Niet gelukt (1)

Het idee ‘doorloopverhaal’ (waarschijnlijk een door mij verzonnen woord) is niet gelukt. Het is als het ware in een opstopping van gebeurtenissen terechtgekomen. Ik zal u eerst uitleggen wat ik bedoelde met een  doorloopverhaal. Ik was van plan geregeld wat foto’s te maken en dan zo af en toe een klein stukje blog erbij te schrijven én dat meteen plaatsen, waarop er later  –verrassing– weer een stukje zou volgen of meerdere en de volgende dag ook zo. Helaas, tegen de avond al raakte vader Aron met zijn kinderen helemaal door het dolle en onderbrak ik maar mijn te schrijven verhaal. Misschien een volgende keer, héél misschien dan.

Het belangrijkste was dat we samen een dolgezellig weekend hadden, waarin er gedwarsfluit werd,  Mare solo en samen met haar moeder, ons raam versierd werd met kersttekeningen, we spelletjes gedaan hebben, waarmee we vreselijk gelachen hebben, terwijl we de spelregels niet eens kenden en ook het winnen of verliezen er niet toe deed. Het heet het Kikkerspel, maar wij zijn de gebruiksaanwijzing kwijt geraakt alsook de spelregels. Wij verzonnen zelf maar wat en dat was wél zo leuk eigenlijk. Toen raakten wij drieën Mare, Rein en Oma een beetje door het dolle. Vandaar óók het mislukken van het ‘doorloopverhaal’.

 

Helaas werd er besloten om al ’s middags terug te gaan helemaal naar Gorinchem vanwege de beroerde weersomstandigheden. Heel verstandig, hoor, dat wel.  “Toch had ik graag hier nog willen blijven” zei Rein spijtig. Nou, ze hebben er dan ook 3 uur over gedaan i.p.v. anderhalf uur, maar veilig thuis gekomen. De andere zoon hoefde maar tot Hoorn maar het was ook daar glibberig en glad maar ook hij is goed aangekomen. Hè hè gelukkig maar. Akelig dat gevaarlijke rotweer.

 

Advertenties

Een doorloopverhaal

Is weer eens wat anders, maar of het lukt? We zullen zien. Een paar uurtjes geleden zijn de kleinkinders gearriveerd, Mare en Rein, samen met hun vader Aron en hun moeder Linda. Ze hebben met de nieuwe viltstiften de ramen versierd, in kerstsfeer gebracht dus. Straks zullen ze er wel mee doorgaan,. Ze hebben wat gedronken en een broodje gegeten en daarna gingen we meteen aan de appeltaart. Intussen zocht ik voor iemand, die dat nodig had ijzerdraad. Daarna werd mij gevraagd of ik blauw garen had. Gelukkig wist Mare het zelf te vinden, dat scheelt weer. Daarna ‘deden we een spelletje waarbij je gewoon kon blijven zitten op je stoel’. Het spelletje heet: ‘Neem een persoon in je gedachten”. Kent u het? Het was de Kerstman en toen prinses A a A… hoe heet ze nou? De oudste, die!’ Ah, prinses Amalia! Ja,ja, moeilijk hoor. Ze zijn nu even naar de Kringloop en ik kan jullie berichten van de stand van zaken hier. Tot later. O ja, ik heb in de sneeuw een foto gemaakt van Mare.

Een logeerpartijtje

Daar ben ik dan eindelijk weer. Ik had totaal geen tijd om te schrijven.  Onze kleinkinderen kwamen logeren en waren van plan eens flink te komen genieten bij ons en daarin wilden wij ze niet teleurstellen natuurlijk. Jammer was wel dat het weer niet zo meewerkte.  Maandag zou de beste dag zijn en daarom gingen wij onverwijld naar Artis. Inderdaad, op wat spatjes na, was het aardig weer. Natuurlijk hebben we bijna alle dieren gezien. Alleen het aquarium bewaren we voor een volgende keer. Daarvoor waren wij zelf te moe geworden. Die kinderen renden maar door, even uitrusten was er niet bij. In de buurt van de zeeleeuwen zei ik: “Dadelijk ga ik daar tien minuten uitrusten, ik zit daar en blijf zitten, jullie kunnen rondlopen en de zeeleeuwen ook onder water zien zwemmen, maar vraag mij niks, ik rust!”   En zowaar, dat deden ze. Ze vonden het een prachtige dierentuin. Jammer dat er geen tijgers waren… daar stond tegenover dat er dieren waren die ze nog nooit gezien hadden. Kortom genieten!

