Modern koken

Nu de timmerlui klaar zijn met alle grote en kleine klussen, krijgen we weer wat regelmaat, hoop ik. Tijd om met mijn nieuwe plan door te gaan, want daar was ook al de klad in gekomen. “Al weer een plan, nee hè?” zult u misschien zeggen. “ Zeker nog meer artisticiteiten?”  Nee, het is iets wat de meeste mensen elke dag doen en dan nog met het grootste gemak, namelijk … koken. Ja, koken. En bakken en braden en stoven en fruiten enzovoort. Ik zal u later wel eens uitleggen, waarom dat ik al járen niet meer doe. Wél doe ik trouw de afwas –nee, wij hebben geen vaatwasser- maar het koken, eten bereiden, zeg maar,  dát doet Kwaster (Hans). En lekker dat hij dat kan, ja zeker én gezond én gevarieerd, echt waar. Toch vind ik dat ik het zelf weer eens moet gaan doen, al is het maar af en toe. Ik heb her en der wat recepten bestudeerd en vandaag heb ik een curryschotel gemaakt: bieten met garnalen. Het lijkt u misschien maar raar, maar het was toch erg lekker. Ik som de ingrediënten even op, dan krijft u een idee. Rijst (basmati), zonnebloemolie, 1 ui, 3 tenen knoflook, verse gember (geraspt), tomatenpuree, 3 grote bieten in blokjes, 1 blik kokosmelk, 1 eetlepel garam masala, diepvriesgarnalen, ontdooid, koriander en i limoen, in partjes. Alleen die namen al; ik had nog nooit van basmatirijst gehoord, laat staan van ‘garam masala’. Dat ga ik dus vaker doen, leuke moderne recepten uitproberen, in de hoop dat ik het plezierig  ga vinden.

Advertenties

Een soort kookworkshop

Kent u de Hello Fresh maaltijden, koken uit een box a.h.w.? Ik zal het toch maar uitleggen. Je kunt bijvoorbeeld drie maaltijden per week bestellen. Dan doen zij alle benodigdheden hartstikke vers in een doos en sturen dat naar je op. Niet voor niks natuurlijk, maar daar hebben we het nu niet over. Ik had de reclame gezien, op een logje van Wieneke gelezen hoe leuk en lekker het was en dacht er nog even over.  Toen kreeg ik tot mijn verrassing bericht van haar dat ze als goede klant drie mensen zo’n doos mocht schenken en ik was een van de gelukkigen. Dus vorige week gingen Hans en ik samen aan de slag. Eerst zou ik het alleen doen, maar gelukkig kwam hij mij helpen. Als ik het alleen gedaan had, zou het een heel andere maaltijd geworden zijn, vrees ik. Ik verwarde de Turkse peper met de Spaanse enzovoort. Bovendien moet je voor twee personen alles met twee vermenigvuldigen. Dat lijkt logisch, maar toch vergat zelfs Hans dat een keer bijna. Maar alles is gelukt. Wij hebben smakelijk gegeten, maar vooral hebben wij veel lol gehad. Het leek echt wel op een workshop en het is reuze spannend of het er zo uit komt te zien als op het plaatje. Niet alleen dat je geen boodschappen hoeft te doen, is fijn maar vooral dat je niet hoeft te piekeren van “wat zullen we nu weer eens eten?” én dat er gerechten bijzitten die je nog nooit hebt gemaakt. Ik ben eigenlijk wel apetrots, hoor.

Iedereen tevreden?

blog-010Alle feestvarkens tevreden met hun verjaardag?  Was de taart lekker?  Leuke post gehad of alleen maar mail?  De cadeau’s naar ‘t zin en ook  genoeg?  Dan sluiten wij nu de tent.  Er kan niet meer geruiild worden of geklaagd. Alle verjaardagen en feesten zijn nu voorbij, tenminste die van december en januari, bedoel ik natuurlijk. Mare was de allerlaatste en werd 10 jaar. Zelf had ik graag een paar  jaartjes teruggegeven, maar dat schijnt sowieso niet mogelijk te zijn. Eens gegeven, blijft gegeven. Flauw hoor. Het was  me weer wat, beste lezers, maar alles is goed verlopen. Heeft u het ook zo druk gehad?  Dat zal vast wel. Ik ga nu weer eens rustig aan doen en tegelijkertijd wat opruimen, dan hier, dan daar, in wat voor tempo wacht ik wel af.  Maar op de eerste plaats gaat plan 2 gewoon door: het Etsjaar, weet u nog? En verder zie ik wel hoe en wat.

