Waar blijft de tijd?

Er is een klimaatverandering op komst –dat weet iedereen- maar de laatste tijd vraag ik mij af of het mogelijk is dat er ook een tijdverandering  bezig is. Zo heb ik een logje geschreven over een fijn weekend, zo is het al bijna een week verder en nú, donderdag, is het al weer bijna zo ver. En in die tussentijd heb ik niks geschreven. Wát heb ik eigenlijk wél gedaan? Wat huishoudelijke dingessen, maar dat mag geen naam hebben. Gelezen, het boek Job van Josef Roth, heel mooi, een aanrader. Ik was met KwasterHans in Amsterdam om wat verfbenodigdheden te kopen. Ik heb wat getekend, maar ook al niet veel. Ik heb vaak gewandeld en foto’s gemaakt, dat neemt tijd,  bij mij dan.En verder? Ik zou het niet meer weten. Het komt erop neer, dat ik steeds minder doe op een dag en daarom denk ik zo maar dat de tijd harder gaat. O ja, een collega/vriendin Floor M. kwam een ets bij mij kopen voor haar zoon en natuurlijk hebben we meer etsen bekeken en nog gezellig gekletst. Maar…die middag was ook al zo voorbij. Zie je nu wel dat de tijd sneller gaat dan vroeger? Neem nu onze schilder die ons beloofd had de buitenboel af te komen schilderen in maart en volgens mij is het nu mei en nog steeds geen schilder.  Daarom belde ik hem maar eens. “Ja, er kwam wat tussen, weet u wat, even kijken m… mmm…, ja, ik kom de eerste of tweede week van juni”. “Echt waar?” vroeg ik ongelovig. “Dan ziet u mij verschijnen, mevrouw” beloofde hij. Dat kan dan wel wezen en ik moet hem wel geloven, hoewel… maar toen ik het gesprek beëindigd had, dacht ik: waar zijn dan die maanden gebleven???  Te weten maart, april én mei, die al bijna om is. Zien jullie nu dat de tijd vliegt? Die schilder weet ook vast niet meer wat hij allemaal uitgespookt heeft en zo zal het met de timmerman ook gegaan zijn, vermoed ik. Dat jullie nog aan bloggen toekomen en sommigen nog wel iedere dag, dat mag wel een wonder heten… Maar misschien gaat de tijd in Zeeland (Ria), Friesland (Wieneke) en Groningen (ReneSmurf) wel langzamer. Het is daar tenslotte ook rustiger en kalmer en minder stress enzo. Maar ja, ik blijf toch lekker in Noord Holland wonen, hoor. Tenslotte is het overal wát, nietwaar?

Advertenties

Een lekker soepje

29386261_982299391921504_4525857052148153349_n

Bij het zien van een afbeelding van een lid van ons 12-uurfoto-clubje, zag ik vandaag een foto die mij plotseling aan iets geheel anders deed denken. Het is een herinnering van lang geleden maar het is een begrip geworden in ons gezin, zoals je dat soms hebt. Wij hadden een gezin met 5 kinderen, twee meisjes en drie jongens. Onze ouders gingen met vakantie en ik denk dat zij ons oud genoeg vonden om wat dagen voor onszelf te zorgen. Mijn tweede broer, Joop, was pas terug van een vaart met een tanker. Hij had gehoopt een wereldreis te gaan maken maar aangezien die boot alsmaar in een kringetje voer tussen Frankrijk, Engeland en Zweden , heeft hij de boot verlaten, is hij gedrost, heet dat geloof ik. Het gaf nog een heel gedoe, maar het is goed afgelopen omdat hij nog minderjarig was, denk ik. Er was één ding dat hij daar geleerd heeft en dat was chinees koken van een heuse Chinese kok. En gelooft u mij, dat was heel anders dan wij bij de Hollandse Chinees eten. Hij, mijn broer dus, was reuze trots en hij beloofde uitgebreid voor ons een diner te bereiden.  Wat hij allemaal klaar maakte, weet ik niet meer zo goed, maar de eerste gang was een soep, DE SOEP DER GODEN genaamd. U begrijpt wel dat wij allemaal smulden. Enfin, het leven ging door; we gingen naar onze diverse opleidingen, scholen  of werk  tot onze ouders weer terugkwamen. Wij gingen hen met z’n allen verwelkomen en waren blij dat zij gezond en wel weer thuis waren.  “Nou”, vatte mijn moeder alle verhalen samen, “ik ben blij dat het zo goed gegaan is en nu ga ik gauw wat te eten maken.” en zij ging de kelder in. Even later kwam zij met een nogal wit gezicht weer de kamer in en zei: “Er staat daar een pan met iets heel smerigs erin, wat is dat nou, getverjesses?”  Mijn broer Joop sloeg zijn hand voor zijn gezicht en zei: “Tja…helemaal vergeten, Mam. Ik kookte chinees en dat wás DE SOEP DER GODEN, ja nu niet meer natuurlijk. Zonde evengoed, het was een heerlijk soepje, Mam!”  Mijn moeder kon er op dat moment niet om lachen.

