De Oude Kerk

Ik had deze week met een oude vriendin (Sophia)  én háár vriendin een heel leuke dag in Amsterdam. We zouden elkaar ontmoeten in de Oude Kerk, die ik nog nooit gezien had. Ik was wat eerder en keek alvast wat rond.  “HA THERESE…” schalde het door de kerk en ik werd innig omhelsd. Wat een warm onthaal. We hadden elkaar ook al heel lang niet gezien. Zij woont bij Maastricht, het laagste puntje van Nederland en ik in de kop van N. Holland. Ja kijk, dan loop je niet bij elkaar de deur plat.

weblog 015

Er was daar een tentoonstelling van een Indonesische kunstenaar, best wel de moeite maar die kerk, tjonge wat een pracht van een gebouw. Ik las dat het het oudste gebouw van Nederland is. Normaal ga ik echt niet elke kerk in, maar van deze heb ik erg genoten. Het heeft een donker houten gewelf, wat mooi afsteekt bij het wit van de muren. Als u er ooit in de buurt bent, zeker gaan kijken is mijn advies. Daarna gingen wij een wandeling maken in Sophia’s  oude buurtje, in de Pijp. Zij kan al wandelend boeiend vertellen. We hebben gezien waar ze woonde, haar oude school en de trap die ze afdaalde toen ze ging trouwen. Leuk hè? Daarna liepen wij het Sarphatipark in, waar zij als kind speelde. Het park is genoemd naar dokter Sarphati, een Joodse socialistische huisarts, een zeer geliefd persoon bij zijn patiënten. In de oorlog toen de dokter al gestorven was nota bene, moest het park van de Duitsers anders gaan heten, maar nu heet het al lang weer zo en er staat een groot monument voor hem. We liepen nog even over de Albert Cuyp en daarna gingen we gezellig wat eten bij ‘een Chinees’  op de Ceintuurbaan.  Het was oergezellig, vond ik.O ja, de tram naar Centraal zat bomvol, want ergens was lijn 17 uit de rails gelopen. Griezelig, maar gelukkig was het goed afgelopen, las ik later. We hebben nog voor een volgende keer Artis en de Hermitage op ons lijstje staan. Ik verheug mij er op!

Advertenties

Kunstideeën

Ik heb even niks te schrijven. Ik ben druk bezig met tekenen en etsen en er begint een ideeënstroom op gang te komen. Voordat ik nu alles vergeet, want ja, ik begin een dagje ouder te worden of ik had dat altijd al, dacht ik het hier maar te noteren. Kan ik altijd nog eens terugkijken. Slim hè? Dit wordt idee numero één. U zult er misschien niks in zien, maar ik stel mij daar een heleboel bij voor. Ik noem het ‘waterkunst’. Ik heb al eens een expositie over water gehad, dus het past in mijn ‘oeuvre’ zoals dat zo deftig heet. Het is nu nog maar een simpel rijtje foto’s, maar wie weet wat het zal worden!

 

 

 

“Hermitage aan de Amstel…”

“Hermitage aan de Amstel…”  , dat roept de conducteur van de tram altijd om als ik naar Artis ga. Maar deze keer ging ik inderdaad naar dit museum, met een lieve buurvrouw. Het was de eerste keer dat wij samen op stap gingen en wat hebben wij een gezellige dag gehad! In de Hermitage was o.a. een tentoonstelling over Rusland, de oorlog en de revolutie, maar vooral over de Romanovs, hun leven, hun rijkdom en hun droevig einde. Het is natuurlijk geen leuk onderwerp, maar toch heel interessant. Ten eerste omdat er zo veel bewaard is gebleven en door het commentaar hierop wordt het leven van de heel rijken én van de heel armen zo verduidelijkt voor ons, honderd jaar later.

De tsaar en de tsarina met hun vier dochters én hun enige zoon leefden een teruggetrokken leven, voor zover dat mogelijk was. Bijna alles draaide om de kleine tsarevitch die aan hemofilie leed en met wie men heel voorzichtig moest zijn. Men hoopte zo dat hij toch de latere tsaar zou worden, hoewel dat erg onwaarschijnlijk zou zijn geweest, las ik. Er is heel veel moois te zien, veel uit de Art Nouveau- tijd, sieraden, vazen, kleding, meubelen en schilderijen. Typerend voor die tijd is ook, dat de bekende eieren en sieraden van Fabergé te zien zijn, de hofedelsmid maar ook de later door hem ontworpen voorwerpen voor het leger, samowars, potten en pannen, alles van koper. De eerste wereldoorlog was uitgebroken –de revolutie nog niet- en zelfs de tsarevitch vergezelde zijn vader eens, het arme kind in een klein uniformpje, ook te zien.

Er zijn veel filmpjes van allerlei gebeurtenissen, zoals van de ‘Bloedige Zondag’, de dag dat de tsaar trouwde en er feest zou zijn voor het volk, maar dat eindigde door de enorme opkomst in een bloedbad, mensen die vertrapt werden in het gedrang. Verder ga ik niet zo veel vertellen. U kunt de tentoonstelling nog zelf gaan zien tot 17 september, dus nog tijd genoeg.

