Succes

Afgelopen woensdag –dus de week is nog niet om- ben ik begonnen met streng te lijnen. Zeker, zeker, uit ijdelheid, dat speelt mee, maar voornamelijk omdat het belangrijk is voor mijn diabetes. Ik slik weliswaar alleen pillen ervoor, ik hoef geen insuline te spuiten, maar er moeten eigenlijk wel wat kilootjes eraf, volgens de diabetesverpleegkundige en die weet het natuurlijk. Ik ben nu binnen een week al 2 kilo afgevallen, dus dát noem ik succes. Het gaat niet vanzelf, hoor! Ik laat er veel voor staan. Bovendien had ik nog in diezelfde week twee feesten: één buiten de deur in Enkhuizen, waar Hans als kunstcurator een prijs moest uitreiken. We zaten in de Mastenbar bij de haven, waar je een prachtig uitzicht hebt.

Keek je weer even de kring gasten rond, kwam men langs met een drankje en heerlijke hapjes. Ik heb wel wat genomen, hoor, maar MATIG hè. Dat is al moeilijk genoeg. En zondag j.l. was het Moederdag, ook een beetje feest dus. Toch is er twee kilo weg. Normaal schrijf ik hier niet over, maar misschien helpt dit wel om het vol te houden. Want het is nog een lange weg, vrees ik. Nou nee, het MOET, maar ik hoop dat ik het zal volhouden. Moedigt u mij gerust wat aan, alle beetjes –nee, geen hapjes – helpen of spreekt u mij gerust bestraffend toe als ik gezondigd heb. Tenslotte doet u er een goede daad mee!

Advertenties

Vooruit dan maar…

blog-002Ik zal braaf doen wat mij gevraagd werd, nog een gewone dag beschrijven. Ik ging NIET naar Artis, dus deze dag zal vast  overeenkomsten vertonen met die van gisteren. Ik stond vandaag wat te laat op, ik dronk koffie en tekende een 10 minuten-tekening.

blog-liesDaarna rommelde ik maar wat, maar wat precies? Ik weet het niet meer. Na de middagboterham maakte ik een portrettekening (naar een foto) van een lieve vriendin.

blog-014Daarna maakte ik een wandeling en fotografeerde wat dingen die op een komende herfst wezen. (zie facebook, als u daaraan doet). Ik deed de afwas en ruimde hier en daar wat op. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in en dan schiet het ook niet op. ’s Avonds aten wij door Hans bereide vissticks, aardappelpuree, erwtjes uit de diepvries en lekkere sla met van alles erin. Ons toetje was Griekse yoghurt met honing. Boeli kreeg een klein eigen bakje maar zonder honing. Morgen wordt waarschijnlijk leuker want dat wordt Artis, als er niets tussenkomt tenminste.

blog-012O ja, ik zag ook een soort Hitlerkat met zo’n raar snorretje. Ik ben zo blij dat Boeli er veel beter uitziet, zo’n stomme snorremans moet ik niet, hoor.

klik op foto’s voor groter.

Zomaar een dinsdag

blog-004Omdat ik niet goed weet wat te schrijven, ga ik eens iets anders proberen. Ik ga vertellen hoe deze dag verloopt. Awel, daar komt-ie: ik stond voor mijn doen tamelijk op tijd op en ging douchen, aankleden, naar beneden en daar Boeli begroeten en brokjes geven. Ik zette koffie en at wat. Ik ben niet zo’n ontbijter maar moet iets eten bij mijn pillen voor de diabetes. Ik maakte een 10 minuten tekening, ik kijk niet meer op mijn horloge maar schat de tijd. En nu? Nu schrijf ik dit logje, ha ha.

bpg-021En nu is het al weer bijna 2 uur. Ik wandelde naar de Big Bazar om een elektrische vliegenmepper te kopen, want wij barsten ondanks al onze netheid van de fruitvliegjes. Helaas… waren ze op. Kennelijk was het hele dorp aan het meppen geweest. Ze hadden wel een mooi aquarelblok, dus dat komt altijd van pas. Dan maar naar de Blokker, ook op. “Maar het helpt bijna niks” troostte de verkoopster mij. “U kunt beter een stukje appel in een bakje doen of appelsap als u dat heeft, daarbij een scheutje azijn en water, plastic folie erop, gaatjes inprikken zo dat ze er wél in kunnen maar niet eruit”. Wat aardig hè zo’n gratis tip.

