Dolce far niente

“Kwaster”, zeg ik, na een enorm waterballet veroorzaakt te hebben, door een vaas te vullen, die al heel vol wás, “dit wordt echt zo’n dag waarop ik beter helemaal niets kan doen”.  “Ja, dat lijkt mij ook beter” beaamt hij. Een heerlijk geluksgevoel stroomt door mij heen. Ik ben daar niet zo rouwig om. Dolce far niente, daar ben ik eigenlijk heel goed in.

Advertenties

Een lollig weekend

blog-025

Onze familie was weer eens compleet dit weekend en het was beregezellig, kan ik u zeggen. Daar het nogal stormde en regende, hoefde niemand er op uit te trekken. Ieder vermaakte zich lekker binnen  op zijn of haar eigen manier. Mare ging onmiddellijk aan het knutselen; ze wist alle spullen van de vorige keer zelf te vinden en ze kon het zelf. Rein ging in de gang wat voetballen. Linda (schoondochter) vond het heerlijk lekker wat te lezen. Aron (oudste zoon) ging wat schrijven voor een historisch tijdschrift. Zijn werk in een archief is tevens iets wat hij heel graag doet. Wat een bofferd, niet?

blog-012

Tegen de avond werd er gevraagd of het schoentje gezet mocht worden. Ja, dat mocht, maar dan eerst zingen. Ik keek vragend naar mijn schoondochter en zij meldde zonder woorden dat de kinderen niet meer ‘geloofden’.  Toch werd met groot enthousiasme ieders schoentje gezet en we gingen zingen. Niet één liedje, nee het hele repertoire deden wij en het viel alles mee hoe goed wij onze bundel nog kenden. Toen wij alles gehad hadden, werd er gevraagd of iemand misschien nog een nieuw liedje kende. En ja hoor, er kwamen er nog wat. De volgende ochtend werden wij dik beloond: voor de kinderen een zakje gouden munten en voor iedereen, ook voor ons, een letter van chocola-ha. Voor iedereen de juiste, voor mij bijvoorbeeld niet de O van oma, maar de T van Thérèse. Rein las het met veel plezier voor.  Zo grappig dat niemand uit zijn rol viel, echt geen moment, alsof het afgesproken was. Misschien bestaat Sint ook wel –ik heb dat altijd gedacht- de Pieten niet natuurlijk, dat zijn wij  inmiddels wel aan de weet gekomen, de kinderen waarschijnlijk ook door al die discussies. Het beste zal zijn het volgend jaar de Pieten af te schaffen en vrijwilligers te gebruiken. Nou ja, het was een heel gezellig weekend, de Pieten zijn veelal daarbij in het geheel niet nodig. Dat ziet u.

 

Rommelmarkt Nesbos

blog 001Ik was voor het eerst weer eens op een rommelmarkt. Dat was lang geleden. En ik vond het leuk. We hielden het droog. Er was best veel antiek en curiosa, een klein beetje zoals vroeger het Waterlooplein was. Ik vond het zelfs zo fijn, ook om er weer eens uit te zijn trouwens, dat ik bijna vergat om foto’s te maken. Op het ‘scheiden van de markt’ maakte ik gauw- gauw er nog een paar. Bij één van de eerste kramen zag ik al meteen iets heel leuks, maar …op wat plaatsen beschadigd maar netjes gelijmd, enfin even over nadenken dan maar.

blog 023Ik zag een fruitschaal die paste bij de fruitbordjes die ik van mijn oma geérfd maar die mijn jongens ooit kapot hebben laten vallen. Voor 2 euro’s mocht ik hem meenemen. Mooi toch? Maar intussen liep ik toch over ‘dat leuke ding’ te denken. “Zal ik toch maar eens …? piekerde ik. En ik besloot het te doen, als het er nog was. “Kwaster, nog even langs die kraam, dat had je beloofd, riep ik. En ja, het stond er nog. ik deed een tegenbod en jawel, ik had het. Nou kijk eens, is dit niet een heel erg leuk ding? En hij kan open en dicht… is nog praktisch ook dus.

blog 018blog 024

Dacht ik het niet?

blog 015Ja ik had toch gelijk. Ik was echt aan vernieuwing toe. Niet voor de kunstwereld  om indruk op te maken maar puur voor mijzelf  om het nog boeiend te vinden en dan bedoel ik het schilderen. En DIT wordt het, denk ik. Zeker,  het kan nog veranderen en ik weet nog niet precies hoe en wat, maar er begint voor het eerst weer wat te gloren. Ik kan mijn weg vervolgen. Zie, het komt niet vanzelf, die inspiratie, je moet eraan werken. En dat deed ik een beetje de afgelopen paar jaar en consequent sinds eind september  iedere dag. En nu ben ik even heel gelukkig en dat moet ik dus vertellen. En al interesseert het niemand in die dunne kunstscene (kunstsien)  – dat stadium heb ik gehad- ik kan weer verder en nu echt, hoop ik. Het is dat mijn arm moet genezen, anders zette ik er toch een vaart in en van je hela hola houd er de moed maar in

Eerst wat bungelen

blog 010 Zo, nu weten jullie alles wat er te weten valt. Ik vond het nogal lastig uitleggen namelijk. Nu mag ik gewoon weer onbenulligeheden schrijven als ik daar zin in mocht hebben of juist iets heel zwaars, iets ernstigs, bedoel ik. Ik hoef pas donderdag 9 juni naar dokter de Haan en ik doe reuze mijn best met lichte oefeningen, rekken en strekken, de arm af en toe een beetje laten bungelen, niets forceren alles kalmpies an, dat was het advies.

