Weet u nog …

15589812_1256748484400367_8785847184794499551_n15590201_1256737497734799_6342604437005752759_n15590435_1256742717734277_3318448071521136110_nWeet u nog dat spelletje “Alle vogels vliegen…?”   IK zal uw geheugen even opfrissen. Eén iemand had de leiding en riep: “Alle vogels vliegen” en als je vond dat het klopte, stak je gauw je handen omhoog. En dat ging in een rap tempo verder: “Alle mussen vliegen, alle eenden vliegen, alle apen vliegen…”enz. Stak je bij alle apen vliegen je handen omhoog was je AF. Tot er eentje overbleef en die was de winnaar. Wat er verder dan gebeurde, weet ik niet meer zo goed. We deden dat spelletje e.a. vooral op verjaardagsfeestjes en een lol dat we hadden…. ! Ja, dan verlang ik wel eens naar die tijd, dat je geweldig plezier had om de kleinste dingen. De leraren en leraressen vonden dat minder, hadden daar weinig begrip voor en stuurden wat giechelkonten de klas uit. Regelmatig stond ik dan ook in de gang, maar goed, ik kon nu eenmaal slecht mijn lachen inhouden.  En mijn lachen was ook nogal aanstekelijk en dus zat er niks anders op.

15622086_1256731347735414_8389838629572867047_n15895078_1291196200955595_8342866535341379333_n15726959_1277186149023267_2326292558016375144_n16832240_1342953885779826_5401873092730682925_n

Dat alles kwam opeens in mij op, toen ik vanmiddag braaf een sneeuwuil zat te etsen. Misschien kunt u dat spelletje ook weer eens doen, is echt heel leuk. Ik ga nu even kijken hoeveel vogels ik in mijn etsenverzameling tot nu toe heb. Ze staan namelijk allemaal in een album op Facebook, maar… niet iedereen doet aan FB, dus speciaal voor jullie ‘de vogels’.

15541501_1256716074403608_7414318948489919864_n…en een dood vogeltje (Boeli zijn schuld)

Klik op foto voor groter

deel 2 Een avontuur

Ik was eigenlijk klaar met die 5 of 6 tekeningetjes over Piepje, dat vogeltje, weet u nog? Maar er waren zoveel vragen nog, zoals hoe lang Piepje bleef logeren, misschien wel tot Kerstmis, dus of er een nieuw Kerstverhaal zou komen en ook vooral of Piepje nog een avontuur ging beleven. Dus ik pakte mijn tekenpotlood, prakkezeerde diep en verzon en tekende een avontuur. Voilà:

een Avontuur 1een Avontuur 2een Avontuur 3een Avontuur 4een Avontuur 5een Avontuur 6

Verschil moet er zijn (3)

En inderdaad, de adelijke poes keek en zag een heel lieve grijze katerkop verlangend naar haar kijken. Bijna –zij kon zich nog net inhouden- had zij enthousiast JA geroepen, maar toen herinnerde zij zich wat haar moeder ooit eens gezegd had. “Lieve kind, het belangrijkste in een huwelijk, is NIET of een man goed muizen vangen kan, ook NIET of hij gezellig kan spinnen, maar … onthoud het goed, mark my words, is…  of je met hem kan lachen!” En hoewel onze streepjespoes dat maar onzinnig leek, had zij het toch onthouden. Zij keek nog eens goed naar de grijze met het groene strikje en vroeg: “Kan je ook grappig zijn, ik bedoel kan je mij aan het lachen maken?”

weblog 016weblog 017weblog 018weblog 024

De kater begreep meteen dat het er nu op aankwam. Razend snel deed hij wat hij altijd deed als hij blij was, hij maakte een koprol, hij sprong een gat in de lucht, en nog één, hij sprong omhoog en omlaag en de deftige poes? Die schoot toch in de lach en zij kon er maar niet mee ophouden. Maar de grijze kater keek ernstig en vroeg: “Ja?”  En wat denken jullie, dat ons poezemeisje antwoordde? Ik zal het maar zeggen. “Hahahaha, haha, is dát lachen, ja met jou wil ik (hahahaha) wel trouwen. Dat wordt een feest”. En dat werd het ook, dames en heren. Jongens en meisjes, neem ook maar de wijze les van mama poes ter harte. Een vergissing is snel gemaakt en nu zijn jullie gewaarschuwd. O ja en natuurlijk leefden zij nog lang en gelukkig en kregen veel leuke kittens,met stippeltjes, met streepjes en  eentje zelfs met één roze oor en één blauwe, heb ik mij laten vertellen. Heel apart.

