Denken

Ik lees momenteel  (o.a.dan*)  ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring, een filosoof. Ik kende hem niet, maar zoon M. raadde mij dit boek sterk aan toen wij in een Kringloopwinkel waren en dus kocht ik het, voor 50 cent mét handtekening en een persoonlijk schrijven.

blog-010‘Gewoon een handtekening?  GEWOON? DAT IS heel bijzonder’. Bas Haring’. 

Ik schrijf het er even bij omdat wij wat moeite hadden met de man zijn geleerde handschrift.  Service van de zaak, zeg maar. Het duurde een tijdje tot ik eraan toe kwam, maar ik ben er nu in bezig. Ik las en las en intussen dacht ik: “Jeeminee, wat een gezwam, ik word er helemaal gek van…”. Maar ik ben een doorzetster tegenwoordig en zette dus door. In een minder straf tempo en wel iedere dag vóór ‘Meneer Foppe gaat over de rooie’ één nieuw hoofdstuk. En nu zit ik er goed in, kan je wel zeggen. Het is zelfs zo dat ik dankzij  Bas tot het schrijven van dit stukje gekomen ben. Ik nam de tijd om te denken over het almaar niet-schrijven van mij. ‘Gaat er dan NIETS door mij heen? Ben ik een leeghoofd geworden?’. Zo ongeveer en meer ging er door mij heen. Ik voel mij niet schuldig, hoor. Ik verbaas mij alleen. Een paar jaar terug schudde ik iedere dag een stukje uit mijn mouw. Bij wijze van spreken dan. Maar goed, er staat nu wat en misschien word ik nog eens een filosofisch vrouwtje en komt het schrijven weer wat op gang.

*Ik las o.a. Oorlog en Terpentijn, een IsabelleAllendetje, van Hella de Jonge: ‘Los van de wereld’, van John Boyne ‘Het winterpaleis’ en een Wim de Bie’s meneer foppe (zei ik al). Allen aanraders, de een meer dan de ander, maar dat is logisch.

dsc09811P.S. De sneeuw smelt hier ook al aardig. Dag sneeuwman, dáááág!

Wijsheid

blog-021Ik heb een piepklein boekenkastje, dat Kwaster voor mij gemaakt heeft. Dat kwam omdat mijn verzameling kleine boekjes groeide en groeide… Eentje bijvoorbeeld heb ik in Frankrijk gekocht en die is echt ook helemaal in het Frans. Onlangs kocht ik een klein Kerstboekje: kinderen over Kerstmis. Het is vast uit het Amerikaans want bijna alles gaat over cadeautjes. Maar ik heb een leuke voor u uitgezocht.

025blog-022

Monoloog

blog 002Bij ons tweeën, bij Hans en mij dus, is het zo dat ik een langzame eter ben en Hans (Kwaster) juist een snelle. Terwijl ik a.h.w. hardop denk en zo indirect mijn maatje van alles op de hoogte breng, kan hij zo tevreden dooreten. Soms gebeurt het dat ik denk:  nu gaat hij wat zeggen, want hij doet zijn mond open … *spannend*…  maar nee, hij steekt een nieuwe hap in zijn mond. Maar hij luistert wel, hoor. En nu vanochtend aan het ontbijt of bijna al aan de lunch, moest ik zo lachen. Jawel om mijzelf. NOU HET REGENT TOCH WEER, ZEG! Ik vertelde hem dat ik opeens dacht (i.v.m. mijn arm):  je zult toch maar vioolspelen en zo’n ongeluk krijgen! Want je grijpt met je linkerhand de goede noten en de viool houd je op kinhoogte –PIJPENSTELEN GEWOON–  en zo hoog kan  ik nog lang niet. De mensen zouden raar kijken als ik mijn viool helemaal naar beneden hield.  Wat zeg ik nu allemaal? Hoe kom ik erop?  Ik héb niet eens een viool, laat staan dat ik er op zou kunnen spelen, ook zonder ongeluk. Hahahaha, als ik dat nu van de piano gedacht had, want dat kán ik,  maar dat heb ik trouwens al gedacht. Kwaster glimlacht en zegt: “Dat is dan een geluk bij een ongeluk”.  Daar moet ik helemaal om lachen. U ook? Of is het wat onduidelijk? Zal ik het nog eens opnieuw vertellen?

Nog wat tekeningen uit het wat grotere schetsblok, van alles wat.

blog 021blog 023blog 020blog 024

Plan 2

blog 041Nu plan 1 voortijdig is afgerond, 366 tekeningen zijn zelfs ver binnen het jaar klaar, wordt het tijd om over plan 2 na te denken. Ik denk dat ik eruit ben, lieve mensen. Tot 21 september teken ik nog gewoon verder , ja waarom niet, ik vind het veel te leuk. Tegelijkertijd houd ik ook wat vakantie, doe ik leuke dingen en geniet ik nog wat van de zomer, als dat mogelijk is dan. Maar na 21 september of op 1 oktober ga ik etsen. Het liefst zou ik kunnen zeggen dat ik iedere dag een ets ga maken, maar er komt veel meer ambacht bij, het zink schuren en poetsen en randjes en kantjes vijlen, voor er een plaatje klaar is om te bewerken.  Je kunt ze ook kant en klaar kopen maar dat zou te duur worden. Tegenwoordig doet men het ook op plastic, maar ik heb dat nog nooit gedaan. Vóór 21 september ga ik wel alvast  wat dingen uitproberen. Het wordt dus niet zo’n strak plan als het eerste, want tussendoor blijf ik tekenen en/of schilderen, maar het etsen is dan discipline nummer 1.. Zoiets had ik gedacht dus.