Modern koken

Nu de timmerlui klaar zijn met alle grote en kleine klussen, krijgen we weer wat regelmaat, hoop ik. Tijd om met mijn nieuwe plan door te gaan, want daar was ook al de klad in gekomen. “Al weer een plan, nee hè?” zult u misschien zeggen. “ Zeker nog meer artisticiteiten?”  Nee, het is iets wat de meeste mensen elke dag doen en dan nog met het grootste gemak, namelijk … koken. Ja, koken. En bakken en braden en stoven en fruiten enzovoort. Ik zal u later wel eens uitleggen, waarom dat ik al járen niet meer doe. Wél doe ik trouw de afwas –nee, wij hebben geen vaatwasser- maar het koken, eten bereiden, zeg maar,  dát doet Kwaster (Hans). En lekker dat hij dat kan, ja zeker én gezond én gevarieerd, echt waar. Toch vind ik dat ik het zelf weer eens moet gaan doen, al is het maar af en toe. Ik heb her en der wat recepten bestudeerd en vandaag heb ik een curryschotel gemaakt: bieten met garnalen. Het lijkt u misschien maar raar, maar het was toch erg lekker. Ik som de ingrediënten even op, dan krijft u een idee. Rijst (basmati), zonnebloemolie, 1 ui, 3 tenen knoflook, verse gember (geraspt), tomatenpuree, 3 grote bieten in blokjes, 1 blik kokosmelk, 1 eetlepel garam masala, diepvriesgarnalen, ontdooid, koriander en i limoen, in partjes. Alleen die namen al; ik had nog nooit van basmatirijst gehoord, laat staan van ‘garam masala’. Dat ga ik dus vaker doen, leuke moderne recepten uitproberen, in de hoop dat ik het plezierig  ga vinden.

Een soort kookworkshop

Kent u de Hello Fresh maaltijden, koken uit een box a.h.w.? Ik zal het toch maar uitleggen. Je kunt bijvoorbeeld drie maaltijden per week bestellen. Dan doen zij alle benodigdheden hartstikke vers in een doos en sturen dat naar je op. Niet voor niks natuurlijk, maar daar hebben we het nu niet over. Ik had de reclame gezien, op een logje van Wieneke gelezen hoe leuk en lekker het was en dacht er nog even over.  Toen kreeg ik tot mijn verrassing bericht van haar dat ze als goede klant drie mensen zo’n doos mocht schenken en ik was een van de gelukkigen. Dus vorige week gingen Hans en ik samen aan de slag. Eerst zou ik het alleen doen, maar gelukkig kwam hij mij helpen. Als ik het alleen gedaan had, zou het een heel andere maaltijd geworden zijn, vrees ik. Ik verwarde de Turkse peper met de Spaanse enzovoort. Bovendien moet je voor twee personen alles met twee vermenigvuldigen. Dat lijkt logisch, maar toch vergat zelfs Hans dat een keer bijna. Maar alles is gelukt. Wij hebben smakelijk gegeten, maar vooral hebben wij veel lol gehad. Het leek echt wel op een workshop en het is reuze spannend of het er zo uit komt te zien als op het plaatje. Niet alleen dat je geen boodschappen hoeft te doen, is fijn maar vooral dat je niet hoeft te piekeren van “wat zullen we nu weer eens eten?” én dat er gerechten bijzitten die je nog nooit hebt gemaakt. Ik ben eigenlijk wel apetrots, hoor.

