Het moest van ons moeder

Wat moest er van ons moeder?  Eén keer per jaar een familiedag houden en nog wel op haar kosten. Zij had hiervoor een speciaal potje gereserveerd. Iedere keer is de beurt aan een ander om wat te organiseren. Het eerste jaar dat echtgenoot en ik het deden, liep het allemaal nogal soepel, als ik mij goed herinner. Dit keer waren wij opnieuw aan de beurt en wij dachten dan ook optimistisch: “Dat zal wel lukken, wel ja, zo moeilijk is dat niet!”  Het enige is dat we iets moeten vinden dat leuk is voor jong en oud. Daar dachten wij dus over en als vanzelf diende het zich aan. Ik las op Facebook dat iemand een wandeling had gemaakt samen met andere mensen onder leiding van een boswachter vlakbij ons geboortedorp. Dat het daar erg mooi is, wist ik nog en nu schijnt het nog mooier te zijn geworden. Ik kreeg van de betreffende persoon allerlei informatie en wij besloten daar zelf eerst  te gaan kijken. Of we daar in de buurt wat konden drinken en later een hapje eten –gewoon én vegetarisch- of we een beetje afgezonderd konden zitten en vooral of het sfeervol was.

En ja, dat was allemaal goed, mooi gelegen in het bos. Ideaal voor de kinderen om daar lekker te kunnen rotzooien, zeg maar, blubber, gras en bomen aanwezig, wat wil je nog meer als gezond kind?  Wij ouderen kunnen dan rustig wat kletsen, zo stelde ik mij voor. Dat kan ook allemaal en de meesten vonden het ook een heel goed plan, maar…  wanneer?  Het gebeuren zou plaats vinden rond 1 juni, de trouwdag van onze ouders. Dat hadden wij zelf destijds afgesproken. Dus stelden wij een datum voor, zaterdag 27 mei. Nee, dan was er toevallig de doop van het jongste kleinkind in Aken en de stam van broer J. viel dan uit. Toen kozen wij twee data, dat was misschien beter. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, wij mailden en wij mailden en nu hebben wij een datum plus dat wij het nog konden veranderen bij dat leuke restaurant. Even was ik nog bang dat het een familiewinterdag zou worden, maar nee. Organiseren is niet mijn sterkste kant, dát heb ik nu wel gemerkt. Nu nog duimen voor mooi weer, dat is al wat we doen kunnen.

“Hermitage aan de Amstel…”

“Hermitage aan de Amstel…”  , dat roept de conducteur van de tram altijd om als ik naar Artis ga. Maar deze keer ging ik inderdaad naar dit museum, met een lieve buurvrouw. Het was de eerste keer dat wij samen op stap gingen en wat hebben wij een gezellige dag gehad! In de Hermitage was o.a. een tentoonstelling over Rusland, de oorlog en de revolutie, maar vooral over de Romanovs, hun leven, hun rijkdom en hun droevig einde. Het is natuurlijk geen leuk onderwerp, maar toch heel interessant. Ten eerste omdat er zo veel bewaard is gebleven en door het commentaar hierop wordt het leven van de heel rijken én van de heel armen zo verduidelijkt voor ons, honderd jaar later.

De tsaar en de tsarina met hun vier dochters én hun enige zoon leefden een teruggetrokken leven, voor zover dat mogelijk was. Bijna alles draaide om de kleine tsarevitch die aan hemofilie leed en met wie men heel voorzichtig moest zijn. Men hoopte zo dat hij toch de latere tsaar zou worden, hoewel dat erg onwaarschijnlijk zou zijn geweest, las ik. Er is heel veel moois te zien, veel uit de Art Nouveau- tijd, sieraden, vazen, kleding, meubelen en schilderijen. Typerend voor die tijd is ook, dat de bekende eieren en sieraden van Fabergé te zien zijn, de hofedelsmid maar ook de later door hem ontworpen voorwerpen voor het leger, samowars, potten en pannen, alles van koper. De eerste wereldoorlog was uitgebroken –de revolutie nog niet- en zelfs de tsarevitch vergezelde zijn vader eens, het arme kind in een klein uniformpje, ook te zien.

Er zijn veel filmpjes van allerlei gebeurtenissen, zoals van de ‘Bloedige Zondag’, de dag dat de tsaar trouwde en er feest zou zijn voor het volk, maar dat eindigde door de enorme opkomst in een bloedbad, mensen die vertrapt werden in het gedrang. Verder ga ik niet zo veel vertellen. U kunt de tentoonstelling nog zelf gaan zien tot 17 september, dus nog tijd genoeg.

Nog even dit: omdat ik dacht dat je geen foto’s mocht maken, had ik alleen mijn oud cameraatje meegenomen en zijn mijn foto’s niet al te best. Maar goed, beter iets dan niets, toch?

Eindelijk…

.. weer eens een logje. Ik was gisteren met Kwaster (Hans) gaan wandelen in ons Streekbos. Dat was best een tijdje geleden en het was ook nog prachtig lenteweer, dus dan moet je daar toch wel van profiteren.

