Effen of … geheel en al in de violen

mei 2013 737Boffen wij even, want wij wonen tegenover de mooiste modezaak van Bovenkarspel. Zo komt het dan ook, dat zelfs ik een beetje van de heersende mode op de hoogte ben. En mijn Kwastertje ook al.  Laatst, toen wij samen aan de lunch zaten, -iedereen ‘luncht’ tegenwoordig ’s middags, wij zeggen altijd gewoon: “Zullen we even gaan eten?”, maar goed- toen wij dus aan de lunch zaten, zei Kwaster opeens: “Ik ben benieuwd hoe die groene jurk jou zou staan…” Ik keek hem verbaasd aan en vroeg natuurlijk: “Hè? Hoe? Waar??” Ik keek welke hij bedoelde en vergat de zaak weer. Maar vanochtend toen ik erlangs liep, keek ik nog eens extra. Mmmm, nee, ik was er niet zo weg van, van de groene. Maar ernaast, lieve lezers,  stond een dame in een viooltjesbroek en een viooltjesgilet (jasje zonder mouwen) en daarnaast weer een dame in een viooltjesblazer. Spreek uit ‘blézer’, want ondanks de violen, bedoel ik geen muzikale blazer. Waarom zo iets een blézer heet en geen ‘jasje’ weet ik niet. Maar wat lijkt mij dát nu leuk, van onder tot boven versierd te zijn met violen. Ga ik naar een feestje, geen twijfel: “Ik kan mijn violenpak aan, hoi!”, ga ik naar een concert (komt helaas niet vaak voor) heel toepasselijk speel ik de 1e viool, omdat ik er het allermooiste uit zal zien, ga ik mijn mama opzoeken, breng ik een bloemetje mee en zal ze zeggen: “Kind, wat zie je fleurig!” Alleen één ding bedenk ik nu pas: deze fraaie kleding staat aan de kant van de jeugd, in het rechtse gebouw, dus ook de kleine magere maatjes en hoewel ik wat afgeslankt ben, zie ik mij nog niet in maatje 34 of 36 zitten. Getverderrie, eer ik zó veel ben afgemagerd  (bij wijze van spreken dan), zijn de aubergine ruiten in de mode, vast!

mei 2013 736

En nu: ik.

mei 2013 035Ja, ik moest óók eens ernstig nadenken wat ik zou aandoen op een verjaardag van een lieve tante, die 90 jaar wordt. Eerst heb ik een teddybeertje voor haar gehaakt om het bekende envelopje op te fleuren. Ik vind het zelf wel geinig geworden, maar de vraag bleef: “Wat moet ik aan?”  Natuurlijk hangen er wel kleren in mijn kast, maar veel past niet meer. Ik ben nu al weken, zo niet maanden aan het lijnen, maar het helpt niet echt. En nu ik naar een echt feest mag/moet, wil ik niet ‘s ochtends staan te hannesen. Ik wil gewoon iets aan, wat mij staat én waar ik mij prettig in voel. Na al die jaren weet ik inmiddels dat dit het beste is om een feest tegemoet te zien. Dus lieve lezers, ik ging naar een door mij  geliefd winkeltje in  Enkhuizen, samen met Hans (Kwaster) om mij bij te staan, want het is een belangrijke aangelegenheid. Mijn tante is een schat van een vrouw, maar erg kritisch op kledinggebied. Ik heb daar nog een leuke anekdote over, maar die zal ik even bewaren. In die winkel aangekomen, zag ik daar zoveel moois en kleurigs hangen, dat ik maar even uitlegde wat de bedoeling was. Twee dames maar liefst begonnen mij te helpen, ik paste en ik paste en wonder boven wonder: het ene kledingstuk stond mij nóg beter dan het andere. De dames kregen er ook plezier in zeker en kwamen met nog veel meer aandragen. En het wonder gebeurde: in alles zag ik er prima uit en hoewel ik al bijna geen keus meer wist te maken, voelde ik mij weer mooi worden. Het leek wel een droom… maar het was écht waar. Wat geweldig, hè? Ik geloof dat ik nog nooit over kleding geschreven heb, maar dit moest mij toch even van het hart.

P.S. Ik heb 3 blouses gekocht. Zie hier:

mei 2013 054mei 2013 055mei 2013 056Ik denk/vermoed dat ik voor het feest de middelste aandoe.