Wijsheid vanBoeli

Aan het woord is dit keer eens onze Boeli voor de afwisseling. Hij heeft dit alles hardop bedacht en ik was er van onder de indruk. Daarom heb ik het snel genoteerd, want zo iets verstandigs hoor je ook niet elke dag. Verder moest hij nog een tijdje stilzitten voor een ernstig portret en dat deed hij. Zie hier het resultaat, lieve lezers en neem de wijze les ter harte, ook al heeft u helemaal geen 4 poten en zeker geen staart. Het gaat natuurlijk om het diep nadenken maar dat had u vast al wel begrepen.

blog 008blog 007

Vorderingen Boeli-boekje

blog 009Aan Boeli zal het niet liggen dat zijn boekje nog niet vol is, want hij beleeft volop, niet om bij te houden. Maar ik wil ook andere dingen blijven tekenen, vooral nu het zomer is, mijn allerliefste seizoen. Zo heb ik bijvoorbeeld een ‘nieuwe’ boom ontdekt, maar dat komt nog een andere keer.

blog 008Nu krijgt u weer wat nieuwe tekeningen van Boeli te zien met commentaar van hemzelf.

blog 013blog 012En dan nog iets. Ik heb nog steeds geen titel naar mijn zin gevonden. Misschien vinden jullie het  leuk om mee te denken? Nee? Voor een prijsje dan? Wat voor een? Nou, jullie willen ook  álles weten. Een door Thé zelf gebreid schattig muisje! Met lange staart als boekenlegger en met een korte om op een feestkurk of -pak te prikken. Binnenkort word ik heel beroemd en dan heb je zomaar een Thé-kunstwerk, is goudgeld waard, hoor!

blog 010blog 015

Boeli-boekje

blog 011blog 010Er is een klein begin gemaakt van het Boeli-boekje in wording. Ik probeer de dingen te beschrijven vanuit de kat. Dat is best moeilijk, want als Boeli binnensluipt met ‘iets’ in zijn bek, roep ik meestal zo iets als: “Oei, wat heeft-ie? Nee, geen vogel toch?” of iets dergelijks. Nu laat ik de kat roepen: “Taráááá…al weer raak…”enz.  gelooft u mij, dat is écht héél anders!”. En het tekenen doe ik vanuit mijzelf want Boeli kan zichzelf niet zien natuurlijk. Zo ontstaat een innige samenwerking, hè Boeli, wat jij?

lunch 005blog 031010blog 009blog 011blog 013

blog 018

klik voor groter

Schattig hè?

 

 

‘Ik mag niet klagen…’

Laatst sprak ik door de telefoon met mijn liefste nicht P. en al pratend vroeg zij mij: “Wanneer had jij mij gebeld?”, waarop ik zei: “O, dat weet ik niet meer, kan 3 dagen geleden zijn of korter of langer, geen idee, alle dagen zijn zo hetzelfde, weet je…”  Opeens realiseerde ik mij dat dat niet gewoon voor mij was. Vóór mijn val trok ik er regelmatig op uit, naar Enkhuizen of naar Hoorn en ook nogal eens naar Amsterdam, naar een museum of héél graag naar Artis. Niet dat ik mij zielig  voel , het gaat best goed met mij en mijn arm, ik mag niet klagen dus, maar in de tram stappen, dát durf ik nog niet zo goed. Ik ben namelijk als de dood nóg een keertje te vallen. En omdat ik niet naar Amsterdam kan, vind ik iets anders ook minder leuk. Eigenlijk gaat het verder wel goed, geloof ik en ik amuseer mij prima, hoor. Ik teken volop en misschien kom ik met gemak de 21e september aan 365 + 1 tekeningen, iets wat ik met mijzelf afgesproken heb en in geval van nood voeg ik er wat dagen bij, want tenslotte is een gebroken arm niet voorzien, toch?  Nee, wie had dat nou gedacht? Ik zelf in ieder geval niet. Nou ja, moed houden maar, er zit niks anders op. En zwengelen met die arm, goed opletten buiten op eventuele oneffenheden, niet mopperen enzovoort, het is toch wat!!

blog 043o ja, ik ga een leuk boekje maken, een Boeli-boekje, allemaal wapenfeiten van hem in zijn plaats noteren, dat wordt vast leuk. één tekening staat er al in.

