Familiebijeenkomst

Mijn schoondochter Linda was jarig op zondag 1 oktober en zij trakteerde op een bezoek aan het dierenpark Amersfoort. Het is gezellig om elkaar af en toe te ontmoeten, de beide opa’s en oma’s, onze jongere zoon was erbij en de oom van Linda,ook  haar broer en het kleine zoontje Kian, onze beide kleinkinderen Mare en Rein, dat was het, dacht ik. Er ontbrak maaréén persoon, want die moest eigenlijk op twee verjaardagen tegelijk wezen en dat kon niet in dit geval. Zij koos voor wie haar ’t eerst gevraagd had, jammer!  Wij dronken wat lekkers en aten taart, zongen ‘Lang zal ze leven’en daarna bekeken wij uitvoerig de tuin, gelegen midden in een prachtig bos. Heel anders dan mijn geliefde Artis dus.  Mare nam de kleine Kian bij de hand en zorgde dat hij alles goed kon zien en vertelde wat voor dieren hij zag. Af en toe waren wij wat mensen kwijt maar toch vonden wij steeds elkaar terug. En weet u wat ook zo leuk was? Wij zagen ook andere families.  Zij wonen daar namelijk. Zij worden daar goed verzorgd, krijgen altijd op tijd te eten en te drinken en als ze ziek zijn, komt er een dokter bij. IK heb wat foto’s gemaakt van enkele families. Ik zal de namen erbij zetten. Hier komen ze:

  de familie Ringstaart (van de Maki tak)

 de familie Baviaan

 

de andere tak

de familie pinguïn:   “Allemaal verzamelen”  Ziet u hem, die met de snavel wijd open?

en de familie Vis.

Natuurlijk waren er nog veel meer families, maar u krijgt al vast een indruk, zeg maar.

Update:

101 weblog

Advertenties

Steeds maar de deur uit

weblog 009

Net had ik nog geschreven, dat ik in zo’n prettige saaie tijd zat, waarin je veel voor jezelf kunt doen of de uitnodigingen en afspraken stroomden binnen. Een tweede vollemaansfeest bij Gerrit aan het IJsselmeer, met een ander gezelschap want het werden er te veel, geloof ik. Wij horen kennelijk bij beide categororieën en natuurlijk voelen wij ons gevleid. Hans gaat zijn visschotel maken waar iedereen zo dol op is. Ik hoop nu maar dat het mooi weer is, want dan ga ik misschien wel zwemmen. Dat heb ik nog niet gedaan sinds die kwestie met de gebroken arm.

Ik kreeg een uitnodiging van iemand die gaat promoveren in de filosofie. Zij heeft vele talenten, zij heeft al wat boeken geschreven, zij is kunstenaar en illustreert, zij maakt performances en theater  én zij studeerde ook nog en nu gaat zij promoveren zelfs. Knap hoor.

Verder heb en had ik afspraken voor de diabetescontrole. Binnenkort ontmoeten mijn jeugdvriendin en ik elkaar in Amsterdam; dat was al weer een tijd geleden. Afgelopen dinsdag was ik trouwens ook al in Amsterdam, in Artis. Het was er druk, heel veel toeristen en scholieren vanwege de vakantie.  Ik trek mij daar weinig van aan; ten slotte kom ik voor de dieren.

Nou ja, zo heb ik nog ’t een en ander, maar we zullen wel zien. Ik plaats hier gezellig een tekening bij en dat is dat.

Een huis/tuin en keukenlogje

Ik leid tegenwoordig zo’n saai leven  – wat mij eigenaardig genoeg veel genoegen schenkt – dat ik bijna de deur niet uitkom. Ik teken, ik ruim op, ik maak etsen, ik was af als ik het tenminste niet vergeet, ik doe op tijd de was, ik teken maar weer eens en ik WANDELl soms. Dan ben ik even de deur uit. Soms TUINIER  ik ook wat en ook dat is buiten natuurlijk.

Nu kreeg ik laatst van iemand een boekenbon en opeens kreeg ik zo’n zin om maar eens te gaan kijken wat voor boeken in de winkel liggen. Ik kwam dus gisteren voor het eerst in lange tijd in ons winkelcentrum en mensen, wat heb ik genoten! Er lagen nieuwe boeken, ik zag leuke kleren, allemaal dingen die ik nog niet gezien had. Ook nieuwe wol, maar daar staat even een stop op. Het langst vertoefde ik in de boekenwinkel, want ik zag veel interessants. Tenslotte maakte ik mijn keus: Pogingen iets van het leven te maken. Er onder staat nog: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar.  De meeste lezers zullen dit boek al kennen, misschien zelfs ook al het tweede deel, maar ik nog niet en ik ben er blij mee. Ik had net met veel moeite een behoorlijk vervelend boek uit: De thuiskomst , geschreven door Bernhard Schlink. Kent iemand die misschien? De man is hoogleraar, rechter en hij heeft nogal wat boeken op zijn naam staan die in allerlei talen vertaald zijn, dus… dan verwacht je een goed boek. Maar nee…niet voor mij kennelijk.

