Avonturen in Leuven e.o.

Nu was het zo, dat ik niet alleen gordelroos had maar ook een afspraak met vriendin Martine –al lang geleden vastgelegd- om samen een paar dagen naar Leuven te gaan. Wij hadden er ons beiden ontzettend op verheugd en zou het nu wel of niet door kunnen gaan?? Ik voelde mij na een tijdje veel beter dan eerst; weliswaar nog niet helemaal je dat, maar goed genoeg om het er maar op te wagen, besliste ik. En zo deden wij.  En wat hebben we genoten. En veel moois gezien. En veel gelachen en lief en leed gedeeld. Dat alles heeft ons goed gedaan, dat denk ik zeker te weten. Ik ga nu niet alles in volgorde beschrijven maar gewoon allerlei door elkaar. Vinden jullie vast niet erg. Eerst dan maar over een pracht van een tentoonstelling in het Leuvens Museum over ene Gerhard Tytgat, een Brusselse schilder.*

Edgard Tytgat – Museum Leuven – Prezly

https://mleuven.prezly.com/edgard-tytgat

 De Brusselse kunstenaar Edgard Tytgat (1879-1957) schilderde bijna vijfhonderd doeken en maakte honderden aquarellen, houtsneden, etsen en tekeningen. Daarin trekt hij alle visuele registers open om een bitterzoete wereld neer te zetten. Typisch voor die Tytgatiaanse wereld zijn de onhandige …

Het is een heel bijzondere schilder, moet ik zeggen. Je kunt hem met niemand vergelijken. Aangezien wij beiden, Martine en ik, hevig in schilderkunst geïnteresseerd zijn, is het extra boeiend samen alles te bekijken, af en toe eens op een bankje te gaan zitten en alles op je te laten inwerken.

Later zijn wij nog naar het dakterras geklommen, om een mooi overzicht over de stad te krijgen. Een biertje konden wij daar nog niet nemen omdat het daarvoor nog te vroeg in het seizoen was.   Het was ook onverwacht zo prachtig weer; het leek al een beetje zomer zelfs. Daarom gebruikten wij wat op een van de vele terrassen, want ja, een mens leeft niet bij kunst alleen, nietwaar?

Advertenties

Naar Leeuwarden

weblog 006

Gisteren reden HansKwaster en ik –in de veronderstelling dat het redelijk weer zou zijn –  helemaal naar Leeuwarden.  Het was echter mistig en het werd steeds mistiger ook nog. Dat is niet zo goed voor mijn zenuwen, lieve mensen.  Want je moet ook weer terug, al is het maar om Boeli eten te geven. Maar het is allemaal goed gekomen, zal ik u alvast vertellen.

detail detail

We gingen naar een tentoonstelling van Pietsjanke Fokkema, die bij ons in de school een atelier heeft.  Ze had ons een tijd geleden al een voorproefje gegeven door allerlei tekeningen te laten zien en erbij te vertellen. Wij zijn dus al een beetje ‘Pietsjanke-kenners’ en dan is het extra boeiend het in het Fries Museum te zien hangen. Dat was ook nog een heel werk, want het is een installatie die uit grote tekeningen bestaat maar ook uit heel kleine en diverse voorwerpjes. Het gaat over haar jeugd in Friesland, over haar vader en moeder, haar opa en oma en het kleine dorpje daar. Dat is ook meteen de band die zij met Friesland heeft en waarom het Fries Museum werk van haar heeft aangekocht. Dat is een groot compliment voor een kunstenaar, dat begrijpt u wel. Ik vond het erg mooi gepresenteerd en het is prachtig persoonlijk werk. Bijna alles is zwart/wit, getekend met potlood. Heel bijzonder. Ik zal u wat laten zien, niet zo veel, want er moeten nog mensen gaan kijken en het is niet zo lang meer.

De Oude Kerk

Ik had deze week met een oude vriendin (Sophia)  én háár vriendin een heel leuke dag in Amsterdam. We zouden elkaar ontmoeten in de Oude Kerk, die ik nog nooit gezien had. Ik was wat eerder en keek alvast wat rond.  “HA THERESE…” schalde het door de kerk en ik werd innig omhelsd. Wat een warm onthaal. We hadden elkaar ook al heel lang niet gezien. Zij woont bij Maastricht, het laagste puntje van Nederland en ik in de kop van N. Holland. Ja kijk, dan loop je niet bij elkaar de deur plat.

weblog 015

Er was daar een tentoonstelling van een Indonesische kunstenaar, best wel de moeite maar die kerk, tjonge wat een pracht van een gebouw. Ik las dat het het oudste gebouw van Nederland is. Normaal ga ik echt niet elke kerk in, maar van deze heb ik erg genoten. Het heeft een donker houten gewelf, wat mooi afsteekt bij het wit van de muren. Als u er ooit in de buurt bent, zeker gaan kijken is mijn advies. Daarna gingen wij een wandeling maken in Sophia’s  oude buurtje, in de Pijp. Zij kan al wandelend boeiend vertellen. We hebben gezien waar ze woonde, haar oude school en de trap die ze afdaalde toen ze ging trouwen. Leuk hè? Daarna liepen wij het Sarphatipark in, waar zij als kind speelde. Het park is genoemd naar dokter Sarphati, een Joodse socialistische huisarts, een zeer geliefd persoon bij zijn patiënten. In de oorlog toen de dokter al gestorven was nota bene, moest het park van de Duitsers anders gaan heten, maar nu heet het al lang weer zo en er staat een groot monument voor hem. We liepen nog even over de Albert Cuyp en daarna gingen we gezellig wat eten bij ‘een Chinees’  op de Ceintuurbaan.  Het was oergezellig, vond ik.O ja, de tram naar Centraal zat bomvol, want ergens was lijn 17 uit de rails gelopen. Griezelig, maar gelukkig was het goed afgelopen, las ik later. We hebben nog voor een volgende keer Artis en de Hermitage op ons lijstje staan. Ik verheug mij er op!