blog-009

Bijna werd mij een “ontrommelcoach”  in de maag gesplitst, een professionele nog wel, wat dat ook is. Nou, daar moet ik niks van hebben, hoor. Stel je voor dat ik fijn zit te tekenen –het gaat lekker- en die mevrouw  ( dat mens) gaat opeens uitleggen hoe het allemaal veel gemakkelijker kan, dat ik veel te veel spullen heb, alsof ik dat zélf niet weet en  dat zij zoveel tips en ideeën heeft maar dat ik dan wél moet luisteren, dat zij niet voor niks komt en het ontzéttend goed weet. Ik heb nee gezegd. Volgens mij is het gewoon een trend, dat ontrommelen of ontspullen. Ben je gek: straks heeft iedereen spijt en gaat alles nieuw kopen, ja ja, ik ben wel wijzer.

Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024

Vooruit dan maar…

blog-002Ik zal braaf doen wat mij gevraagd werd, nog een gewone dag beschrijven. Ik ging NIET naar Artis, dus deze dag zal vast  overeenkomsten vertonen met die van gisteren. Ik stond vandaag wat te laat op, ik dronk koffie en tekende een 10 minuten-tekening.

blog-liesDaarna rommelde ik maar wat, maar wat precies? Ik weet het niet meer. Na de middagboterham maakte ik een portrettekening (naar een foto) van een lieve vriendin.

blog-014Daarna maakte ik een wandeling en fotografeerde wat dingen die op een komende herfst wezen. (zie facebook, als u daaraan doet). Ik deed de afwas en ruimde hier en daar wat op. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in en dan schiet het ook niet op. ’s Avonds aten wij door Hans bereide vissticks, aardappelpuree, erwtjes uit de diepvries en lekkere sla met van alles erin. Ons toetje was Griekse yoghurt met honing. Boeli kreeg een klein eigen bakje maar zonder honing. Morgen wordt waarschijnlijk leuker want dat wordt Artis, als er niets tussenkomt tenminste.

blog-012O ja, ik zag ook een soort Hitlerkat met zo’n raar snorretje. Ik ben zo blij dat Boeli er veel beter uitziet, zo’n stomme snorremans moet ik niet, hoor.

klik op foto’s voor groter.

Zomaar een dinsdag

blog-004Omdat ik niet goed weet wat te schrijven, ga ik eens iets anders proberen. Ik ga vertellen hoe deze dag verloopt. Awel, daar komt-ie: ik stond voor mijn doen tamelijk op tijd op en ging douchen, aankleden, naar beneden en daar Boeli begroeten en brokjes geven. Ik zette koffie en at wat. Ik ben niet zo’n ontbijter maar moet iets eten bij mijn pillen voor de diabetes. Ik maakte een 10 minuten tekening, ik kijk niet meer op mijn horloge maar schat de tijd. En nu? Nu schrijf ik dit logje, ha ha.

bpg-021En nu is het al weer bijna 2 uur. Ik wandelde naar de Big Bazar om een elektrische vliegenmepper te kopen, want wij barsten ondanks al onze netheid van de fruitvliegjes. Helaas… waren ze op. Kennelijk was het hele dorp aan het meppen geweest. Ze hadden wel een mooi aquarelblok, dus dat komt altijd van pas. Dan maar naar de Blokker, ook op. “Maar het helpt bijna niks” troostte de verkoopster mij. “U kunt beter een stukje appel in een bakje doen of appelsap als u dat heeft, daarbij een scheutje azijn en water, plastic folie erop, gaatjes inprikken zo dat ze er wél in kunnen maar niet eruit”. Wat aardig hè zo’n gratis tip.

blog-022blog-020Toen ik daar toch eenmaal was, liep ik even bij de boekhandel naar binnen, even kijken alleen, dacht ik. Ik kocht daar een handwerkboek en een leesboek Billy de kat, niet zo duur allebei. En daar ik bij onze supermarkt was, ging ik even naar de planten kijken. Ik kocht er één, voor op mijn atelier, dat nu weer intensief gebruikt wordt en zo’n plant zo’n sierlijk gezelschap vormt.

