Een bijzonder weekend

Toevallig – nee, niet speciaal voor Moederdag- was dit weekend iedereen thuisgekomen. De kleinkinderen kwamen pas aan het eind van de zaterdagmiddag want er moest eerst nog gevoetbald worden en hun moeder moest ook nog tajsji lesgeven, maar rond half vijf waren ze er dan toch. “Oma” riepen zij in koor, “wij willen knutselen…” Dat was leuk, want ik had die week met opruimen juist een heleboel knutselspullen in een grote doos gedaan, dan konden ze maar kiezen, dacht ik. En dat was goed gedacht. “Oma, mama mag niet in de gang komen, hoor! Voor Moederdag, snap je wel?” Wij  knikten allemaal heel geheimzinnig en ze gingen meteen met iets aan de slag. En ik moet zeggen, dat ze allebei iets ontzettends leuks gemaakt hebben. Mare een varkentje in een hokje met stro  (getekend en met kralen geplakt) en Rein een afbeelding van zijn moeder met goudkleurig haar, een tasje en een bad met badschuim. Kijk, hier zijn de foto’s.

Ze hebben alles zelf verzonnen en binnen een uurtje gemaakt. Ik ben trots op ze en hun moeder natuurlijk ook de volgende dag. ’s Avonds kletsten wij wat en iemand zette even het songfestival op.  “Hè nee toch, niet dat stomme gedoe” en dat vond eigenlijk iedereen ook. Maar na een tijdje kijken, gebeurde er zo iets als een wonder. Onze beide zoons zagen de humor er van in en kregen de slappe lach. En bij ieder nieuw nummer moesten zij nog harder lachen en riepen: “Wij zijn helemaal omgeturnd….hahahahaha…wat een stom gedoe !”  Zij leverden samen commentaar wat wij niet verstonden maar het was zo’n aanstekelijk gelach, dat wij net zo moesten meelachen en bij iedereen liepen de tranen over de wangen. Ik denk niet dat dát de bedoeling was maar wij hadden ondanks dat songfestival een geweldige avond.

Advertenties

Bergen aan Zee

Wij hadden de vorige week de kleinkinderen te logeren vanwege de voorjaarsvakantie. Dan is het altijd een aanleiding om ‘iets leuks te gaan doen’  in Rein zijn woorden en dan bedoelt hij ook echt iets bijzonders, niet zomaar naar een kinderboerderij of naar een bos nee naar Artis of naar het Wassenbeeldenmuseum  (“heb ik van gedroomd, Oma”) of naar Indonesië of naar Australië…

Ons leek het leuk om nog even te wachten met Artis, tot de bollen in bloei staan en nu naar het Zeeaquarium in Bergen te gaan. Wij zelf waren daar ook nooit geweest trouwens. Ze vonden het prachtig en de grootste attractie was de vijver met roggen, die je mocht aaien.

Het is ook een prachtig gezicht: ze liggen plat in het zand, dan zwemmen ze een rondje en dan gaan ze bijna rechtop staan en laten zich aanraken.  Ik heb het geprobeerd te fotograferen. (De eerste is liggend, de tweede staat hij rechtop en zie je de onderkant). Ik had er nog best een tijdje willen blijven, maar zij hadden alles ‘al wel vijf keer’ gezien.

 

Naar buiten dus, het strand op. Het was wel berekoud, maar je moet toch bij de zee geweest zijn, nietwaar? Rein holde achter zijn zus aan, zo het koude water in, tot aan zijn knieën was hij kletsnat. Mare was nog droog, hoor. Rein had in zijn enthousiasme gewoon niet goed uitgekeken. Enfin, we kregen trek en gingen een tosti  eten en er wat bij drinken. Ondanks de ijzige kou was het een feestelijke dag, waar we allemaal op onze eigen manier van genoten hebben.

En het laatste feestje weer…

Echt waar, mensen, ik hou wel van feesten, maar dit seizoen is het wel eens zwaar in onze familie. Neem onze kleinkinderen nou: Rein is op Nieuwjaar jarig, kwam als het ware midden tussen het restant oliebollen ter wereld en Mare, zijn zus, deed het wat kalmer aan, maar toch al op 10 januari.

Háár verjaardag vierden wij, de opa’s , de oma’s en diverse ooms, gisteren. Overal hingen nog grote en kleine spoken, de overblijfselen van Rein zijn kinderpartij Ghostbusters getiteld. Mare haar kinderfeest komt nog wat later en daarna kunnen haar ouders ook wat gaan uitrusten. Wij mogen natuurlijk niet klagen maar zelfs mijn zoon, hun vader, die toch tegen een stootje kan, zei mij: “Ja, het komt wat dicht bij elkaar allemaal, met Sinterklaas en Kerstmis erbij. Poe poe…”

Maar goed, het wás gezellig gisteren. Mare was met al haar cadeautjes heel blij, de oudjes (wij dus) vonden het gezellig elkaar wéér te zien, sinds 1 januari niet meer gebeurd, en er waren drie soorten heerlijke taarten waaruit wij mochten kiezen. Rein vertelde ons van zijn feestje met allemaal jongens!  Het was geweldig leuk geweest. En verder laat ik u wat foto’s zien.