   blog 145

Ik zelf genoot dubbel want de tuin was nu op zijn mooist, met prachtige kleuren bollen, azalea’s, rododendrons en bomen met bloesem.  Wat hebben zij verder nog gedaan? Een mooi cadeautje voor papa gemaakt, die tegelijk met de koning jarig is. Wij hebben héél veel spelletjes Piraat gespeeld, waarin behoorlijk vals gespeeld werd. Het duurde een tijd voordat wij het  doorhadden en dat omdat Rein zichzelf verraadde. Nou moe, wie had dat nu van onze kleinkinderen gedacht? En nu zijn ze weer thuis. IK hoop dat ze het leuk gevonden hebben. Wij vinden het heerlijk rustig, hebben weer tijd voor ons zelf, hoeven geen verhaaltjes voor te lezen, geen Piraat meer spelen… toch wel jammer.

Het moest van ons moeder

Wat moest er van ons moeder?  Eén keer per jaar een familiedag houden en nog wel op haar kosten. Zij had hiervoor een speciaal potje gereserveerd. Iedere keer is de beurt aan een ander om wat te organiseren. Het eerste jaar dat echtgenoot en ik het deden, liep het allemaal nogal soepel, als ik mij goed herinner. Dit keer waren wij opnieuw aan de beurt en wij dachten dan ook optimistisch: “Dat zal wel lukken, wel ja, zo moeilijk is dat niet!”  Het enige is dat we iets moeten vinden dat leuk is voor jong en oud. Daar dachten wij dus over en als vanzelf diende het zich aan. Ik las op Facebook dat iemand een wandeling had gemaakt samen met andere mensen onder leiding van een boswachter vlakbij ons geboortedorp. Dat het daar erg mooi is, wist ik nog en nu schijnt het nog mooier te zijn geworden. Ik kreeg van de betreffende persoon allerlei informatie en wij besloten daar zelf eerst  te gaan kijken. Of we daar in de buurt wat konden drinken en later een hapje eten –gewoon én vegetarisch- of we een beetje afgezonderd konden zitten en vooral of het sfeervol was.

En ja, dat was allemaal goed, mooi gelegen in het bos. Ideaal voor de kinderen om daar lekker te kunnen rotzooien, zeg maar, blubber, gras en bomen aanwezig, wat wil je nog meer als gezond kind?  Wij ouderen kunnen dan rustig wat kletsen, zo stelde ik mij voor. Dat kan ook allemaal en de meesten vonden het ook een heel goed plan, maar…  wanneer?  Het gebeuren zou plaats vinden rond 1 juni, de trouwdag van onze ouders. Dat hadden wij zelf destijds afgesproken. Dus stelden wij een datum voor, zaterdag 27 mei. Nee, dan was er toevallig de doop van het jongste kleinkind in Aken en de stam van broer J. viel dan uit. Toen kozen wij twee data, dat was misschien beter. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, wij mailden en wij mailden en nu hebben wij een datum plus dat wij het nog konden veranderen bij dat leuke restaurant. Even was ik nog bang dat het een familiewinterdag zou worden, maar nee. Organiseren is niet mijn sterkste kant, dát heb ik nu wel gemerkt. Nu nog duimen voor mooi weer, dat is al wat we doen kunnen.

Help wat gebeurt hier?

DSC01085DSC01086DSC01084Wat is hier aan de hand? Moord en doodslag in onze huiskamer? Broer en zus in gevecht? Vader probeert de knokkende kinderen uit elkaar te halen  of wat??  Oeijoejoei … nadere berichten over de afloop volgen morgen.

DSC01088

Update:  Ja Fialas, heeft het goed. Ik snapte zelf ook niet zo wat er gebeurde. Opeens was daar een lawaai, “kom mee”, riep Papa Aron. “Nee, wij blijven hier bij Oma en Opa”, riep Rein. “Ja, dat doen wij Papa” riep ook Mare. En Papa trok aan Rein zijn voeten, die zich vastklampte aan zijn zus, die heel sterk is geworden van al dat turnen en dwarsfluitspelen. En vlak Rein ook niet uit, een beste keeper bij voetbal én gitaarspeler. Wie heeft nu voor een oplossing gezorgd? Mama Linda en ik, Oma. Ze mogen in de Meivakantie komen logeren en dan gaan we knutselen en spelletjes doen, ook op de computer, schilderen en etsen en filmpjes kijken en ergens naar toe. We zullen ons best vermaken. Knap van Fialas, dat zij dat zo goed geraden heeft. Hiep hiep hiep HOERA!

