Een huis/tuin en keukenlogje

Ik leid tegenwoordig zo’n saai leven  – wat mij eigenaardig genoeg veel genoegen schenkt – dat ik bijna de deur niet uitkom. Ik teken, ik ruim op, ik maak etsen, ik was af als ik het tenminste niet vergeet, ik doe op tijd de was, ik teken maar weer eens en ik WANDELl soms. Dan ben ik even de deur uit. Soms TUINIER  ik ook wat en ook dat is buiten natuurlijk.

Nu kreeg ik laatst van iemand een boekenbon en opeens kreeg ik zo’n zin om maar eens te gaan kijken wat voor boeken in de winkel liggen. Ik kwam dus gisteren voor het eerst in lange tijd in ons winkelcentrum en mensen, wat heb ik genoten! Er lagen nieuwe boeken, ik zag leuke kleren, allemaal dingen die ik nog niet gezien had. Ook nieuwe wol, maar daar staat even een stop op. Het langst vertoefde ik in de boekenwinkel, want ik zag veel interessants. Tenslotte maakte ik mijn keus: Pogingen iets van het leven te maken. Er onder staat nog: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar.  De meeste lezers zullen dit boek al kennen, misschien zelfs ook al het tweede deel, maar ik nog niet en ik ben er blij mee. Ik had net met veel moeite een behoorlijk vervelend boek uit: De thuiskomst , geschreven door Bernhard Schlink. Kent iemand die misschien? De man is hoogleraar, rechter en hij heeft nogal wat boeken op zijn naam staan die in allerlei talen vertaald zijn, dus… dan verwacht je een goed boek. Maar nee…niet voor mij kennelijk.

Verder heb ik een leuk hemdje gekocht –nee, niet in de boekhandel, nee- maar er tegenover. Al mijn hempen zijn vaal gewassen en verbleekt zag ik laatst. Voor Boeli kocht ik een babydekentje omdat er altijd zoveel zand en klei uit zijn lijf op de bank komt. Voor mijzelf drie paar sokken met stippels, twee kussenslopen omdat ik die vaak kwijt ben en twee sierlijke vaatdoekjes. Ik geloof dat ik er ben. Ik had helemaal niet op mijn horloge gekeken en ik kwam nogal laat thuis. Maar het was een leuke middag, gewoon in ons eigen trutterig winkelcentrum.

Advertenties

Buitengaats

Net aan de andere kant van het muurtje rond de tuin heeft zich een stokroos uitgezaaid. De meeste mensen zullen zo iets wel weghalen, denk ik, want het is buiten de tuin, op de grond van de gemeente. Wat het is, weet ik niet, maar ik heb soms zin in een beetje ondeugende dingen en daarom liet ik hem staan, expres. Ik goot er soms wat water bij en hij werd hoger en hoger. De bladeren werden steeds groter en … het belangrijkste: er kwamen een heleboel knoppen aan. Nu heb ik wel meer stokrozen staan –gaat het ook goed mee- maar deze is ‘verboden’ haha, lekker puh.

Tot gisterochtend ging alles goed. Toen hoorden wij een brommend geluid en Hans zei onmiddellijk: “Daar gaat je bloem, Theresia!”  Ik keek, ik begreep en holde naar buiten. Ik was net op tijd, want de man met het apparaat was al bij ons muurtje. Ik tikte op zijn mouw, hij deed zijn oordoppen uit en keek mij verbaasd aan. “Ziet u die bloem, meneer?” vroeg ik heel vriendelijk. De meneer knikte. “Hij is zo mooi, hij staat op het punt van bloeien, kijk toch eens hoe prachtig!  Zou u hem voor één keertje willen sparen?”, vroeg ik en keek hem bijna smekend aan.  De man dacht en zei toen: “Nou vooruit dan. Ik laat hem staan, maar … als er morgen iemand van de gemeente komt, dan is hij weg. Dan heb ik het niet gedaan, ik láát hem staan”.  Ik meldde dit blij aan Kwaster (Hans) die mij ook al zei niet teleurgesteld te zijn als toch … u begrijpt het. Vanochtend dacht ik er niet meteen aan, ging afwassen en koffiezetten en allerlei andere dingen. Pas vanmiddag dacht ik eraan, ik keek en ja hoor, hij stond er nog. De kleur is lichtrood; dat zagen we gisteren nog niet. Ha, een kleine overwinning voor mij én een staaltje van burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben dik tevreden over mijzelf.

Boos

Hebben wij eindelijk  de schilder mét hulpkrachten die de school komen opknappen, gebeurt er het volgende. Ik laat u wat foto’s zien, want ik ben te boos voor woorden.

blog 010Na mijn wandeling zag ik de ravage. De ‘verdachte’ stond hoog boven mijn hoofd gewoon te schilderen alsof hij van niks wist of dat het heel normaal was één mooi boompje  (van de twee, die bij elkaar horen) half omver te rijen met een hoogwerker, doormidden te knakken en het niet eens te komen zeggen, laat staan spijt te betuigen. Kijk nou toch hoe het eruit ziet. *snik*