Iedereen tevreden?

blog-010Alle feestvarkens tevreden met hun verjaardag?  Was de taart lekker?  Leuke post gehad of alleen maar mail?  De cadeau’s naar ‘t zin en ook  genoeg?  Dan sluiten wij nu de tent.  Er kan niet meer geruiild worden of geklaagd. Alle verjaardagen en feesten zijn nu voorbij, tenminste die van december en januari, bedoel ik natuurlijk. Mare was de allerlaatste en werd 10 jaar. Zelf had ik graag een paar  jaartjes teruggegeven, maar dat schijnt sowieso niet mogelijk te zijn. Eens gegeven, blijft gegeven. Flauw hoor. Het was  me weer wat, beste lezers, maar alles is goed verlopen. Heeft u het ook zo druk gehad?  Dat zal vast wel. Ik ga nu weer eens rustig aan doen en tegelijkertijd wat opruimen, dan hier, dan daar, in wat voor tempo wacht ik wel af.  Maar op de eerste plaats gaat plan 2 gewoon door: het Etsjaar, weet u nog? En verder zie ik wel hoe en wat.

blog-009

Bijna werd mij een “ontrommelcoach”  in de maag gesplitst, een professionele nog wel, wat dat ook is. Nou, daar moet ik niks van hebben, hoor. Stel je voor dat ik fijn zit te tekenen –het gaat lekker- en die mevrouw  ( dat mens) gaat opeens uitleggen hoe het allemaal veel gemakkelijker kan, dat ik veel te veel spullen heb, alsof ik dat zélf niet weet en  dat zij zoveel tips en ideeën heeft maar dat ik dan wél moet luisteren, dat zij niet voor niks komt en het ontzéttend goed weet. Ik heb nee gezegd. Volgens mij is het gewoon een trend, dat ontrommelen of ontspullen. Ben je gek: straks heeft iedereen spijt en gaat alles nieuw kopen, ja ja, ik ben wel wijzer.

Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024

Vooruit dan maar…

blog-002Ik zal braaf doen wat mij gevraagd werd, nog een gewone dag beschrijven. Ik ging NIET naar Artis, dus deze dag zal vast  overeenkomsten vertonen met die van gisteren. Ik stond vandaag wat te laat op, ik dronk koffie en tekende een 10 minuten-tekening.

blog-liesDaarna rommelde ik maar wat, maar wat precies? Ik weet het niet meer. Na de middagboterham maakte ik een portrettekening (naar een foto) van een lieve vriendin.

blog-014Daarna maakte ik een wandeling en fotografeerde wat dingen die op een komende herfst wezen. (zie facebook, als u daaraan doet). Ik deed de afwas en ruimde hier en daar wat op. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in en dan schiet het ook niet op. ’s Avonds aten wij door Hans bereide vissticks, aardappelpuree, erwtjes uit de diepvries en lekkere sla met van alles erin. Ons toetje was Griekse yoghurt met honing. Boeli kreeg een klein eigen bakje maar zonder honing. Morgen wordt waarschijnlijk leuker want dat wordt Artis, als er niets tussenkomt tenminste.

blog-012O ja, ik zag ook een soort Hitlerkat met zo’n raar snorretje. Ik ben zo blij dat Boeli er veel beter uitziet, zo’n stomme snorremans moet ik niet, hoor.

klik op foto’s voor groter.