Nog even dit: omdat ik dacht dat je geen foto’s mocht maken, had ik alleen mijn oud cameraatje meegenomen en zijn mijn foto’s niet al te best. Maar goed, beter iets dan niets, toch?

Op rolletjes

Tot mijn eigen stomme verbazing blijven mijn plannen in de kunst op rolletjes gaan. Trouw heb ik iedere week 2 etsen gemaakt, in totaal 14, echt mislukt is er nog niks en ik teken er ook nog steeds bij.  Kleine tekeningen in een blokje, maar goed. Ik heb het even nagekeken –zomaar, om mijzelf aan te moedigen- en zag dat ik in oktober 21 tekeningen gemaakt heb. De etsen zal ik dadelijk laten zien. Ik had nooit gedacht dat een strak plan bij mij zou werken, maar ik schijn dat nodig te hebben. Had nu niemand mij dat eerder kunnen zeggen?  Het is een beetje laat om alsnog beroemd te worden, nietwaar? Jong fris talent, dát wil men. Of eigenlijk ook weer niet, want in de politiek doet men er alles aan om de kunsten als iets overbodigs voor te stellen, ‘een hobby van links’ zelfs.  Alleen de ‘ouwe kunst’ is van belang, dat is echte kunst –dan weet je wat je hebt-  en de musea vragen dan ook een behoorlijke prijs, want ook zij moeten meer en meer zichzelf bedruipen. Maar goed,  ik heb weer plezier in het vak en daar ben ik blij om.

blog-004blog-006blog-007blog-001

Nog even dit…

blog 014Nog even wat aanvullende tekeningen bij de tentoonstelling in de Fundatie. In musea in het algemeen heerst altijd zo’n rustige beschaafde sfeer, vind ik. Iedereen passeert elkaar keurig, er wordt niet gebotst. Zo men al met elkaar praat, doet men dat zachtjes. Staat een persoon aandachtig een schilderij te bekijken, loopt een ander daar altijd ACHTER langs. Als je niet beter wist, zou je haast gaan denken dat het in onze volksaard zit. Maar nee, ga maar eens op een camping staan. Wie maakt daar de meeste herrie? Ja hoor, WIJ. Het is zo.

blog 016blog 015

hop naar Zwolle

blog 003Toen ik laatst bij Wieneke las, dat zij naar Zwolle was, naar het museum de Fundatie, kreeg ik opeens zo’n vreselijke zin om daar ook heen te gaan. Maar toen zij naar het Groninger museum was, kreeg ik nog meer zin om dáár heen te gaan. Het komt ook wel omdat ik veel zin heb om er weer eens tussenuit te gaan, een dagje de wei in, als het ware. Kwaster (Hans)  had meer zin in de Fundatie, dus besloten wij daar eerst heen te gaan.

blog 28-6 039De belangrijkste tentoonstelling was die van schilders van Die Brücke en van Der Blaue Reiter, de Wilden genoemd, een enorm belangrijke stroming voor onze moderne schilderkunst.  Natuurlijk heb ik al aardig wat werk van deze kunstenaars gezien, in het echt of op reproducties. Maar het is heel interessant  om eindelijk veel van deze beroemde werken bij elkaar te zien én in het echt. Boeiend vond ik ook te merken dat wat voor tijdgenoten een ware schok moet zijn geweest, voor ons, moderne mensen die heel wat gewend zijn, deze werken in het geheel niet wild overkwamen, integendeel zou ik haast zeggen.

Verder ga ik er niet veel over vertellen. Uiteindelijk moet je schilderijen zelf bekijken, nietwaar? Dat raad ik u ook ten zeerste aan. Ik geef u twee afbeeldingen, alleen van wie wat is, dat haal ik een beetje door elkaar, sorry sorry.

Dacht ik het niet?

blog 015Ja ik had toch gelijk. Ik was echt aan vernieuwing toe. Niet voor de kunstwereld  om indruk op te maken maar puur voor mijzelf  om het nog boeiend te vinden en dan bedoel ik het schilderen. En DIT wordt het, denk ik. Zeker,  het kan nog veranderen en ik weet nog niet precies hoe en wat, maar er begint voor het eerst weer wat te gloren. Ik kan mijn weg vervolgen. Zie, het komt niet vanzelf, die inspiratie, je moet eraan werken. En dat deed ik een beetje de afgelopen paar jaar en consequent sinds eind september  iedere dag. En nu ben ik even heel gelukkig en dat moet ik dus vertellen. En al interesseert het niemand in die dunne kunstscene (kunstsien)  – dat stadium heb ik gehad- ik kan weer verder en nu echt, hoop ik. Het is dat mijn arm moet genezen, anders zette ik er toch een vaart in en van je hela hola houd er de moed maar in