Wat een dag

Het begon dus zo mooi, zoals ik al schreef. Ik stond op het station te wachten op de trein naar Amsterdam en keek naar die velden waar zo’n sprookjesachtige nevel boven hing. Ik maakte een foto en voelde mij helemaal happy. Ik zou naar Artis gaan en had er zin ‘an’. Maar waar bleef die trein nou toch? En dat zei ik ook hardop. “Hij gaat om 13 over” zei iemand. Hee, dat was dus veranderd. Dan had ik toch nog een trein eerder kunnen halen, nou ja, dat was ook niet zo belangrijk. Daar was hij al en wij stapten in. Ik las wat en keek naar buiten en zo was ik snel in Amsterdam. Ik vergat NIET uit te checken en liep naar tramlijn 9. Er kwam een man aan, die ieder van ons een vervangende route ging wijzen. “En u?” vroeg hij. “Naar Artis” zei ik. “De metro, twee haltes” zei hij. Ik moest onder de grond, terwijl ik dat in Amsterdam nog nooit gedaan had. Ik liep een heleboel trappen af, zag geen aanwijzingen staan, iedereen liep allerlei kanten op en daar stond ik. Toch –op de een of andere manier- heb ik het gevonden. Vól die metro, ajakkes wat ongezellig.

 

Ik stapte uit op het Waterlooplein (want 2e halte) en moest dus nog een aardig eind lopen. Gewoon de tramlijn volgen, dacht ik, maar de weg kwam mij steeds minder bekend voor. Bovendien zag ik ook geen tramlijn daar. Nou ja, daar stond een groepje mensen te pauzeren (want roken) en die zouden het wel weten. En ja, ik zat helemaal fout. Maar er was een man bij, die het mij haarfijn uit kon leggen. “Recht naar die slagbomen, tegen die huizen aanlopen en dan naar rechts en meteen naar links. Komt u zo bij de ingang van Artis”. En ja, dat deed ik goed, daar was die mooie poort met die gouden adelaars, hiep hoi.

Ja, een eendenpuzzel a.h.w.

Ik ging naar binnen en daar begon dan eindelijk het grote genieten. Hoewel…ik toch een beetje zat te tobben hoe het nu zou moeten op de terugweg. Zou ik een metrostation kunnen vinden of het hele stuk moeten lopen naar het Centraal? Nou ja, het was er mooi. Er stonden volop krokussen, vooral witte en narcissen, ook vooral witte met een oranje toetertje en sneeuwklokjes en hier en daar al tulpjes, nee geen witte, maar rode. Ik genoot van de dieren, van de kinderen en maakte foto’s.  Afijn, het leek mij verstandig om niet te laat op de terugweg te gaan, vanwege die geheimzinnige lijn 9. Maar BOF BOF hij reed weer gewoon. (wordt dadelijk vervolgd)

Verder   “ Nou hee, is dat nu alles?” zult u zeggen.  Nee, beste lezers, het ergste moet nog komen. Ik reed dus met lijn 9 naar Centraal en stapte uit. Ik liep naar de betreffende gang en dacht: Zo, mij kan niks meer gebeuren. Even wachten en daar kwam mijn trein. Het was druk in de trein maar ik had nog fijn een zitplaats. Enfin ik lees weer wat, ik kijk wat rond en daar wordt wat omgeroepen. “De volgende stopplaats is Heilo”. Wat? Heilo?  “HEILO??”   riep ik. “Gaat deze trein niet naar Enkhuizen???”  Mijn coupé begon zich er meteen mee bezig te houden, “in Alkmaar dadelijk uitstappen, ik zoek het perron even op, ja spoor 3, 13 over 6 en dan naar Enkhuizen”. Beteuterd zat ik daar. O wat erg en o wat vreselijk stom. Nee hoor, kan iedereen overkomen, zei mijn coupé. En “hier moet u eruit en goede reis” zeiden ze met z’n allen. Daar stond ik dan, op een bijna leeg perron. Er was daar wel een lekker warm hokje en daar ging ik dan maar zitten. Ik belde Hans om mij te melden en Ik raakte nog in gesprek met een meisje, omdat ik nu zo onzeker raakte of ik wel de goede trein zou pakken. En ja, bijna gebeurde het…. toen ik in Hoorn uit de trein stapte, stond daar een trein klaar, maar ik stapte er NIET in en gelukkig maar, want hij ging naar Heerlen nota bene. Ik zag het al voor mij en hoorde mij zeggen: “Hans, ik ben nu op weg naar Heerlen… “  Straks mag ik niet meer alleen reizen.  Nou, dat was het dan. Zo iets overkomt alleen mij, jullie gebeurt dat niet zeker, hè??