Gróót verlof

Ik bén er weer, beste lezers. Ik weet niet wat mij mankeerde, maar ik had na de Kerstdagen, het Oude Jaar, het Nieuwe en tevens de verjaardag van kleinzoon Rein én na mijn eigen verjaardag nergens puf meer voor. Hoe ik mijn dagen doorgekomen ben, ik zou het niet meer weten. De goede bedoeling was er wel, hoor. Steeds dacht ik: “Morgen ga ik weer aan de slag…” maar nee, er kwam niets van. Ach, het zal wel ergens goed voor zijn.

Wél heb ik mijn weblog geprint en er een ringbandje omheen laten zetten. Ik heb zo al heel wat logboeken waarin ik kan herlezen, als ik dat wil, steeds een jaartje vol. Misschien vind u het leuk om er een paar te bekijken. Het zijn ze niet allemaal, hoor, maar dan krijgt u een indruk. Ik kies altijd met zorg een voorplaat uit en Kwaster maakt de letters erbij. Kijk, deze is van afgelopen jaar: Boeli speelt met een elektriciteitsdraad. Nee, is niet gevaarlijk.

 

Kerstmis 2017

Ze slapen niet echt, hoor. De boeven, ze kunnen zo bij het toneel.

Zo, dat hebben we weer gehad. Hoewel het heel gezellig was uiteindelijk,  de hele familie compleet was, hadden wij in de aanloop naar het feest allerlei tegenslag. Ik noem maar wat dingen: wegens tijdgebrek besloten wij de kerstpost voor het eerst van ons leven met de mail te doen, in de veronderstelling dat wij van de hele familie én van onze vrienden alle mailadressen wel zouden hebben. Maar nee, dat was dus niet het geval. Het kwam er toen op neer, dat wij, in de zenuwen geschoten,  sommige mensen die wij áltijd stuurden vergaten nota bene. Inmiddels waren wij te laat voor Kerst en behoorlijk stressig geworden, terwijl wij net gedacht hadden dat het zoveel gemakkelijker zou zijn. Bovendien waren wij telkens wat kwijt, het laatst mijn nieuwe verse agenda, die ik juist tijdig gekocht had, Nou ja, nog vóór de Kerst stortten wij al bijna in en was ik geneigd om te gaan kijken of er voor ons nog plaats was ergens in een herberg in een of ander land.

Maar dapper besloten wij thuis te blijven en het Kerstfeest gewoon te vieren net als héél véél andere mensen, boodschappen te gaan doen, bedden te dekken, de ergste rommel te ruimen en menu’s voor vegetariërs door te kijken. Een boompje en mijn mooie kerststal stonden er al een tijdje. Nou ja, wij vergaten wat en Kwaster ging nóg maar eens naar de winkel. Maar ik geloof dat het toen wat rustiger werd in onze gemoederen. En toen werd het Kerstmis, wij lagen bij nacht in ons bed. Wij sliepen heerlijk en hoorden d’engelen nauwelijks zingen. Verder was er geen pech meer, iedereen vermaakte zich, er is niets aangebrand, noch eten, noch mens of kind en dat, lieve mensen, was het wel zo’n beetje. Hoe was uw Kerst, als ik  vragen mag?

Niet gelukt (1)

Het idee ‘doorloopverhaal’ (waarschijnlijk een door mij verzonnen woord) is niet gelukt. Het is als het ware in een opstopping van gebeurtenissen terechtgekomen. Ik zal u eerst uitleggen wat ik bedoelde met een  doorloopverhaal. Ik was van plan geregeld wat foto’s te maken en dan zo af en toe een klein stukje blog erbij te schrijven én dat meteen plaatsen, waarop er later  –verrassing– weer een stukje zou volgen of meerdere en de volgende dag ook zo. Helaas, tegen de avond al raakte vader Aron met zijn kinderen helemaal door het dolle en onderbrak ik maar mijn te schrijven verhaal. Misschien een volgende keer, héél misschien dan.

Het belangrijkste was dat we samen een dolgezellig weekend hadden, waarin er gedwarsfluit werd,  Mare solo en samen met haar moeder, ons raam versierd werd met kersttekeningen, we spelletjes gedaan hebben, waarmee we vreselijk gelachen hebben, terwijl we de spelregels niet eens kenden en ook het winnen of verliezen er niet toe deed. Het heet het Kikkerspel, maar wij zijn de gebruiksaanwijzing kwijt geraakt alsook de spelregels. Wij verzonnen zelf maar wat en dat was wél zo leuk eigenlijk. Toen raakten wij drieën Mare, Rein en Oma een beetje door het dolle. Vandaar óók het mislukken van het ‘doorloopverhaal’.

 

Helaas werd er besloten om al ’s middags terug te gaan helemaal naar Gorinchem vanwege de beroerde weersomstandigheden. Heel verstandig, hoor, dat wel.  “Toch had ik graag hier nog willen blijven” zei Rein spijtig. Nou, ze hebben er dan ook 3 uur over gedaan i.p.v. anderhalf uur, maar veilig thuis gekomen. De andere zoon hoefde maar tot Hoorn maar het was ook daar glibberig en glad maar ook hij is goed aangekomen. Hè hè gelukkig maar. Akelig dat gevaarlijke rotweer.