui op een boom hangt. Dat is al de tweede keer, dat ik de leeuwen zo goed kon zien en fotograferen.

De mandrillen waren dit keer zeer actief. Ik zag Pa duidelijk, de grote baas en de moeder met haar arm om haar jonkie. Romantisch hè? Ook de andere mandrillen sprongen vrolijk in het rond.

En dan de kamelen, dat was heel raar. Ze leken wel geschoren. Daardoor leken ze ook een andere kleur te hebben, veel lichter en bloter?? Opeens begon er eentje te rollen en te rollen en daarna lag hij stil, het zag er vreemd uit. Misschien dat ze daardoor hun wintervacht verliezen? Ik zag geen oppasser aan wie ik het kon vragen. Maar het was wel boeiend om het te zien.

O ja, ik zag de twee gibbons dichter bij dan ik ze ooit gezien had. En zo is zo’n dierentuin toch steeds weer anders. Innig tevreden ging ik weer naar huis terug. Het was weer een prachtige dag.

Een ezel is geen paard (1)

 “Nee allicht niet, wat een domme opmerking”, zult u zeggen.   “Ho ho”, zeg ik dan op mijn beurt. “Het is mijn gevoel dat hier spreekt.  Ik heb namelijk ervaring met ezels én met één paard. Ik zal het u proberen te vertellen. De allereerste keer –ik was nog heel klein, misschien drie jaar of zo- , logeerde ik bij mijn twee geleerde ongetrouwde tantes, die het altijd verschrikkelijk leuk vonden, als ik kwam. Zij beijverden zich elkaar te overtreffen in mij te verwennen wat ik mij vanzelfsprekend lekker liet aanleunen. Nou ja, toen besefte ik dat nog niet zo, maar ik vond het er heerlijk. Zij woonden in Den Haag en geregeld namen zij mij mee uit, bijvoorbeeld naar de eendjes in de Hofvijver en …naar Scheveningen.

Dáár mocht ik op een goede dag op een ezel plaatsnemen en ik mocht op hem rijden. Natuurlijk had een man de ezel vast maar goed, ik zat en reed een heel eind langs het water. Ik was totaal niet bang, en nam ook maar node afscheid van die lieverd, werd mij later verteld. Ik heb er ook een foto van, maar daar ga ik nu niet naar zoeken.  Toen kwam de geschiedenis met het paard, maar daarover in het vervolg, namelijk deel 2.

Nu eerst de tweede keer op een ezel. Dat was járen later. Ik was op vakantie met mijn ‘reisvriendin’ en dit keer zaten wij gezellig op Rhodos. Wij wisselden de dagen wat af, een halve dag luieren, zwemmen en zonnen en de andere helft –ná de siësta – ondernamen wij wat. Zo gingen wij op een dag naar Lindos, een heel hooggelegen stadje. Je kon gewoon naar boven klimmen of je kon een ezel huren, de taxi van Lindos genoemd. Aangezien mijn vriendin niet zo goed ter been was, besloten wij een ezel te nemen. Het kán zijn dat zij gezegd heeft dat ze het een beetje eng vond, maar dat heb ik niet gehoord. Wij waren toen nog superslank allebei, een geluk voor onze ezels. En hopla, daar begonnen wij aan de reis. Even voor de duidelijkheid: één man moest beide ezels en dames begeleiden. Mijn ezel begon rustig te klimmen, maar achter mij hoorde ik zachte gilletjes. Ik keek om en onze begeleider snelde naar de andere kant, omdat mijn vriendin nogal scheef aan het zakken was. Hij duwde haar weer rechtop, zij gilde harder en gleed de andere kant uit. Enfin, gelukkig had hij aan mij geen kind, want ik vertrouwde er op dat de ezel zelf niet in de afgrond wilde storten. Ik vond het wel zielig voor mijn vriendin, maar er was toen niets meer aan te doen. Later vertelde zij hoe bang zij was geweest en nog veel later hebben wij enorm de slappe lach gehad, ook van opluchting waarschijnlijk”.  

Tip: ga nooit op een ezel als u geen goede zit heeft of een beetje bang uitgevallen bent.

 Droge naald ets, Ezel van Artis. Bovenaan een iets donkerder afdruk.