Advertenties

Bergen aan Zee

Wij hadden de vorige week de kleinkinderen te logeren vanwege de voorjaarsvakantie. Dan is het altijd een aanleiding om ‘iets leuks te gaan doen’  in Rein zijn woorden en dan bedoelt hij ook echt iets bijzonders, niet zomaar naar een kinderboerderij of naar een bos nee naar Artis of naar het Wassenbeeldenmuseum  (“heb ik van gedroomd, Oma”) of naar Indonesië of naar Australië…

Ons leek het leuk om nog even te wachten met Artis, tot de bollen in bloei staan en nu naar het Zeeaquarium in Bergen te gaan. Wij zelf waren daar ook nooit geweest trouwens. Ze vonden het prachtig en de grootste attractie was de vijver met roggen, die je mocht aaien.

Het is ook een prachtig gezicht: ze liggen plat in het zand, dan zwemmen ze een rondje en dan gaan ze bijna rechtop staan en laten zich aanraken.  Ik heb het geprobeerd te fotograferen. (De eerste is liggend, de tweede staat hij rechtop en zie je de onderkant). Ik had er nog best een tijdje willen blijven, maar zij hadden alles ‘al wel vijf keer’ gezien.

 

Naar buiten dus, het strand op. Het was wel berekoud, maar je moet toch bij de zee geweest zijn, nietwaar? Rein holde achter zijn zus aan, zo het koude water in, tot aan zijn knieën was hij kletsnat. Mare was nog droog, hoor. Rein had in zijn enthousiasme gewoon niet goed uitgekeken. Enfin, we kregen trek en gingen een tosti  eten en er wat bij drinken. Ondanks de ijzige kou was het een feestelijke dag, waar we allemaal op onze eigen manier van genoten hebben.

De geheime boodschappen

‘ HALLO ALLEMAAL’ …  enzovoort , daar ben ik weer eens. Nog springlevend en vandaag in een zeer goede bui. Het was mooi weer en ik besloot mijn wandeling te combineren met een bezoekje aan ons winkelcentrum. Dat was lang geleden. Ik had niet speciaal iets nodig en dat is het leukste winkelen, vind ik. Van de opruiming of uitverkoop was niet veel meer te merken, maar dat kwam goed uit, want ik heb een bloedhekel aan dingen passen. Dus gezellig zo maar wat rondkijken. Eten voor de avond hadden we al, dus dat hoefde ook niet.  Waarvoor kom ik dan eigenlijk, zo vroeg ik mij plotseling af. Intussen was ik aangekomen bij de tassen- en kofferwinkel helemaal achteraan. Dat is een prachtige winkel met veel echt leren tassen. O en daar hou ik zo van. Vindt u het gek? Ik ben een dochter van een ‘lederfabrikant’.  Zo moest ik dat vroeger invullen op school. Ach kom, dacht ik, ik ga gewoon eens binnen kijken. Ik zocht namelijk een tas waar een schetsblok in paste en verf en penselen en een pot water voor in Artis, begrijpt u wel? En laten ze nu verschillende van die tassen hebben… de juffrouw die toch niks anders te doen had, liet ze mij allemaal zien. Mooie tassen, hoor,maar dúúr…………….. tja, wat doe je dan?