Beetje bijpraten

Ik zal u een beetje bijpraten, want ik had een soort van kerstreces. Ik was dat helemaal niet van plan, maar het overkwam mij. Ik doe reuze mijn best om Kerstmis een leuk feest te vinden en ik kan die sfeer ook erg goed toneelspelen, maar echt diep van binnen voelen, nee!  Ik heb wat jaartjes geleden een hele kerststal gebreid en bijpassende verhalen geschreven –de oude garde weet dat- en daarna breide ik kerstballen, kerstpegels, engelen, sneeuwmannen en sterren om de boom leuk mee vol te hangen. Nu was ik al een tijdje in een breiverslaving geschoten, dus al die dingen vlógen bijna mijn handen uit. Maar dat ik nu zo van Kerstmis hou, nou neuh… ik doe alsof, begrijpt u wel? Maar goed,   -bon- het is achter de rug.  Jezuuke zij dank. Eén januari was kleinzoon Rein jarig en we hebben hem verwend, want hij verheugde er zich ontieglijk op, het arme ventje. Hij weet al wel dat sommige mensen dat een lastige datum vinden maar als echte optimist verheugt hij er zich mateloos op. Op tweede kerstdag en derde was hij hier en toen gingen wij samen al aan het rekenen hoeveel nachtjes er nog te slapen viel, hoewel ook rekenen lang geen sterke kant van mij is, die ik ook zo veel mogelijk vermijd, al sinds mijn schooltijd en het is er sindsdien niet veel beter op geworden. En toen kwam mijn verjaardag, o lieve hemel. De laatste paar jaar ga ik altijd met Kwaster gezellig ergens heen (op 4 januari). Niemand heeft meer zin in visite –daar komt het op neer- en ik zelf ook niet. Het is dus maar het beste niet thuis te zijn. MAAR… ik had een wondje aan mijn voet en ik mocht niet zo veel lopen. Wel verd…  dat moet niet zo doorgaan, want af en toe moet ik er op uit, vooral naar Amsterdam, want anders word ik knettergek. Heb ik dan een lekkere uitdag achter de rug, dan houd ik het weer wel een tijdje uit binnenshuis en in het dorp. Ik heb mij (alweer) zo goed mogelijk gedragen, ben verwend geworden (alweer) met een grote doos met heel veel kleuren krijtjes van zoon M. en van Kwaster een pracht van een tekening van de koe Bartje, gemaakt door de kunstenaar Ruud Spil, een ware specialist op dit gebied. Ik ben er enorm blij mee. Dat wel.

blog-007

Opa en Oma Hobbelpaard

blog-028Zo, het eerste deel van de drukte hebben we gehad. Er komt nóg een deel:  Nieuwjaar én drie verjaardagen, maar intussen is er wat rust geweest.  Rein wordt op 1 januari acht jaar en Mare op 10 januari tien jaar. Dat is toch al heel wat. En nu zou je denken dat ze inmiddels te groot zijn voor een hobbelpaard. Vorige keer dat ze hier waren, hadden we het er al over. Ik opperde dat hij naar de Kringloop zou gaan of… naar het nieuwe kleine neefje. Er werd over opgebeld, maar nee, hij neemt te veel plaats in. Mocht Rein hem dan zelf hebben?  “Waar moeten we hem laten?” vroeg zijn moeder. “Op mijn kamer” zei Rein al bij voorbaat blij. Maar nee, ook dat feest ging niet door.  Deze keer was het eerst wat hij deed: het hobbelpaard te voorschijn halen. “Je doet hem toch niet echt weg, hè Oma?” vroeg Rein. “Ja, maar joh, ik kan toch niet ALLES bewaren” zei ik. Daar moest zijn vader erg om lachen en hij wees naar de kast die vol staat met een heel stel Keulse potten. “En jullie heten nog wel Opa en Oma Hobbelpaard” zei Mare. “Ja, je zou hem gewoon kunnen bewaren, er is nog plaats zat, Oma”, zei Rein en trok een smekend gezicht. Het was hem menens, merkte  ik wel.  “Nou, vooruit, nog een tijdje dan, Rein”, gaf ik toe. “ja, voor altijd en altijd, hij moet blijven, hiep hoi!”  Zo’n stoere knul en af en toe zo’n gevoelig zieltje. En het paard?  Opeens hinnikte hij en maakte galoppeergeluiden. dat had hij al lang niet meer gedaan. Nou ja, het paard ook al blij, het lijkt wel een echt kerstverhaal, zeg!

blog-002