Kringloopzaterdag

Dat doen wij nogal eens op zaterdag, kringloopsnuffelen, behalve Boeli dan, die liever thuis blijft. Wij hebben allemaal zo onze specialiteiten om te bekijken. Zoon M. zoekt vooral naar leuke dingen uit de jaren 70, Kwaster naar meesterschilderwerken uit de vorige eeuw of ouder en ik voornamelijk naar boeken en soms naar ‘antiek en brocante’.  Andere zoon A.-die minder vaak hier is-  kijkt naar speelgoed voor zijn kinderen en schoondochter L. ook en soms naar kinderkleren. Dat dus in het kort. Het kan namelijk ook heel goed gebeuren dat wie van ons ook met heel iets anders uit de winkel komt, een passend excuus reeds bij de hand.

En ik? Ik ben het ergste van allemaal. Zoon M. houdt mij daarom terdege in de gaten, vooral als ik een winkelmandje aan de arm heb.  Daar staat weer tegenover dat ze het jammer vinden als ik niet meega, want het is dan veel saaier. Want ik heb een nieuwe hobby: rariteiten, zeg maar. Ik heb ook een nieuwe tactiek, ik heb het mandje aan de arm, ik stop de gevonden kostbaarheid onder een paar boeken (à o.50 cent per stuk, alle boeken!!) en loop met mijn meest denkbare onschuldig gezicht richting kassa. M. heeft mij wel degelijk in de gaten, maar gauw vraag ik aan Kwaster hoe hij het vindt,  voor maar één euro… “O leuk” mompelt hij verstrooid. En de kogel is door de kerk, zeg maar. Intussen heb ik ook een zeer handige tafel gezien (met vier laden, dus met één grote veeg alles opgeruimd) én een antiekerige kast met geslepen glas erin, die mij heel passend leek voor op mijn atelier. Er kunnen namelijk heel wat kwasten en verven enzovoort achter dat glas. Mooi en vrolijk, leek mij dat. Maar zoon M. heeft mij weerhouden. Zo houden wij de spanning erin en te hoge kosten buiten. Verstandig.

 

Denken

Ik lees momenteel  (o.a.dan*)  ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring, een filosoof. Ik kende hem niet, maar zoon M. raadde mij dit boek sterk aan toen wij in een Kringloopwinkel waren en dus kocht ik het, voor 50 cent mét handtekening en een persoonlijk schrijven.

blog-010‘Gewoon een handtekening?  GEWOON? DAT IS heel bijzonder’. Bas Haring’. 

Ik schrijf het er even bij omdat wij wat moeite hadden met de man zijn geleerde handschrift.  Service van de zaak, zeg maar. Het duurde een tijdje tot ik eraan toe kwam, maar ik ben er nu in bezig. Ik las en las en intussen dacht ik: “Jeeminee, wat een gezwam, ik word er helemaal gek van…”. Maar ik ben een doorzetster tegenwoordig en zette dus door. In een minder straf tempo en wel iedere dag vóór ‘Meneer Foppe gaat over de rooie’ één nieuw hoofdstuk. En nu zit ik er goed in, kan je wel zeggen. Het is zelfs zo dat ik dankzij  Bas tot het schrijven van dit stukje gekomen ben. Ik nam de tijd om te denken over het almaar niet-schrijven van mij. ‘Gaat er dan NIETS door mij heen? Ben ik een leeghoofd geworden?’. Zo ongeveer en meer ging er door mij heen. Ik voel mij niet schuldig, hoor. Ik verbaas mij alleen. Een paar jaar terug schudde ik iedere dag een stukje uit mijn mouw. Bij wijze van spreken dan. Maar goed, er staat nu wat en misschien word ik nog eens een filosofisch vrouwtje en komt het schrijven weer wat op gang.

*Ik las o.a. Oorlog en Terpentijn, een IsabelleAllendetje, van Hella de Jonge: ‘Los van de wereld’, van John Boyne ‘Het winterpaleis’ en een Wim de Bie’s meneer foppe (zei ik al). Allen aanraders, de een meer dan de ander, maar dat is logisch.

dsc09811P.S. De sneeuw smelt hier ook al aardig. Dag sneeuwman, dáááág!

NIETS te schrijven

Ik heb al een tijd niks meer geschreven hier, maar dat had zijn reden. Er GEBEURDE niks, dat was het. Bovendien was het een rotweek, nou ja, een beetje dan. Omdat ik een makke aan mijn voet had, kon ik nergens heen, tenminste niet naar Amsterdam en dat was het enige wat ik wilde.  Nou ja, iets dichterbij, wilde ik ook wel, maar dan had Hans weer wat of moest ergens heen. En u kent mij, mopperen daar doe ik niet aan hier, dus daarom heerste er steeds maar absolute stilte. Maar nu vandaag gebeurde er wat, jawel. Wij gingen een beetje kringlopen en in Enkhuizen overkwam mij iets. Hans en zoon Martijn liepen gewoon naar de auto, maar het moest mij weer gebeuren. “Pas op Th…” maar toen was het leed al geschied. Hans was nog niet klaar met zijn waarschuwing of ik stond al midden in de HONDENPOEP.  Met één voet, maar toch. Met nogal nieuwe schoenen, hoor. Wat een pech, wat een viezigheid!  Is het nu zo’n moeite om dat spul van zo’n kakkedorus even in een zakje te doen?  Nou ja, mijn schoen is weer schoon en ik had wat te schrijven, al zult u er niet blij mee zijn.