Ik DEED het!!!!!  “ En daar liep ik opeens met een poepsjieke tas, mensen.  Ik kreeg de neiging om te gaan zingen, zo:  “Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent …”  en ongemerkt was ik al bij de boekhandel, ja,  die sla ik nooit over. Ik zag daar twee boeken die ik graag zou lezen en plotseling besloot ik ze ALLEBEI te nemen. Men deed er een papiertje omheen en ik stopte ze in de nieuwe tas. Ook heel handig voor boodschappen, dacht ik tevreden. Maar … en nu komt pas de clou. “Hoe vertel ik het Kwaster?” Niet dat hij moeilijk zal doen maar dit is hij niet van mij gewend. Thuisgekomen probeerde ik niet al te lacherig te kijken en zette mijn boodschappen naast de bank. “Hoe is-‘t-ie?” vroeg Kwaster. “O heel goed, mooi weer enzo” antwoordde ik. Kwaster vroeg niet verder en dus zei ik na het eten –een kwartier vóór DWDD, in de veronderstelling dat hij niks gemerkt had:  “Hans, ik moet je wat vertellen”. En ik ging aan het vertellen en opeens barstte hij in lachen uit en riep: “Ik zag het aan je gezicht, je lachte zo geheimzinnigj, anders dan anders…” en toen schaterden wij allebei. Ja, ik moet er nog steeds wel om lachen, want bij zulke dingen een pokerface opzetten, is niet mijn sterkste zijde. Hihihi…

morgen maak ik een nieuwe foto bij daglicht. Deze is te grijs.

En het laatste feestje weer…

Echt waar, mensen, ik hou wel van feesten, maar dit seizoen is het wel eens zwaar in onze familie. Neem onze kleinkinderen nou: Rein is op Nieuwjaar jarig, kwam als het ware midden tussen het restant oliebollen ter wereld en Mare, zijn zus, deed het wat kalmer aan, maar toch al op 10 januari.

Háár verjaardag vierden wij, de opa’s , de oma’s en diverse ooms, gisteren. Overal hingen nog grote en kleine spoken, de overblijfselen van Rein zijn kinderpartij Ghostbusters getiteld. Mare haar kinderfeest komt nog wat later en daarna kunnen haar ouders ook wat gaan uitrusten. Wij mogen natuurlijk niet klagen maar zelfs mijn zoon, hun vader, die toch tegen een stootje kan, zei mij: “Ja, het komt wat dicht bij elkaar allemaal, met Sinterklaas en Kerstmis erbij. Poe poe…”

Maar goed, het wás gezellig gisteren. Mare was met al haar cadeautjes heel blij, de oudjes (wij dus) vonden het gezellig elkaar wéér te zien, sinds 1 januari niet meer gebeurd, en er waren drie soorten heerlijke taarten waaruit wij mochten kiezen. Rein vertelde ons van zijn feestje met allemaal jongens!  Het was geweldig leuk geweest. En verder laat ik u wat foto’s zien.

Naar Leeuwarden

weblog 006

Gisteren reden HansKwaster en ik –in de veronderstelling dat het redelijk weer zou zijn –  helemaal naar Leeuwarden.  Het was echter mistig en het werd steeds mistiger ook nog. Dat is niet zo goed voor mijn zenuwen, lieve mensen.  Want je moet ook weer terug, al is het maar om Boeli eten te geven. Maar het is allemaal goed gekomen, zal ik u alvast vertellen.

detail detail

We gingen naar een tentoonstelling van Pietsjanke Fokkema, die bij ons in de school een atelier heeft.  Ze had ons een tijd geleden al een voorproefje gegeven door allerlei tekeningen te laten zien en erbij te vertellen. Wij zijn dus al een beetje ‘Pietsjanke-kenners’ en dan is het extra boeiend het in het Fries Museum te zien hangen. Dat was ook nog een heel werk, want het is een installatie die uit grote tekeningen bestaat maar ook uit heel kleine en diverse voorwerpjes. Het gaat over haar jeugd in Friesland, over haar vader en moeder, haar opa en oma en het kleine dorpje daar. Dat is ook meteen de band die zij met Friesland heeft en waarom het Fries Museum werk van haar heeft aangekocht. Dat is een groot compliment voor een kunstenaar, dat begrijpt u wel. Ik vond het erg mooi gepresenteerd en het is prachtig persoonlijk werk. Bijna alles is zwart/wit, getekend met potlood. Heel bijzonder. Ik zal u wat laten zien, niet zo veel, want er moeten nog mensen gaan kijken en het is niet zo lang meer.