Toen ging ik weer op huis aan, bepakt en bezakt. Ja, op zo’n winkelcentrum blijf ik altijd te lang snuffelen, gelukkig kom ik er niet vaak. Thuis gekomen, gingen wij lunchen. Hans maakte twee bakjes met appel enzo klaar, maar dat hielp niet. Wij kwamen toen op het idee een scheutje rode wijn erbij te doen; dat zou misschien beter werken, want ze vallen ook altijd ’s avonds spontaan in mijn glas, het liefst in rode wijn. Nu afwachten maar

blog-025Daarna maakte ik nog maar een tekening, lekker met kleur, dacht ik en véél langer dan in 10 minuten, maar het mislukte. Wel potver… heb ik nou al afgewassen? Nee, laten we dat dan maar eens gauw gaan doen. Toch heb ik de pest in als er iets mislukt, hoor en ik mag het niet eens stuk scheuren omdat het in mijn schetsblokje zit en wat erin zit, moet erin blijven, sprak ik in het begin met mijzelf af. Slim natuurlijk, je zou anders met een vrijwel leeg boekje komen te zitten. PAUZE. Wat ik vanavond doe? Dat weet ik nog niet. Misschien maak ik daar morgen een logje over of niet.

klik voor groter

De wonderjaren

blog 017Ik ben vandaag naar het museum van de 20e eeuw in Hoorn geweest. Het is vanaf het station een heel eind lopen en daarom doe ik dat het liefst met mooi weer. Dat was het dus vandaag. Er is daar een tentoonstelling ‘De Wonderjaren’. Het gaat over de jaren vijftig, de periode van de wederopbouw. Er is over die tijd heel veel te zien. Meubels, speelgoed, boeken, tijdschriften, keukens en kookspullen,kleding en heel veel foto’s waarin de tijd van toen herleeft. Voor de wat ouderen is het een tentoonstelling waarbij je steeds denkt: “O ja, dat was zo, goh, dat kon mijn moeder wel zijn. Ja, zo’n badpak had ik ook enzovoort. Voor de jongeren is het ook leuk al die dingen van vroeger te zien. Bovendien wordt hen gevraagd wat voor eten ze vroeger niet lekker vonden, wat hun lievelingsboek was en nog meer van die dingen en dat kunnen ze op een briefje schrijven en opprikken. Het is grappig om er wat van te lezen. Ik las bijvoorbeeld ‘snotlof’ waar iemand witlof bedoelde –ik zie het voor mij- en ook las ik: …álles wat mijn moeder kookte… niet zo aardig voor die onbekende moeder die vast haar best deed. Dus voor wie daar een reis voor over heeft, het is beslist de moeite. Bovendien ligt het museum op een buitengewoon mooi punt aan de Hoornse haven.

blog 018blog 015blog 019blog 021blog 022blog 023blog 031

O ja, dat ben ik nog vergeten. Op de heenweg moest ik opeens heel nodig naar de toilet –kan gebeuren, nietwaar?- en ik nam na dat geregeld te hebben, plaats op een terrasje aan de Appelhaven of Bierkade, dat weet ik nu even niet. Zij hadden de rode loper voor mij uitgelegd, jawel en ik zat daar heerlijk in het zonnetje. Voor de eerste keer dit jaar. Goed, het is een eindje lopen, maar je passeert menig café met een terras, zoals het Veerhuys, de Hoofdtoren en de Volendammer, berucht omdat daar eens een man is vermoord! Ook passeer je een vishandel waar je allerlei broodjes kunt krijgen met haring, met zalm, met garnalen en noem maar op. Kortom je kunt er een echte uitgaansdag van maken.

blog 033