Een lollig weekend

blog-025

Onze familie was weer eens compleet dit weekend en het was beregezellig, kan ik u zeggen. Daar het nogal stormde en regende, hoefde niemand er op uit te trekken. Ieder vermaakte zich lekker binnen  op zijn of haar eigen manier. Mare ging onmiddellijk aan het knutselen; ze wist alle spullen van de vorige keer zelf te vinden en ze kon het zelf. Rein ging in de gang wat voetballen. Linda (schoondochter) vond het heerlijk lekker wat te lezen. Aron (oudste zoon) ging wat schrijven voor een historisch tijdschrift. Zijn werk in een archief is tevens iets wat hij heel graag doet. Wat een bofferd, niet?

blog-012

Tegen de avond werd er gevraagd of het schoentje gezet mocht worden. Ja, dat mocht, maar dan eerst zingen. Ik keek vragend naar mijn schoondochter en zij meldde zonder woorden dat de kinderen niet meer ‘geloofden’.  Toch werd met groot enthousiasme ieders schoentje gezet en we gingen zingen. Niet één liedje, nee het hele repertoire deden wij en het viel alles mee hoe goed wij onze bundel nog kenden. Toen wij alles gehad hadden, werd er gevraagd of iemand misschien nog een nieuw liedje kende. En ja hoor, er kwamen er nog wat. De volgende ochtend werden wij dik beloond: voor de kinderen een zakje gouden munten en voor iedereen, ook voor ons, een letter van chocola-ha. Voor iedereen de juiste, voor mij bijvoorbeeld niet de O van oma, maar de T van Thérèse. Rein las het met veel plezier voor.  Zo grappig dat niemand uit zijn rol viel, echt geen moment, alsof het afgesproken was. Misschien bestaat Sint ook wel –ik heb dat altijd gedacht- de Pieten niet natuurlijk, dat zijn wij  inmiddels wel aan de weet gekomen, de kinderen waarschijnlijk ook door al die discussies. Het beste zal zijn het volgend jaar de Pieten af te schaffen en vrijwilligers te gebruiken. Nou ja, het was een heel gezellig weekend, de Pieten zijn veelal daarbij in het geheel niet nodig. Dat ziet u.

 

Mare haar eerste concert

blog 040O wat leuk was het gister. Wij woonden een heus concert bij, waarin onze kleindochter mee mocht spelen op haar dwarsfluit. Wij hadden laatst wel gehoord dat ze mee mocht doen met een groepje beginnende strijkers, maar dit was een compleet orkest met ook hobo’s, klarinetten, fagotten, hoorns , heuse pauken en ander slagwerk. Er waren niet alleen beginnende strijkertjes maar ook volwassen violisten, cellisten en een bassist. Ik hoop dat ik niemand vergeet. O ja, een heel leuke dirigent én een vertelster. Zij gingen Het tinnen soldaatje spelen voor een publiek van voornamelijk papa’s en mama’s, broertjes en zusjes en opa’s en oma’s. Dat stond ook op een scherm waarop later de bijpassende plaatjes zouden komen. “Dag Opa’s en Oma’s” stond er allerleerst en daaarna de rest, begrijpt u wel? Dus wij voelden ons heel welkom.

blog 043De vertelster begon het verhaal te vertellen en telkens klonk er een bijpassend muziekstuk. Op een gegeven moment vertelde zij van een jarige prins en dat iedereen voor hem ging zingen en… de dirigent draaide zich om en nodigde ons allen uit mee te zingen en bij het ‘hoera hoera hoera’ ging hij op de grond zitten, tilde een grote teddybeer omhoog terwijl vooraan de broertjes en zusjes hun meegebrachte knuffels ook omhoog tilden. Dat was geweldig, vond ik. Later in het verhaal ging hij voor in de polonaise en die kleinen achter hem aan. Zo ontstaat vanzelf de liefde voor muziek.Ik heb grote bewondering voor zo iemand.

blog 023blog 019

En weer later, toen het concert onder donderend applaus afgelopen was, mochten de kinderen en de grote mensen ook zelf proberen hoe dat nu was, op een viool spelen, op een fluit blazen en op de pauken slaan.  Kortom ik denk dat er niemand is die niet ontzettend genoten heeft.