blog-005

Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024

Onbenulligheden (2)

blog 001Of onbelangrijke dingen, die gewoon leuk zijn, tenminste voor mensen zoals ik en die zullen er vast meer zijn. Herinnert u zich nog van vroeger die schelpen die je in water moest leggen en waar dan langzaamaan een ‘prachtige’  bloem uitkwam? Je reinste nep en kitsch bovendien, maar ik vond het schitterend. Nu was ik laatst in een boswachterswinkel of eigenlijk in een leerzaam bezoekerscentrum, waar ook van alles verkocht wordt, want op de boswachters zal ook wel zwaar beknibbeld worden. Ik liep daar rond om een leuk cadeautje te zoeken voor iemand die toen een paar dagen voor Boeli zorgde. En wat zag ik daar opeens? Een bolletje van theebladeren, waaruit een bloem zou komen!

blog 005Gòòòòòh, dat ga ik kopen, dacht ik én eentje voor mijzelf. Spannend. En gisteren heb ik er thee van gezet. Ik vergat een foto van het wonderlijke geval te maken, toen het nog in tact was, helaas. Maar wel dacht ik eraan de camera bij de hand te hebben toen ik het ding in het theeglas kieperde. Ik moet zeggen dat het wel een lust voor het oog was, maar het ging een beetje te snel, dat wel. De thee zelf vond ik ook niet zo lekker, maar ik had toch even het gevoel van “abracadabra, hokus pokus, pilatus … PAS.

blog 003

Zielstevreden

blog 022Daar zit ik nu op een klein stoeltje zielstevreden alle plantjes tussen de steentjes van het terras uit te trekken. Ik doe het niet al te lang, want dat is misschien niet goed, maar ik ga gewoon iedere dag een stuk verder. Weet u wat het is, beste lezers? Ik ben gewoon blij dat ik weer dingen mag doen na al die weken van rust, nou ja, van tekenen en lezen dan. Meer mocht ik niet, geloof ik. Ons stoepje was namelijk hard bezig om helemaal onder te groeien en dat is niet de bedoeling. Als er hier en daar wat aardigs te voorschijn komt, vind ik dat wel leuk, hoor. Daarom vinden sommige mensen mij ook een tuinier van niks, maar ja, ieder doet het op zijn eigen manier, vind ik dan. En laatst nog, ik kan het zelf bijna niet geloven, heb ik met veel plezier de brede schoolgang boven gemopt en gesopt . Het gaf mij ook veel voldoening moet ik zeggen. Mooi is dat, hè? Ik ken mijzelf bijna niet terug want ik ben zo helemaal niet. Dus ja, ieder nadeel heb z’n voordeel, je hebt weer eens gelijk, Cruyffie. Nou ja, niet helemaal, denk ik. Want lang voordat mijn arm weer min of meer gewoon zal doen, zal mijn poets- en onkruidwoede al danig geslonken wezen. Dat weet ik wel zeker. Maar goed, laat ik maar zo lang het duurt, genieten van mijn onverwachte werklust.

blog 024Deze lieverdjes laat ik lekker staan, hoor. Of het moeten er te veel worden.

Dé arm

Hoe gaat het met mijn arm, zult u misschien wel denken of niet ,mag ook. Ja, heel raar, het gaat heel goed en toch had ik geen zin erover te schrijven. Dokter de Haan zag op de foto’s dat er flink wat aangegroeid was of hoe dat ook heten moge en zei dat ik patiënt af was, maar nu heel flink moest gaan oefenen. Mijn sympathieke fysiotherapeut was ook al enthousiast en zei: “Ik dacht het al, ik zei het toch de vorige keer…”en ja, dat was zo. Hij had dit nog bijna nooit meegemaakt, vertelde hij, zo’n snelle vooruitgang. In mijn leeftijdsklasse zal hij waarschijnlijk bedoelen, denk ik. Natuurlijk was ik reuze blij, dat wel, hoor. Maar waarom ik geen zin had om erover te schrijven, weet ik niet zo goed. Het is ook wel een beetje gênant hoor om van een fiets te vallen. Bovendien durf ik nu NOOIT meer.te fietsen.  En wat zie ik in vakantieadvertenties? ‘Prachtige natuurgebieden om te fietsen en te wandelen’. Echtgenoot kan niet lang meer wandelen en ik durf niet meer op een fiets, mooi stelletje zijn wij. *moppert nog even verder*

Een kwartiertje later:  nou ja, thuis kan het ook gezellig zijn hoor! Túúrlijk, wat krijgen we nu? Nee, nou zal die mooi zijn. Alles bij de hand, een heerlijk bed en een oost-west-thuis-best-wekker ook al. En onze Boeli dan, met al zijn streken, never a dull moment, zeg maar. Je moet gewoon tevreden zijn, lieve mensen, dát is het.

blog 025 Misschien kan ik binnenkort wel schommelen, rustig aan dan.