Een geluk bij een ongeluk

blog 002Wat een geluk dat ik al zo veel plezier in het tekenen had, lieve mensen. Voordat ik die smak maakte, bedoel ik. En dat mijn rechterarm in tact is gebleven. Want je hebt wat te doen, een mens kan niet de hele dag zitten lezen. Het leidt je af van de narigheid en het geeft je nog een nuttig gevoel. Dat is fijn hoor als je zo’n lastpak bent.  Ik kan al wel steeds meer zelf maar ik heb nog altijd een boel hulp nodig. Vooral die lieve Kwaster is dag en nacht in touw.

blog 001En nu heb ik alweer een schetsboek vol en om dat te vieren, schrijf ik een logje en laat ik u de laatste twee tekeningen zien van onze stoere kater, onze muizenkiller, de schrik voor de vleermuisjes en een groot gevaar voor de vogels. Dat laatste spijt mij wel; ik probeer Boeli in de gaten te houden, maar dat is schier onmogelijk.

Een vast model

blog 032blog 033Ik teken al een tijdje allerlei dieren die ik op wandelingen zie en allerlei mensen op wie mjijn oog valt maar soms heb ik mijn vaste modellen zo als bijvoorbeeld onze zwart-witgevlekte kater Boeli .

blog 034blog 035blog 037

Ik heb in mijn meest recente schetsblok wat tekeningetjes opgezocht. Boeli zus en Boeli zo, een zeer gewillig model, als hij slaapt tenminste.  Toch ga je proberen snel te tekenen, want hij kan zich in één vloeiende beweging plotseling omdraaien en hop, weg is je houvast. Je ziet dan een geheel andere kant van Boeli.  Een model met verrassingen dus, wel spannend.

blog 038

Een schuimkoekje en een tekening voor Fialas

blog 012Zondag aten wij een lekker schuimkoekje bij de koffie. Martijn kwam even langs om naar ‘het slachtoffer’ te kijken en die ook een lief kusje te geven. Daarna probeerde ik deze ‘mérinque’ te tekenen, maar dat valt niet mee. Het stelt dus voor: een schuimkoekje OP een schoteltje en NIET een bordje met een patroontje erIN.

blog 013Fialas had een vraag voor mij: waar blijft Boeli? Omdat hij net naast mijn computer re pitten lag, maakte ik een vlugge schets van hem. Ook al lastig. Je denkt dat hij stil ligt maar hij schuift steeds wat op en –helemaal erg- plots gooit hij zich dan op zijn andere zijtje. Wég pose. “Dut is ut worre”, westfries oftewel ‘dit is het geworden’. Nou? Een mens zou er nog  zenuwachtig van worde…

Een stoffige kater

005Met onze Boeli maak je toch ook de gekste dingen mee. Gisteren kwam hij – op zijn manier dan-  melden dat zijn bakje leeg was en dat er nodig brokjes in gedaan moesten worden. Ik deed dat en keek tevreden op een etende Boeli neer. “Wat is hij opeens grijzig! Waar is zijn mooi glanzende bijna blauwzwarte vacht gebleven? Hoe kan dat nu?”, dacht ik. Ik aaide hem en ja, dat voelde ook al raar. Ik voelde nog eens en het bleef niet normaal voelen. Normaal is bij Boeli lekker zacht én schoon, als hij tenminste niet nat van de regen binnenkomt of –nog erger- in de sloot gevallen is. Maar hij was droog, stoffig droog dan. Ik deed wat in mij opkwam en klopte eens op zijn lijf. En ja, er kwam een grote stofwolk uit, je kon het goed zien. Boeli vond dat ik zo iets nu net niet moest doen en reageerde verontwaardigd. “Kwaster” zei ik: “Onze Boeli is afgrijselijk stoffig. Wat zou hij nu weer uitgespookt hebben?”  Kwaster dacht aan een zandbad, maar ik riep meteen: “Hij is toch geen kip!” Een kat een zandbad nemen, hebben jullie daar ooit van gehoord? Hij heeft ook geen vlooien. We hebben dat pas gecontroleerd en bovendien heeft hij ook recentelijk een pipetje gehad. Toen hij vast in slaap was, klopte ik nog eens om het aan Kwaster te laten zien. Weer een reusachtige stofwolk kwam er uit hem, haha. “Ik zou hem helemaal eens goed met de mattenklopper moeten geven” dacht ik hardop. “Maar het zal er wel weer uitgaan”. En ja, nu, vandaag, zo net na de middag begint hij voorzichtig weer wat te glanzen en ook zwarter te worden. Wat zou zo’n beest toch uitspoken buiten, zo vraag ik mij wel eens nieuwsgierig af. Gekke Boeli…