Woensdag komt mijn zusje helemaal uit Drimmelen (Brabant) mij opzoeken om eens lekker bij te kunnen kletsen. Lief hè? Daar verheug ik mij op. Zoon Martijn heeft dit weekend veel in de tuin gedaan, ook al lief!  En wie hebben het allereerst aangeboden voor mij in te vallen met bezem en stofzuiger hanteren?

De mannen! Ja echt waar! Tino en Guus zeiden dat ik maar hoefde te kikken en zij stonden klaar. Vanmiddag voegde pietsjanke (fokkema) zich bij de hulptroepen en beroemd of niet, ook zij wilde en kon met de dweil of de mop overweg, zei ze. Nou, dat doet mij heel erg goed, beste lezers, dat begrijpt u wel zeker? Nou ja, dit was het weer. Misschien gaat u zelf wat bungelen? Daar is een mens nooit te oud of te jong voor. Ja, dat zegt dokter de Haan (uit Koog aan de Zaan, heeft de kraan open lat’n staen…) uit Ja zuster nee zuster.

Ha leesvoer en …

blog 006Afgelopen zaterdag deden wij een rondje Kringloop, d.w.z. dat wij (Kwaster, zoon M en ik) de drie in de buurt gelegen Kringloopwinkels bezochten. Ik zei nog dat ik eigenlijk geen tijd had vanwege huishoudelijke bezigheden (ben erg degelijk de laatste tijd, zomaar) maar men vond het zo gezellig als ik weer eens meeging, zodat ik mij gestreeld voelde en gauw voor de verleiding bezweek. Het werd een vruchtbare middag. Ik zal u vertellen waarom.

Sedert tijden zijn wij al op zoek naar een stel  (beetje) bij elkaar passende banken, maar het lukt maar niet. Plots zag ik twee roodbruine leren banken staan, precies nagenoeg bij elkaar passend, die nog prima zaten ook. Ook zoon M. kwam naar mij toe en vroeg of ik ze gezien had. De prijs was ook al zodanig dat wij dáár niet wakker van hoefden te liggen, dus wat lette ons, nietwaar? Er lag één persoon enigszins dwars, u kunt wel raden wie. Ik mocht het wel doen van hem, maar ja…? Toevallig zagen wij daar onze goede vriend Gerrit lopen (die van het IJsselmeer en de volle maan) en zijn vrouw Maartje.Wij omhelsden elkaar en  ik vroeg hun mening en vertelde het probleem. “DOEN!”, zei Gerrit resoluut en kijk, beste lezers, dát gaf voor mij de doorslag. Dinsdag worden ze bezorgd, ik ben benieuwd.

004In de volgende Kringloop zag ik een doosje van speksteen, voor mijn verzameling á 0.30 cent. Leuk! Tot slot, in de laatste, wat overkwam mij daar? Ik zag een boek wat ik graag wilde lezen en nóg een en nóg een en al gauw had ik een lekker stapeltje bij elkaar. Ik had fijn een voorraadje leesvoer,zeg maar. Ach, de een hamstert dit en de ander dat. Mijn weekend kon niet meer stuk. Dat zijn nog eens mooie dingen voor de lezende mens!

“O kom er eens kijken…”

blog 008Het leek bij ons gisteren opeens pakjesavond, nou meer pakjesmiddag dan. Kwaster kwam van de brievenbus met een pakketje de kamer in. “Ha een verrassing voor mij” riep ik blij. “Dat is vast van Wieneke! (Mijn weblogvriendin, mensen)  Zij deed al zo geheimzinnig en schreef op mijn nieuwsgierig gevraag: ‘Ik zeg niks, je zult het wel zien”.  O wat spannend, hè? Ik maakte de enveloppe open en wat kwam er uit? Een heleboel petieterige pakjes, met plakband helemaal rondom heel stevig dichtgeplakt. Het was nog een ware kunst om ze open te krijgen en het stelde ook mijn geduld tamelijk op de proef. Ik zag een blauw kopje, een blauw schoteltje maar opeens een piepklein ORANJE theepotje en toen weer iets blauws en het was oppassen, want ook de piepkleine dekseltjes zaten apart verpakt. Maar ondanks de opwinding bleef ik geduldig aan het uitpakken, enthousiaste kreten slakend, dat dan weer wel. Wat was het nu, zult u vragen. Twee sierlijke serviesjes voor het poppenhuis  i.o. (in oprichting). Nou, is dat een verrassing of niet? Het lijkt wel wat op een verloving, vindt u niet? Een begin van de uitzet a.h.w. Ik ben er heel blij mee. Heel hartelijk bedankt, lieve Wieneke.

blog 009blog 010klik   De euro is om te laten zien hoe klein alles is.