 

De kleine kantjil en de grote tijger

Jullie weten wel hè dat er grote oerwouden zijn in Indonesië?  Daar liep op een warme dag een grote tijger maar wat te sjokken. Zijn maag rommelde, want hij had óóóó zo’n honger. Hij liet zijn ogen alle kanten uitrrrollen, kijken of hij wat te eten zag. Hij keek links, hij keek rechts, hij drrraaide zijn kop naar boven en naar achteren, maar … hij keek niet naar de grond. Dat was dom, heel dom, want zo zag hij de val niet, waar hij opeens …BOEM… in kukelde. Het deurtje klapte dicht en zo zat de tijger gevangen. Oei, wat nu? dacht de tijger. Toevallig kwam er een man voorbij en de tijger vroeg hem met zijn vriendelijkste stem het deurtje voor hem open te doen. “Ja adoe seh, en jij mij zeker bijten…?” zei de man. Nee, de tijger beloofde hem geen kwaad te doen. De man bevrijdde hem dus en de tijger? Die sprong onmiddellijk op en wilde de man opeten. “Wacht” zei de man, “laten we het met iemand anders bespreken of dit wel eerlijk is”. De tijger stemde in, maar met tegenzin.  Zij vroegen het aan een boom. De boom zei: “Ik doe de mensen alleen maar goed, maar zij”…zij zagen mijn takken eraf en later hakken ze mij om. Ze vergelden goed met kwaad”.  “Zie je nou…” brulde de tijger en hij wilde de man al in zijn billen bijten. “Nee au!” zei de man, “laten we het nog één keer vragen. Daar komt de kleine kantjil; vraag het hem”. Dat deed de tijger. “Tja, daar moet ik eens goed over nadenken”, zei het kleine hertje. “Het moet ook duidelijk zijn voor mijn kleine meid, is ze niet mooi met haar ranke pootjes?”, vroeg de kantjil. “Ik weet het. Ga nog eens in de val, tijger, zodat wij kunnen zien hoe het gebeurd is”.  Dat deed de tijger.  BOEM zei het deurtje. De tijger keek op zijn gestreepte neus. Het was gedaan met het beest. O o wat een slimme kantjil hè? En zo zijn er nog veel meer verhalen over dat héél kleine beestje.

*Een kantjil is het kleinste hertje wat er bestaat. Ze wonen ook in Artis en er is onlangs een jong geboren.

Een logeerpartijtje

Daar ben ik dan eindelijk weer. Ik had totaal geen tijd om te schrijven.  Onze kleinkinderen kwamen logeren en waren van plan eens flink te komen genieten bij ons en daarin wilden wij ze niet teleurstellen natuurlijk. Jammer was wel dat het weer niet zo meewerkte.  Maandag zou de beste dag zijn en daarom gingen wij onverwijld naar Artis. Inderdaad, op wat spatjes na, was het aardig weer. Natuurlijk hebben we bijna alle dieren gezien. Alleen het aquarium bewaren we voor een volgende keer. Daarvoor waren wij zelf te moe geworden. Die kinderen renden maar door, even uitrusten was er niet bij. In de buurt van de zeeleeuwen zei ik: “Dadelijk ga ik daar tien minuten uitrusten, ik zit daar en blijf zitten, jullie kunnen rondlopen en de zeeleeuwen ook onder water zien zwemmen, maar vraag mij niks, ik rust!”   En zowaar, dat deden ze. Ze vonden het een prachtige dierentuin. Jammer dat er geen tijgers waren… daar stond tegenover dat er dieren waren die ze nog nooit gezien hadden. Kortom genieten!

   blog 145

Ik zelf genoot dubbel want de tuin was nu op zijn mooist, met prachtige kleuren bollen, azalea’s, rododendrons en bomen met bloesem.  Wat hebben zij verder nog gedaan? Een mooi cadeautje voor papa gemaakt, die tegelijk met de koning jarig is. Wij hebben héél veel spelletjes Piraat gespeeld, waarin behoorlijk vals gespeeld werd. Het duurde een tijd voordat wij het  doorhadden en dat omdat Rein zichzelf verraadde. Nou moe, wie had dat nu van onze kleinkinderen gedacht? En nu zijn ze weer thuis. IK hoop dat ze het leuk gevonden hebben. Wij vinden het heerlijk rustig, hebben weer tijd voor ons zelf, hoeven geen verhaaltjes voor te lezen, geen Piraat meer spelen… toch wel jammer.