webl010g

Verschil moet er zijn (2)

weblog 022Maar zou dat niet erg onbeleefd zijn om dat zomaar plompverloren te vragen, dacht de grijze kater met het groene strikje. Hij besloot dat het wel kon. “Mag ik u iets vragen, mevrouw?” zei hij heel beleefd. “Dat ligt er aan wát, monsieur” antwoordde de deftige poes uit de hoogte. “Maar probeert u het maar”.  “Nou, ik zie dat u blauwe ogen heeft, maar ook nog blauwe oren én een blauwe neus, zo mooi *zucht* , dat heb ik nog nooit gezien. Hoe kan dat, bent u geverfd misschien of een spoelinkie gehad?” vroeg de grijze. “GEVERFD, geverfd, gespoeld, u dúrft, zeg!” Zij stak haar blauwe neusje in de lucht. “Als u het persé weten wilt, meneer, ik ben van ADEL, ik heb blauw bloed en dat hebben ze allemaal in mijn familie, wij zijn van zeer oude adel. O zo!”

web026ogDe grijze keek haar verbijsterd aan. “Ou- oud? U?” stotterde hij. “En ikw w- wilde nog wel met u trouwen…” .  Nu was het de beurt aan de streepjespoes  om ontzettend ontsteld te kijken. “U met mij? Trouwen?? Hebt u nooit gehoord van hogere en lagere standen? Ik ben veel hoger dat spreekt…”   De grijze keek haar eens goed aan en zei: “Pardon dame, maar ik ben toevallig wel een stukje hoger gegroeid en ik ben sterker en flinker, ik kan geweldig goed muizen vangen, ik kan heel hard én heel zachtjes spinnen, ik kan miauwen zonder geluid –dat vinden mensen altijd zo ontroerend- en ik kan… ja, wat kan ik niet? En de grijze vatte plotseling moed en zei: “Wilt u met mij trouwen? Toe lieve  … kijk mij eens smekend kijken…”

weblog 027

En net nu het zo spannend is geworden, loopt de schrijfster dezes weg, mompelend dat zij hoog nodig iets in de tuin moet gaan doen … wordt vervolgd dan maar, sorry hoor!

Verschil moet er zijn (1)

weblog 012De grijze kater met het groene strikje lag eens te denken of het onderhand geen tijd voor hem werd om zich te gaan verloven en dan als alles goed ging  te gaan trouwen en misschien –hier bloosde hij een beetje- nóg wat later kleine, wollige, lieve zachte kittens te hebben… en net lag hij zo te peinzen of er kwam een beeldschoon poesje aan gelopen. “Plop” zei het hart van de grijze en nog eens “Plop plopperdeplop…”  De grijze kater voelde zich heel raar, een beetje alsof hij zweefde. Gelukkig kon hij met enige moeite nog wel wat zeggen en dat was: “Goededag schone dame”.

weblog 013De dame keek verwaand een beetje over hem heen en zei alleen: “Pardon monsieur?” “Ik zei u goededag, schone dame. Ik vind u zo mooi…” zei de grijze nederig. “Oui, ik bén ook mooi, très belle, bellebellebel  ja” sprak de streepjes poes, want zij was ook grijs maar met zwarte strepen. En… wat echt  bijzonder was, zij had niet alleen blauwe ogen –dat komt meer voor bij katten- maar zij had ook blauwe oren en een bijpassende blauwe neus. Zo iets zie je niet vaak. De grijze kater zag het ook en wilde haar juist ernaar vragen.

Helaas moet dit verhaal nu even onderbroken worden, want de schrijfster dezes heeft méér te doen, zegt zij…  wordt vervolgd  (misschien morgen al?)

Daar is Klein Duimpje

december 2013 029december 2013 031

Het zijn drukke tijden, beste lezers.  Ik leef al helemaal naar de Kerst toe. Nou ja, dat zult u wel gemerkt hebben. En zo is het eigenlijk gekomen dat ik de Sprookjes totaal vergeten was, tot ik in mijn werktas keek, waarin nog af te maken dingen zitten. Ik zag een rood met blauwe  poes –nou ja, daar is geen haast bij- maar ook … een onaffe Klein Duimpje. “O jee, de Sprookjes … misschien zit iemand erop te wachten, het tijdschrift TZT (te zijner tijd of Thé zet thee voor als u het niet meer weet) is allang niet meer verschenen. Ik smeek u pardon, lieve lezers. Maar ik maak het nu goed. Ik voorzag K. Duimpje van zijn mini- beentjes en trok hem de Zevenmijlslaarzen aan. Zo, Klaar was het menneke. Nu nog wat foto’s maken en dan het verhaal. Gezellig hè? Ja, dat vond ik ook. “Hallo Klein Duimpje” riep ik en zette hem klaar voor de foto’s. Hij stond mooi stil en twee foto’s waren klaar.

december 2013 032december 2013 033december 2013 034Ik zag hem voorzichtig wat stapjes doen, maakte daar ook een foto van en harder liep hij en nog veel harder op die laarzen en o o o verschrikkelijk hard … Het was nog maar een stipje aan de horizon. “O, daar gaat mijn sprookje! Zou hij nog terugkomen? En als… wanneer dan?”  Vragen, vragen… weg is Klein Duimpje. Hoe moet dat nu verder? Tja, hopelijk t.z.t. natuurlijk. We zullen moeten afwachten.  Wat een vervelend ventje, wat een loeder, hoe kannie mij nu zo in de steek laten, diejen eigenwijze snotaap…. Het kan dus even duren… potverdepotver  &%$(*&#$