Kunstideeën

Ik heb even niks te schrijven. Ik ben druk bezig met tekenen en etsen en er begint een ideeënstroom op gang te komen. Voordat ik nu alles vergeet, want ja, ik begin een dagje ouder te worden of ik had dat altijd al, dacht ik het hier maar te noteren. Kan ik altijd nog eens terugkijken. Slim hè? Dit wordt idee numero één. U zult er misschien niks in zien, maar ik stel mij daar een heleboel bij voor. Ik noem het ‘waterkunst’. Ik heb al eens een expositie over water gehad, dus het past in mijn ‘oeuvre’ zoals dat zo deftig heet. Het is nu nog maar een simpel rijtje foto’s, maar wie weet wat het zal worden!

 

 

 

“Hermitage aan de Amstel…”

“Hermitage aan de Amstel…”  , dat roept de conducteur van de tram altijd om als ik naar Artis ga. Maar deze keer ging ik inderdaad naar dit museum, met een lieve buurvrouw. Het was de eerste keer dat wij samen op stap gingen en wat hebben wij een gezellige dag gehad! In de Hermitage was o.a. een tentoonstelling over Rusland, de oorlog en de revolutie, maar vooral over de Romanovs, hun leven, hun rijkdom en hun droevig einde. Het is natuurlijk geen leuk onderwerp, maar toch heel interessant. Ten eerste omdat er zo veel bewaard is gebleven en door het commentaar hierop wordt het leven van de heel rijken én van de heel armen zo verduidelijkt voor ons, honderd jaar later.

De tsaar en de tsarina met hun vier dochters én hun enige zoon leefden een teruggetrokken leven, voor zover dat mogelijk was. Bijna alles draaide om de kleine tsarevitch die aan hemofilie leed en met wie men heel voorzichtig moest zijn. Men hoopte zo dat hij toch de latere tsaar zou worden, hoewel dat erg onwaarschijnlijk zou zijn geweest, las ik. Er is heel veel moois te zien, veel uit de Art Nouveau- tijd, sieraden, vazen, kleding, meubelen en schilderijen. Typerend voor die tijd is ook, dat de bekende eieren en sieraden van Fabergé te zien zijn, de hofedelsmid maar ook de later door hem ontworpen voorwerpen voor het leger, samowars, potten en pannen, alles van koper. De eerste wereldoorlog was uitgebroken –de revolutie nog niet- en zelfs de tsarevitch vergezelde zijn vader eens, het arme kind in een klein uniformpje, ook te zien.

Er zijn veel filmpjes van allerlei gebeurtenissen, zoals van de ‘Bloedige Zondag’, de dag dat de tsaar trouwde en er feest zou zijn voor het volk, maar dat eindigde door de enorme opkomst in een bloedbad, mensen die vertrapt werden in het gedrang. Verder ga ik niet zo veel vertellen. U kunt de tentoonstelling nog zelf gaan zien tot 17 september, dus nog tijd genoeg.

Nog even dit: omdat ik dacht dat je geen foto’s mocht maken, had ik alleen mijn oud cameraatje meegenomen en zijn mijn foto’s niet al te best. Maar goed, beter iets dan niets, toch?

Op rolletjes

Tot mijn eigen stomme verbazing blijven mijn plannen in de kunst op rolletjes gaan. Trouw heb ik iedere week 2 etsen gemaakt, in totaal 14, echt mislukt is er nog niks en ik teken er ook nog steeds bij.  Kleine tekeningen in een blokje, maar goed. Ik heb het even nagekeken –zomaar, om mijzelf aan te moedigen- en zag dat ik in oktober 21 tekeningen gemaakt heb. De etsen zal ik dadelijk laten zien. Ik had nooit gedacht dat een strak plan bij mij zou werken, maar ik schijn dat nodig te hebben. Had nu niemand mij dat eerder kunnen zeggen?  Het is een beetje laat om alsnog beroemd te worden, nietwaar? Jong fris talent, dát wil men. Of eigenlijk ook weer niet, want in de politiek doet men er alles aan om de kunsten als iets overbodigs voor te stellen, ‘een hobby van links’ zelfs.  Alleen de ‘ouwe kunst’ is van belang, dat is echte kunst –dan weet je wat je hebt-  en de musea vragen dan ook een behoorlijke prijs, want ook zij moeten meer en meer zichzelf bedruipen. Maar goed,  ik heb weer plezier in het vak en daar ben ik blij om.

blog-004blog-006blog-007blog-001

Nog even dit…

blog 014Nog even wat aanvullende tekeningen bij de tentoonstelling in de Fundatie. In musea in het algemeen heerst altijd zo’n rustige beschaafde sfeer, vind ik. Iedereen passeert elkaar keurig, er wordt niet gebotst. Zo men al met elkaar praat, doet men dat zachtjes. Staat een persoon aandachtig een schilderij te bekijken, loopt een ander daar altijd ACHTER langs. Als je niet beter wist, zou je haast gaan denken dat het in onze volksaard zit. Maar nee, ga maar eens op een camping staan. Wie maakt daar de meeste herrie? Ja hoor, WIJ. Het is zo.

blog 016blog 015