Zo is het bos eigenlijk op z’n mooist. Er zijn nog kale bomen maar ook heel pril groene en dat vind ik altijd zo bijzonder. Ze vallen dan bijzonder op, die kleine jonge frisse boompjes.

Het was druk in het bos met ouders en kinderen en ook veel honden. Die kunnen toch genieten, geweldig. Zo, dat was toch weer wat. Ik zal wat foto’s uitzoeken, want in mijn enthousiasme heb ik natuurlijk een heleboel gemaakt, ook met het oog om wat te tekenen, te etsen of te schilderen.

Zo, allemaal de klokken een uur vooruitzetten en  minstens een uur langer slapen. Tenminste dat doe ik waarschijnlijk, hoor. Ze kunnen me wat. Ik wen er langzaam wel aan.

Eruit

blog-093blog-042

Afgelopen woensdag werd er mooi weer verwacht en daarop vertrouwende ging ik met Kwaster (Hans) naar Artis. Eens kijken hoe alle dieren het maakten, want ik had ze al een tijd niet gezien wegens makke aan een voet. Het is nog niet helemaal over, maar het duurde mij te lang.  Ik wilde ERUIT. Een mens kan toch niet altijd maar binnengaats vertoeven?  Dus daar gingen wij en na een tijdje kwam de zon door, hoera! Het werd heerlijk weer de hele middag. Hier en daar lagen er nog wat sneeuwplekken en elders was het al superzonnig.

blog-164blog-142

Bij de pinguïns bijvoorbeeld was veel wit en hun zwembad was nog stijfbevroren. Ze stonden dan ook met z’n allen wat beduusd voor zich uit te kijken. Bij de lemuren (rode vari’s) daarentegen zat of hing men vergenoegd te zonnebaden en dat is toch echt niet zo ver van de pinguïns, want Artis is in verhouding tot andere een kleine tuin. Maar wél de oudste van Nederland, o zo!  Ik ging naar het pas klaargekomen verblijf van de panters kijken, maar daar was het nog wat glibberig, dus je kon niet goed naar boven klimmen, maar dat komt de volgende keer wel.

blog-042 “Nu gauw naar het olifantje, Hans” haastte ik mij te zeggen. Sinds Mumba (pas vier jaar) is doodgegaan, ben ik er voorlopig niet gerust op. Gelukkig liep Sanuk in blakende gezondheid naast haar moeder en grote zus wat rondjes te lopen, met takken te sjouwen, haar slurf te trainen, iets óm te gooien en zij had het duidelijk naar haar zin. Verder zag het er ook allemaal prima uit. De 130.000 bollen zitten nog warmpjes in de grond. Daar verheug ik mij ook op. Dat is ieder jaar weer zo’n geweldig gezicht. Men maakt prachtige kleurcombinaties, steeds weer anders. Enfin, het was een heerlijke middag en Kwaster heeft er ook van genoten. En ik dan… eindelijk eruit!

047bb

Het nieuwe girafje

blog-020

Ik had gisteren een heerlijke dag in Artis. Het was niet zo koud, licht bewolkt maar ook af en toe wat zon en géén regen. Ik had van te voren dan ook het weer in Amsterdam goed bestudeerd en de meteorologen zeiden als het ware: “Doen!”  Onze nieuwe camera wilde ook al zo graag, want er valt daar veel moois te fotograferen.  Na de treinreis een lekker kopje koffie genomen en een broodje en daarna heb ik niet meer gezeten eigenlijk. Want ik verbaasde mij constant over wat ik allemaal zag door de nieuwe camera. Zo stond of zat een beestje in de verte, zo stond ik zowat oog in oog. Geweldig. Ik ben er zo blij mee.

blog-026blog-048blog-092blog-143

Ik heb het nieuwe girafje gezien, die af en toe een gek sprongetje maakte en ik heb dit keer het jonge mandrilletje gezien, die al aardig op kleur was gekomen. Natuurlijk ben ik naar het olifantje gaan kijken; het blijft vertederend dat kleintje en die knots van een moeder. Zus stond er een beetje onverschillig bij. Zij speelde niet met haar bal; zij staarde maar zo’n beetje voor zich heen. Een winterdipje misschien? “Binnenkort krijgen jullie een prachtig nieuw verblijf met een zwembad nog wel” zei ik om haar op te monteren. Ook nam ik haar maar eens alleen op de foto, want alle aandacht gaat uit naar moe en haar dochtertje. Het is niet leuk hoor als je er maar zo’n beetje bijbungelt.

blog-107blog-155blog-165blog-192

Maar goed, ik liep en ik liep, tot het een beetje donker werd en wat kouder. Het werd tijd weer eens op huis aan te gaan. O ja, er was veel mooie kerstversiering in Amsterdam en ook in het Centraal Station. Dat had ik nog nooit gezien. Misschien was het ook wel nieuw, want er wordt nog steeds verbouwd daar en nu werkt men vooral aan ‘het mooi’. Leuk hoor!