blog-022blog-020Toen ik daar toch eenmaal was, liep ik even bij de boekhandel naar binnen, even kijken alleen, dacht ik. Ik kocht daar een handwerkboek en een leesboek Billy de kat, niet zo duur allebei. En daar ik bij onze supermarkt was, ging ik even naar de planten kijken. Ik kocht er één, voor op mijn atelier, dat nu weer intensief gebruikt wordt en zo’n plant zo’n sierlijk gezelschap vormt.

Toen ging ik weer op huis aan, bepakt en bezakt. Ja, op zo’n winkelcentrum blijf ik altijd te lang snuffelen, gelukkig kom ik er niet vaak. Thuis gekomen, gingen wij lunchen. Hans maakte twee bakjes met appel enzo klaar, maar dat hielp niet. Wij kwamen toen op het idee een scheutje rode wijn erbij te doen; dat zou misschien beter werken, want ze vallen ook altijd ’s avonds spontaan in mijn glas, het liefst in rode wijn. Nu afwachten maar

blog-025Daarna maakte ik nog maar een tekening, lekker met kleur, dacht ik en véél langer dan in 10 minuten, maar het mislukte. Wel potver… heb ik nou al afgewassen? Nee, laten we dat dan maar eens gauw gaan doen. Toch heb ik de pest in als er iets mislukt, hoor en ik mag het niet eens stuk scheuren omdat het in mijn schetsblokje zit en wat erin zit, moet erin blijven, sprak ik in het begin met mijzelf af. Slim natuurlijk, je zou anders met een vrijwel leeg boekje komen te zitten. PAUZE. Wat ik vanavond doe? Dat weet ik nog niet. Misschien maak ik daar morgen een logje over of niet.

klik voor groter

Onbenulligheden

blog 004  Ik zal weer eens proberen wat vaker te schrijven hier. Ook al zijn het maar onbenulligheden.  Gisteren zat ik innig tevreden op de bank  met drie boeken naast mij. Ach, dacht ik, als ik twee boeken tegelijk kan lezen, waarom dan geen drie? En zo ben ik nu begonnen in een boek van A.F.Th. van der Heijden: ‘De helleveeg’. Dat is een roman, dus daar moet regelmatig in dóór gelezen worden. De Sprooksels kunnen natuurlijk best los en door elkaar gelezen worden. In ‘Jofel  Jiddisj’  -van achenebbisj tot zwansen- behandelt de schrijfster steeds in een klein hoofdstukje één woord. De bedoeling is een aantal Jiddisje woorden op prettige wijze aan de lezer voor te stellen. Klinkt goed hè? Ook dat kan, zelfs beter, los gelezen worden. Waarom ik dit doe? Omdat ik geen keuze kon maken én omdat ik een aanloop neem naar een ernstig, droevig en akelig maar heel goed boek volgens zoon Martijn. Het is nog niet eens zo’n onbenullig stukje geworden, geloof ik. Nou ja, misschien ook wel.

Dé arm

Hoe gaat het met mijn arm, zult u misschien wel denken of niet ,mag ook. Ja, heel raar, het gaat heel goed en toch had ik geen zin erover te schrijven. Dokter de Haan zag op de foto’s dat er flink wat aangegroeid was of hoe dat ook heten moge en zei dat ik patiënt af was, maar nu heel flink moest gaan oefenen. Mijn sympathieke fysiotherapeut was ook al enthousiast en zei: “Ik dacht het al, ik zei het toch de vorige keer…”en ja, dat was zo. Hij had dit nog bijna nooit meegemaakt, vertelde hij, zo’n snelle vooruitgang. In mijn leeftijdsklasse zal hij waarschijnlijk bedoelen, denk ik. Natuurlijk was ik reuze blij, dat wel, hoor. Maar waarom ik geen zin had om erover te schrijven, weet ik niet zo goed. Het is ook wel een beetje gênant hoor om van een fiets te vallen. Bovendien durf ik nu NOOIT meer.te fietsen.  En wat zie ik in vakantieadvertenties? ‘Prachtige natuurgebieden om te fietsen en te wandelen’. Echtgenoot kan niet lang meer wandelen en ik durf niet meer op een fiets, mooi stelletje zijn wij. *moppert nog even verder*