Eruit

blog-093blog-042

Afgelopen woensdag werd er mooi weer verwacht en daarop vertrouwende ging ik met Kwaster (Hans) naar Artis. Eens kijken hoe alle dieren het maakten, want ik had ze al een tijd niet gezien wegens makke aan een voet. Het is nog niet helemaal over, maar het duurde mij te lang.  Ik wilde ERUIT. Een mens kan toch niet altijd maar binnengaats vertoeven?  Dus daar gingen wij en na een tijdje kwam de zon door, hoera! Het werd heerlijk weer de hele middag. Hier en daar lagen er nog wat sneeuwplekken en elders was het al superzonnig.

blog-164blog-142

Bij de pinguïns bijvoorbeeld was veel wit en hun zwembad was nog stijfbevroren. Ze stonden dan ook met z’n allen wat beduusd voor zich uit te kijken. Bij de lemuren (rode vari’s) daarentegen zat of hing men vergenoegd te zonnebaden en dat is toch echt niet zo ver van de pinguïns, want Artis is in verhouding tot andere een kleine tuin. Maar wél de oudste van Nederland, o zo!  Ik ging naar het pas klaargekomen verblijf van de panters kijken, maar daar was het nog wat glibberig, dus je kon niet goed naar boven klimmen, maar dat komt de volgende keer wel.

blog-042 “Nu gauw naar het olifantje, Hans” haastte ik mij te zeggen. Sinds Mumba (pas vier jaar) is doodgegaan, ben ik er voorlopig niet gerust op. Gelukkig liep Sanuk in blakende gezondheid naast haar moeder en grote zus wat rondjes te lopen, met takken te sjouwen, haar slurf te trainen, iets óm te gooien en zij had het duidelijk naar haar zin. Verder zag het er ook allemaal prima uit. De 130.000 bollen zitten nog warmpjes in de grond. Daar verheug ik mij ook op. Dat is ieder jaar weer zo’n geweldig gezicht. Men maakt prachtige kleurcombinaties, steeds weer anders. Enfin, het was een heerlijke middag en Kwaster heeft er ook van genoten. En ik dan… eindelijk eruit!

047bb

Het nieuwe girafje

blog-020

Ik had gisteren een heerlijke dag in Artis. Het was niet zo koud, licht bewolkt maar ook af en toe wat zon en géén regen. Ik had van te voren dan ook het weer in Amsterdam goed bestudeerd en de meteorologen zeiden als het ware: “Doen!”  Onze nieuwe camera wilde ook al zo graag, want er valt daar veel moois te fotograferen.  Na de treinreis een lekker kopje koffie genomen en een broodje en daarna heb ik niet meer gezeten eigenlijk. Want ik verbaasde mij constant over wat ik allemaal zag door de nieuwe camera. Zo stond of zat een beestje in de verte, zo stond ik zowat oog in oog. Geweldig. Ik ben er zo blij mee.

blog-026blog-048blog-092blog-143

Ik heb het nieuwe girafje gezien, die af en toe een gek sprongetje maakte en ik heb dit keer het jonge mandrilletje gezien, die al aardig op kleur was gekomen. Natuurlijk ben ik naar het olifantje gaan kijken; het blijft vertederend dat kleintje en die knots van een moeder. Zus stond er een beetje onverschillig bij. Zij speelde niet met haar bal; zij staarde maar zo’n beetje voor zich heen. Een winterdipje misschien? “Binnenkort krijgen jullie een prachtig nieuw verblijf met een zwembad nog wel” zei ik om haar op te monteren. Ook nam ik haar maar eens alleen op de foto, want alle aandacht gaat uit naar moe en haar dochtertje. Het is niet leuk hoor als je er maar zo’n beetje bijbungelt.

blog-107blog-155blog-165blog-192

Maar goed, ik liep en ik liep, tot het een beetje donker werd en wat kouder. Het werd tijd weer eens op huis aan te gaan. O ja, er was veel mooie kerstversiering in Amsterdam en ook in het Centraal Station. Dat had ik nog nooit gezien. Misschien was het ook wel nieuw, want er wordt nog steeds verbouwd daar en nu werkt men vooral aan ‘het mooi’. Leuk hoor!

blog-203blog-236