blog-203blog-236

Naar Haarlem

blog-024 blog-009Afgelopen vrijdag waren wij met vrienden gezellig een dagje uit. We gingen naar Haarlem waar Hans (Kwaster) en onze vriend Menno zijn geboren en getogen (wat dat ook is?)  De bedoeling was dat de mannen samen gezellig zouden gaan nostalgeren en kijken of hun scholen er nog stonden en hun geboortehuis en zo het een en ’t ander, tegelijkertijd samen hun ervaringen uitwisselend, want dat is leuker dan in je uppie. De dames (Lies en ik) mochten ook mee, mits wij ons zelf een tijd zouden vermaken. Daar hadden wij geen enkele moeite mee, hoor.  Lies wist aardig de weg in Haarlem zodat wij nergens naar hoefden te zoeken.

blog-005Wij liepen door de grote Houtstraat met deftige winkels,  sloegen af naar de Gierstraat, waar leuke kleine winkeltjes zijn, liepen een hofje in, nou ja, een hof zeg maar, waar wij werden aangesproken door een booskijkend oudje*, kwamen op de grote Markt, waar in het stadhuis kunst was, die wij aandachtig bestudeerden, kregen toen wel wat honger, ploften neer bij de Korenbeurs, waar wij koffie bestelden, maar waar… ze geen een normaal broodje hadden. Er waren alleen (harde) broodjes met bijna een hele warme maaltijd erop en laat ik nu trek hebben in een eenvoudig broodje kaas. Ik meldde dit aan Lies en toen de juffrouw zei dat zij inderdaad geen broodje kaas hadden, zei Lies kordaat dat we dan wel ergens anders heen gingen. We dronken onze koffie nog wel even op en gingen verder op zoek.

blog-016Later hebben wij ons weer bij de heren gevoegd, nog wat meer kunst gekeken en toen vonden wij het wel genoeg, want wij voelden onze voeten. “Blijven jullie gezellig bij ons eten? Ik heb het zo klaar, ik heb er eigenlijk op gerekend”, zei onze gastheer. Nou, dat vonden wij ook heel leuk en zo aten wij nog heel lekker en praatten er nog een eind op los. Zo, dat was een gezellig daggie, vonden wij met z’n allen.

*Oud vrouwtje hangend uit een raam“Apies kijken zeker?”  Lies: “U bedoelt?”  Vrouwtje: “Nou, zomaar hier wat rondgluren…”  Lies: “U vindt dat vervelend?”   Vrouwtje: “Ja natuurlijk, en maar naar binnen kijken, bah – dat is toch vervelend, nee vind ik niet leuk”.  Lies: “Nou het is een mooi hofje maar we gaan al weer. Dag mevrouw.”   Vrouwtje zegt niks.  Thé: “Nou, hier kom ik niet wonen, hoor Lies!  En we keken nota bene niet eens ergens naar binnen”.

 

In een natuurhuisje

blog-022Wij waren een weekje in Noord Brabant in de Kempen, in de omgeving van de Acht Zaligheden. Daar verbleven wij in een natuurhuisje. Dat is een huisje dat NIET in een van de grote vakantieparken staat, maar geheel alleen of met een paar huisjes in de natuur staat. Ons huisje stond dan ook in het bos, van waaruit wij meteen konden gaan wandelen, als wij daar zin in hadden.

blog-017Wanneer wij dan weer terug in het huisje waren, hoorden wij geregeld een flinke klap. “Het zijn eikels die van de bomen vallen, Thérèse” zei Hans geruststellend. “Ach ja vanzelf, het is de natuur”, beaamde ik. Het had wel wat, hoor.

blog-036blog-065En wat deden wij zoal daar? Nou, wij wandelden door de bossen en over een uitgestrekte hei, zaten nogal eens op een terrasje voor een koffie met appelpunt, voor een lekker koud wit biertje, want het was heel warm en ook een keer voor een heerlijk diner, want het was toevallig onze trouwdag toen.

blog-089blog-208

We zijn ook nog in België geweest, want ook dat was vlakbij. We waren bij een beroemd oud klooster met een grote kruidentuin, een grot met Maria erin –een beeld dan- en zoemende bijtjes en bloemetjes. Het was een Norbertijnenklooster, maar of er nog Norbertijnen over zijn, weet ik niet, Ik heb er niet één gezien namelijk. Ook in de kerk was geen pater te zien.  Maar misschien zaten zij wel te bidden voor onze puur slechte wereld, wie zal het zeggen?

blog-109blog-115blog-221blog-223 blog-231

In ieder geval hebben wij genoten in en rond ons natuurhuisje. Wel zijn wij op de Postelse heide lichtelijk geschrokken van koeien die daar zomaar rondliepen te grazen. Niet van die bruine Hooglanders, maar witte en een paar bruine mét hoorns.

blog-070 Op de laatste dag zijn wij ook nog naar Den Bosch geweest, hebben daar wat gedwaald en hebben de twee musea daar bezocht. Er is daar altijd veel te zien, oud én nieuw en het zijn prachtige lichte ruimtes met een grote tuin erbij. Toen weer op huis aan, waar Boeli helemaal opgewonden was van blijdschap dat wij er weer waren.

blog-145blog-144