Verder heb ik een leuk hemdje gekocht –nee, niet in de boekhandel, nee- maar er tegenover. Al mijn hempen zijn vaal gewassen en verbleekt zag ik laatst. Voor Boeli kocht ik een babydekentje omdat er altijd zoveel zand en klei uit zijn lijf op de bank komt. Voor mijzelf drie paar sokken met stippels, twee kussenslopen omdat ik die vaak kwijt ben en twee sierlijke vaatdoekjes. Ik geloof dat ik er ben. Ik had helemaal niet op mijn horloge gekeken en ik kwam nogal laat thuis. Maar het was een leuke middag, gewoon in ons eigen trutterig winkelcentrum.

Het moest van ons moeder

Wat moest er van ons moeder?  Eén keer per jaar een familiedag houden en nog wel op haar kosten. Zij had hiervoor een speciaal potje gereserveerd. Iedere keer is de beurt aan een ander om wat te organiseren. Het eerste jaar dat echtgenoot en ik het deden, liep het allemaal nogal soepel, als ik mij goed herinner. Dit keer waren wij opnieuw aan de beurt en wij dachten dan ook optimistisch: “Dat zal wel lukken, wel ja, zo moeilijk is dat niet!”  Het enige is dat we iets moeten vinden dat leuk is voor jong en oud. Daar dachten wij dus over en als vanzelf diende het zich aan. Ik las op Facebook dat iemand een wandeling had gemaakt samen met andere mensen onder leiding van een boswachter vlakbij ons geboortedorp. Dat het daar erg mooi is, wist ik nog en nu schijnt het nog mooier te zijn geworden. Ik kreeg van de betreffende persoon allerlei informatie en wij besloten daar zelf eerst  te gaan kijken. Of we daar in de buurt wat konden drinken en later een hapje eten –gewoon én vegetarisch- of we een beetje afgezonderd konden zitten en vooral of het sfeervol was.

En ja, dat was allemaal goed, mooi gelegen in het bos. Ideaal voor de kinderen om daar lekker te kunnen rotzooien, zeg maar, blubber, gras en bomen aanwezig, wat wil je nog meer als gezond kind?  Wij ouderen kunnen dan rustig wat kletsen, zo stelde ik mij voor. Dat kan ook allemaal en de meesten vonden het ook een heel goed plan, maar…  wanneer?  Het gebeuren zou plaats vinden rond 1 juni, de trouwdag van onze ouders. Dat hadden wij zelf destijds afgesproken. Dus stelden wij een datum voor, zaterdag 27 mei. Nee, dan was er toevallig de doop van het jongste kleinkind in Aken en de stam van broer J. viel dan uit. Toen kozen wij twee data, dat was misschien beter. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, wij mailden en wij mailden en nu hebben wij een datum plus dat wij het nog konden veranderen bij dat leuke restaurant. Even was ik nog bang dat het een familiewinterdag zou worden, maar nee. Organiseren is niet mijn sterkste kant, dát heb ik nu wel gemerkt. Nu nog duimen voor mooi weer, dat is al wat we doen kunnen.

“Hermitage aan de Amstel…”

“Hermitage aan de Amstel…”  , dat roept de conducteur van de tram altijd om als ik naar Artis ga. Maar deze keer ging ik inderdaad naar dit museum, met een lieve buurvrouw. Het was de eerste keer dat wij samen op stap gingen en wat hebben wij een gezellige dag gehad! In de Hermitage was o.a. een tentoonstelling over Rusland, de oorlog en de revolutie, maar vooral over de Romanovs, hun leven, hun rijkdom en hun droevig einde. Het is natuurlijk geen leuk onderwerp, maar toch heel interessant. Ten eerste omdat er zo veel bewaard is gebleven en door het commentaar hierop wordt het leven van de heel rijken én van de heel armen zo verduidelijkt voor ons, honderd jaar later.