Zielstevreden

blog 022Daar zit ik nu op een klein stoeltje zielstevreden alle plantjes tussen de steentjes van het terras uit te trekken. Ik doe het niet al te lang, want dat is misschien niet goed, maar ik ga gewoon iedere dag een stuk verder. Weet u wat het is, beste lezers? Ik ben gewoon blij dat ik weer dingen mag doen na al die weken van rust, nou ja, van tekenen en lezen dan. Meer mocht ik niet, geloof ik. Ons stoepje was namelijk hard bezig om helemaal onder te groeien en dat is niet de bedoeling. Als er hier en daar wat aardigs te voorschijn komt, vind ik dat wel leuk, hoor. Daarom vinden sommige mensen mij ook een tuinier van niks, maar ja, ieder doet het op zijn eigen manier, vind ik dan. En laatst nog, ik kan het zelf bijna niet geloven, heb ik met veel plezier de brede schoolgang boven gemopt en gesopt . Het gaf mij ook veel voldoening moet ik zeggen. Mooi is dat, hè? Ik ken mijzelf bijna niet terug want ik ben zo helemaal niet. Dus ja, ieder nadeel heb z’n voordeel, je hebt weer eens gelijk, Cruyffie. Nou ja, niet helemaal, denk ik. Want lang voordat mijn arm weer min of meer gewoon zal doen, zal mijn poets- en onkruidwoede al danig geslonken wezen. Dat weet ik wel zeker. Maar goed, laat ik maar zo lang het duurt, genieten van mijn onverwachte werklust.

blog 024Deze lieverdjes laat ik lekker staan, hoor. Of het moeten er te veel worden.

Eerst wat bungelen

blog 010 Zo, nu weten jullie alles wat er te weten valt. Ik vond het nogal lastig uitleggen namelijk. Nu mag ik gewoon weer onbenulligeheden schrijven als ik daar zin in mocht hebben of juist iets heel zwaars, iets ernstigs, bedoel ik. Ik hoef pas donderdag 9 juni naar dokter de Haan en ik doe reuze mijn best met lichte oefeningen, rekken en strekken, de arm af en toe een beetje laten bungelen, niets forceren alles kalmpies an, dat was het advies.

Woensdag komt mijn zusje helemaal uit Drimmelen (Brabant) mij opzoeken om eens lekker bij te kunnen kletsen. Lief hè? Daar verheug ik mij op. Zoon Martijn heeft dit weekend veel in de tuin gedaan, ook al lief!  En wie hebben het allereerst aangeboden voor mij in te vallen met bezem en stofzuiger hanteren?

De mannen! Ja echt waar! Tino en Guus zeiden dat ik maar hoefde te kikken en zij stonden klaar. Vanmiddag voegde pietsjanke (fokkema) zich bij de hulptroepen en beroemd of niet, ook zij wilde en kon met de dweil of de mop overweg, zei ze. Nou, dat doet mij heel erg goed, beste lezers, dat begrijpt u wel zeker? Nou ja, dit was het weer. Misschien gaat u zelf wat bungelen? Daar is een mens nooit te oud of te jong voor. Ja, dat zegt dokter de Haan (uit Koog aan de Zaan, heeft de kraan open lat’n staen…) uit Ja zuster nee zuster.

Een stekeltjeskop

blog 003Een vriend van ons –ik zal geen naam noemen- laat één keer per jaar zijn hoofd volkomen kaal scheren, in de lente.  Dan kan hij het rustig laten groeien tot het volgend jaar. Oké, het is dan wel een lang kapsel geworden, maar het is nog altijd een volle mooie zilverwitte haardos, na een tijd dan, hè?

blog 002Nu was ik vanmiddag begonnen met één boompje te snoeien, want dat moet ook ieder jaar en plots toen het af was, moest ik aan G. denken. (Jawel, één letter mag wel.) Het boompje, een Catalpa op stam- had weliswaar geen gladgeschoren kop maar toch een geinige ‘bebop’, een grappig stekelkoppie, zeg maar. In mijn gedachten zag ik er twee ondeugende ogen in en een brede grijns. “Was het weer nodig, dame?” vroeg hij mij. “En u doet het nog wel zelf. Laten de mannen verstek gaan? Hebben zeker een goeie smoes verzonnen, niewaar?”  Ik knikte maar eens, want ja, men had het druk en de baas zelf was gewond geraakt aan zijn hand (met verstoppertje spelen! )  en wat doe je dan als pronte vrouw? Knippen, zo kaal mogelijk. Dan kan hij er weer een jaartje tegen. Het deed hem plezier. Hij stond te glommen van trots en ik eigenlijk ook wel.

Het 5e seizoen ofwel…

…nazomer, nog meer gespecificeerd van die mooie dagen eind september met een knalblauwe lucht, windstil en een heerlijk temperatuurtje.  Dat hadden we de afgelopen dagen en misschien, hoop ik van harte, houden we dat nog een tijd. Wat deed ik dit weekend? Eigenlijk bijna niks, gewoon een beetje genieten en rustig aan doen.

blog 009Vandaag kwam ik wel in de benen, maakte een wandeling dus en snoeide weer een stuk van wat struiken die te groot zijn geworden. Ik kwam laatst op een lumineus idee. Als ik nu iedere 14 dagen wat zou knippen in de tuin en dat meteen in de groene emmer zou doen,kan de boel meteen afgevoerd worden, want dat is vaak zo lastig om het ook weer kwijt te raken. Dit doe ik nu al een paar weken en het begint zichtbaar te worden. Mooi zo!

blog 006Kwaster heeft vannacht naar de maan gekeken. Hij zou mij wakker maken als het de moeite was, maar het viel hem tegen, vertelde hij. “Een supermaan” heet die. Wat dat precies is? Ik heb er geen flauw idee van. U?