En al wandelend kwam ik langs het atelier van een collega. Er hingen schilderijen van haar en alsof de duvel ermee speelde, een rijtje etsen met knijpers aan een koord. Ik had ze al eerder bekeken maar nu lette ik meer op de techniek. Opeens kwam zij naar voren gelopen, deed de deur open en riep enthousiast: “Thérèse, kom binnen…”  Ik bekeek binnen haar werk, zij liet mij haar echte atelier zien achter de zaak –haar man is lijstenmaker- wij kletsten, veelal over het vak en ik vertelde van mijn etsplannen. Zij werd meteen enthousiast en bood mij hulp aan als dat nodig was en … om mij aan te moedigen, mocht ik een ets van haar uitzoeken als een cadeautje. Wat lief hè? Als dit geen goed begin is voor het nieuwe plan, dan weet ik het ook niet. Ik koos deze: een fluitspeelster, juist ja, omdat kleindochter Mare dat ook zo mooi kan. U begrijpt dat mijn dag  helemaal goed was. Wat kan een mens soms toch blij zijn, heerlijk!

Juist

“Kwastertje” zei ik, “ik moet weer eens een logje schrijven, weet jij wat?  Ik weet niks. De vorige keer heb ik al Boeli’s gedachten gebruikt, dat kan ik toch niet weer doen?  Maar mijn hoofd lijkt wel een zeef te zijn, zo vliegt er een gedachte doorheen, zo boem is hij ook weer weg.  Sommige mensen gaan juist iets doen om hun hoofd leeg te krijgen, bijvoorbeeld wandelen of …nou ja, weet ik veel, ‘daar word je hoofd zo lekker leeg van’ zeggen ze dan.  Maar ik heb altijd juist graag een vol hoofd en meestal is dat ook zo, maar nu ik zo veel teken en kleur, krijt en schilder, zie ik in gedachten vol blijdschap trouwens allemaal nog te maken tekeningen, schilderijen en … boekjes ook al. Ideeën zijn er dus wel, maar niet op schrijfgebied.

En dan … de huisschilder die de school zou komen schilderen, komt maar niet, wij wachten al sinds vorig jaar. De lingeriekoopman op de markt heeft mij vorige week de verkeerde maat BH’s meegegeven, waardoor ik deze week (altijd op donderdag) alweer naar diezelfde markt moest en dat is nu niet direct mijn hobby.. Bovendien regent het vaak in het dorp op donderdag of is het juist bloedheet zoals vandaag. En willen wij eigenlijk wel in de school blijven wonen? Dat is een heel groot probleem. Te groot om er over na te denken voorlopig. En moet Boeli een belletje aan, al of niet?  En wanneer zou ik weer een beetje kunnen zwemmen met deze arm? Ik oefen ijverig, maar die arm helemaal strekken gaat nog lang niet. En die snoepjes die voor mijn neus lagen, zijn veuls te lekker en zijn al bijna op, misschien nu al, want Kwaster zit er vlak naast.

blog 027

Wijsheid vanBoeli

Aan het woord is dit keer eens onze Boeli voor de afwisseling. Hij heeft dit alles hardop bedacht en ik was er van onder de indruk. Daarom heb ik het snel genoteerd, want zo iets verstandigs hoor je ook niet elke dag. Verder moest hij nog een tijdje stilzitten voor een ernstig portret en dat deed hij. Zie hier het resultaat, lieve lezers en neem de wijze les ter harte, ook al heeft u helemaal geen 4 poten en zeker geen staart. Het gaat natuurlijk om het diep nadenken maar dat had u vast al wel begrepen.

blog 008blog 007

Dromen

blog 004Dromen zijn bedrog, zeiden ze vroeger. Haha, mooi niet, denk ik zelf. Vannacht droomde ik van Gijs, Gijs Royaards, die een paar maanden geleden overleden is. Een kunstenaar met wie wij al meer dan 25 jaar bevriend waren. Ik vertelde het aan Hans. “Het was helemaal Gijs, Hans. Hij zou ‘even’  iets voor mij uitdraaien en het duurde en duurde… Gijs had nooit haast, integendeel.  jij ging intussen naar huis en hij vertelde  dat hij ziek was en niet meer zou genezen en opeens begon hij te huilen en legde zijn koppie tegen mij aan”.  Zo namen we afscheid in mijn droom, dat is ontroerend toch? Een mooie droom.  Later zal ik nog wat meer over Gijs bij leven vertellen, help mij herinneren, zei mijn lieve moeder altijd.