De Oude Kerk

Ik had deze week met een oude vriendin (Sophia)  én háár vriendin een heel leuke dag in Amsterdam. We zouden elkaar ontmoeten in de Oude Kerk, die ik nog nooit gezien had. Ik was wat eerder en keek alvast wat rond.  “HA THERESE…” schalde het door de kerk en ik werd innig omhelsd. Wat een warm onthaal. We hadden elkaar ook al heel lang niet gezien. Zij woont bij Maastricht, het laagste puntje van Nederland en ik in de kop van N. Holland. Ja kijk, dan loop je niet bij elkaar de deur plat.

weblog 015

Er was daar een tentoonstelling van een Indonesische kunstenaar, best wel de moeite maar die kerk, tjonge wat een pracht van een gebouw. Ik las dat het het oudste gebouw van Nederland is. Normaal ga ik echt niet elke kerk in, maar van deze heb ik erg genoten. Het heeft een donker houten gewelf, wat mooi afsteekt bij het wit van de muren. Als u er ooit in de buurt bent, zeker gaan kijken is mijn advies. Daarna gingen wij een wandeling maken in Sophia’s  oude buurtje, in de Pijp. Zij kan al wandelend boeiend vertellen. We hebben gezien waar ze woonde, haar oude school en de trap die ze afdaalde toen ze ging trouwen. Leuk hè? Daarna liepen wij het Sarphatipark in, waar zij als kind speelde. Het park is genoemd naar dokter Sarphati, een Joodse socialistische huisarts, een zeer geliefd persoon bij zijn patiënten. In de oorlog toen de dokter al gestorven was nota bene, moest het park van de Duitsers anders gaan heten, maar nu heet het al lang weer zo en er staat een groot monument voor hem. We liepen nog even over de Albert Cuyp en daarna gingen we gezellig wat eten bij ‘een Chinees’  op de Ceintuurbaan.  Het was oergezellig, vond ik.O ja, de tram naar Centraal zat bomvol, want ergens was lijn 17 uit de rails gelopen. Griezelig, maar gelukkig was het goed afgelopen, las ik later. We hebben nog voor een volgende keer Artis en de Hermitage op ons lijstje staan. Ik verheug mij er op!

Familiebijeenkomst

Mijn schoondochter Linda was jarig op zondag 1 oktober en zij trakteerde op een bezoek aan het dierenpark Amersfoort. Het is gezellig om elkaar af en toe te ontmoeten, de beide opa’s en oma’s, onze jongere zoon was erbij en de oom van Linda,ook  haar broer en het kleine zoontje Kian, onze beide kleinkinderen Mare en Rein, dat was het, dacht ik. Er ontbrak maaréén persoon, want die moest eigenlijk op twee verjaardagen tegelijk wezen en dat kon niet in dit geval. Zij koos voor wie haar ’t eerst gevraagd had, jammer!  Wij dronken wat lekkers en aten taart, zongen ‘Lang zal ze leven’en daarna bekeken wij uitvoerig de tuin, gelegen midden in een prachtig bos. Heel anders dan mijn geliefde Artis dus.  Mare nam de kleine Kian bij de hand en zorgde dat hij alles goed kon zien en vertelde wat voor dieren hij zag. Af en toe waren wij wat mensen kwijt maar toch vonden wij steeds elkaar terug. En weet u wat ook zo leuk was? Wij zagen ook andere families.  Zij wonen daar namelijk. Zij worden daar goed verzorgd, krijgen altijd op tijd te eten en te drinken en als ze ziek zijn, komt er een dokter bij. IK heb wat foto’s gemaakt van enkele families. Ik zal de namen erbij zetten. Hier komen ze:

  de familie Ringstaart (van de Maki tak)

 de familie Baviaan

 

de andere tak

de familie pinguïn:   “Allemaal verzamelen”  Ziet u hem, die met de snavel wijd open?

en de familie Vis.

Natuurlijk waren er nog veel meer families, maar u krijgt al vast een indruk, zeg maar.

Update:

101 weblog