De tsaar en de tsarina met hun vier dochters én hun enige zoon leefden een teruggetrokken leven, voor zover dat mogelijk was. Bijna alles draaide om de kleine tsarevitch die aan hemofilie leed en met wie men heel voorzichtig moest zijn. Men hoopte zo dat hij toch de latere tsaar zou worden, hoewel dat erg onwaarschijnlijk zou zijn geweest, las ik. Er is heel veel moois te zien, veel uit de Art Nouveau- tijd, sieraden, vazen, kleding, meubelen en schilderijen. Typerend voor die tijd is ook, dat de bekende eieren en sieraden van Fabergé te zien zijn, de hofedelsmid maar ook de later door hem ontworpen voorwerpen voor het leger, samowars, potten en pannen, alles van koper. De eerste wereldoorlog was uitgebroken –de revolutie nog niet- en zelfs de tsarevitch vergezelde zijn vader eens, het arme kind in een klein uniformpje, ook te zien.

Er zijn veel filmpjes van allerlei gebeurtenissen, zoals van de ‘Bloedige Zondag’, de dag dat de tsaar trouwde en er feest zou zijn voor het volk, maar dat eindigde door de enorme opkomst in een bloedbad, mensen die vertrapt werden in het gedrang. Verder ga ik niet zo veel vertellen. U kunt de tentoonstelling nog zelf gaan zien tot 17 september, dus nog tijd genoeg.

Nog even dit: omdat ik dacht dat je geen foto’s mocht maken, had ik alleen mijn oud cameraatje meegenomen en zijn mijn foto’s niet al te best. Maar goed, beter iets dan niets, toch?

Eindelijk…

.. weer eens een logje. Ik was gisteren met Kwaster (Hans) gaan wandelen in ons Streekbos. Dat was best een tijdje geleden en het was ook nog prachtig lenteweer, dus dan moet je daar toch wel van profiteren.

Zo is het bos eigenlijk op z’n mooist. Er zijn nog kale bomen maar ook heel pril groene en dat vind ik altijd zo bijzonder. Ze vallen dan bijzonder op, die kleine jonge frisse boompjes.

Het was druk in het bos met ouders en kinderen en ook veel honden. Die kunnen toch genieten, geweldig. Zo, dat was toch weer wat. Ik zal wat foto’s uitzoeken, want in mijn enthousiasme heb ik natuurlijk een heleboel gemaakt, ook met het oog om wat te tekenen, te etsen of te schilderen.

Zo, allemaal de klokken een uur vooruitzetten en  minstens een uur langer slapen. Tenminste dat doe ik waarschijnlijk, hoor. Ze kunnen me wat. Ik wen er langzaam wel aan.

Eruit

blog-093blog-042

Afgelopen woensdag werd er mooi weer verwacht en daarop vertrouwende ging ik met Kwaster (Hans) naar Artis. Eens kijken hoe alle dieren het maakten, want ik had ze al een tijd niet gezien wegens makke aan een voet. Het is nog niet helemaal over, maar het duurde mij te lang.  Ik wilde ERUIT. Een mens kan toch niet altijd maar binnengaats vertoeven?  Dus daar gingen wij en na een tijdje kwam de zon door, hoera! Het werd heerlijk weer de hele middag. Hier en daar lagen er nog wat sneeuwplekken en elders was het al superzonnig.

blog-164blog-142

Bij de pinguïns bijvoorbeeld was veel wit en hun zwembad was nog stijfbevroren. Ze stonden dan ook met z’n allen wat beduusd voor zich uit te kijken. Bij de lemuren (rode vari’s) daarentegen zat of hing men vergenoegd te zonnebaden en dat is toch echt niet zo ver van de pinguïns, want Artis is in verhouding tot andere een kleine tuin. Maar wél de oudste van Nederland, o zo!  Ik ging naar het pas klaargekomen verblijf van de panters kijken, maar daar was het nog wat glibberig, dus je kon niet goed naar boven klimmen, maar dat komt de volgende keer wel.

blog-042 “Nu gauw naar het olifantje, Hans” haastte ik mij te zeggen. Sinds Mumba (pas vier jaar) is doodgegaan, ben ik er voorlopig niet gerust op. Gelukkig liep Sanuk in blakende gezondheid naast haar moeder en grote zus wat rondjes te lopen, met takken te sjouwen, haar slurf te trainen, iets óm te gooien en zij had het duidelijk naar haar zin. Verder zag het er ook allemaal prima uit. De 130.000 bollen zitten nog warmpjes in de grond. Daar verheug ik mij ook op. Dat is ieder jaar weer zo’n geweldig gezicht. Men maakt prachtige kleurcombinaties, steeds weer anders. Enfin, het was een heerlijke middag en Kwaster heeft er ook van genoten. En ik dan… eindelijk eruit!

047bb