Een kwartiertje later:  nou ja, thuis kan het ook gezellig zijn hoor! Túúrlijk, wat krijgen we nu? Nee, nou zal die mooi zijn. Alles bij de hand, een heerlijk bed en een oost-west-thuis-best-wekker ook al. En onze Boeli dan, met al zijn streken, never a dull moment, zeg maar. Je moet gewoon tevreden zijn, lieve mensen, dát is het.

blog 025 Misschien kan ik binnenkort wel schommelen, rustig aan dan.

Een mooie vondst

blog 027Ik maakte onlangs een wandeling langs een brede sloot en wat zag ik daar? Een heel veld waterlelies en hun grote bladeren waren “rúcksichtloos” uit het water geschept en wreed op de oever gegooid.   “O wat vreselijk zonde” dacht ik, “wie doet dat nu met zoiets prachtigs?” Maar toen herinnerde ik mij dat de sloten regelmatig uitgediept moeten worden en de wallenkanten schoongemaakt. Anders zouden de sloten zomaar dichtgroeien. Ja, je woont op het platteland en dan weet je dat.

blog 031blog 034Evengoed stond ik met droeve ogen naar de ravage te kijken. Ik zag een paar bloemen liggen die er nog fris uitzagen. Weet je wat, dacht ik, ik probeer hier een nieuwe profielfoto te maken. En ja, gelukt, leuk, vind ik zelf dan.

blog 013blog 002Vervolgens nam ik wat mee naar huis om het in een schaal te leggen. En ja, één bloem deed het. Hij fleurde op en ging helemaal open. Voor wie een vijver heeft, zal dit bekend zijn, maar voor mij was dit heel bijzonder.  ’s Avonds ging hij weer dicht, tot mijn verbazing. “Wow Hans, zou hij morgen weer opengaan?” vroeg ik. Nee, dat dacht hij niet, “Ze bloeien misschien maar één dag”, veronderstelde hij, want ja, voor hem was dit ook nieuw. De volgende ochtend, JAWEL, hij ging weer open. Wat mooi, het leek wel de Efteling bij mij thuis, nee nog mooier, want deze was echt. Hij is nu al drie of vier keer open en dichtgegaan. Vanochtend had ik haast, vergat te kijken –ook schoonheid went kennelijk- en zag hem dicht daarstraks. Misschien gaat hij morgen nog een keertje open of zou hij ons ondankbaar vinden? Het lijkt mij wel een bloem met een zeer gevoelige ziel.. Ik heb hem al mijn spijt betuigd en morgen zal ik meteen kijken.

Rommelmarkt Nesbos

blog 001Ik was voor het eerst weer eens op een rommelmarkt. Dat was lang geleden. En ik vond het leuk. We hielden het droog. Er was best veel antiek en curiosa, een klein beetje zoals vroeger het Waterlooplein was. Ik vond het zelfs zo fijn, ook om er weer eens uit te zijn trouwens, dat ik bijna vergat om foto’s te maken. Op het ‘scheiden van de markt’ maakte ik gauw- gauw er nog een paar. Bij één van de eerste kramen zag ik al meteen iets heel leuks, maar …op wat plaatsen beschadigd maar netjes gelijmd, enfin even over nadenken dan maar.

blog 023Ik zag een fruitschaal die paste bij de fruitbordjes die ik van mijn oma geérfd maar die mijn jongens ooit kapot hebben laten vallen. Voor 2 euro’s mocht ik hem meenemen. Mooi toch? Maar intussen liep ik toch over ‘dat leuke ding’ te denken. “Zal ik toch maar eens …? piekerde ik. En ik besloot het te doen, als het er nog was. “Kwaster, nog even langs die kraam, dat had je beloofd, riep ik. En ja, het stond er nog. ik deed een tegenbod en jawel, ik had het. Nou kijk eens, is dit niet een heel erg leuk ding? En hij kan open en dicht… is nog praktisch ook dus.

blog 018blog 024