Apies kijken

Afgelopen woensdag was het prachtig weer, dus leek het mij het beste om naar Artis te gaan. U zult misschien wel eens denken: “Wordt zij dat nu niet beu?”  Nee, beste mensen, want elk bezoek is anders, echt waar. Dit keer zag ik hoe de Nijlgans-pulletjes flink gegroeid waren.

Ik zag dat de olifanten een bad kregen en tegelijk met een tuinslang bespoten werden, misschien vanwege het warme weer. Zij genoten, dat begrijpt u. Ma olifant leunde daarna verzaligd tegen een houten wand, zoals een kat een kopje geeft en viel van genoegen bijna om. Ik schrok er van, maar het ging goed. Ik zag nog veel mooie tulpen, maar vergeleken met vorige keer liep het terug. De rododendrons daarentegen stonden nu  uitbundig  in bloei, hele grote struiken, allemaal in het paars.

Ik zag ook veel mooie mensen, jonge en oude, bescheiden gekleed of juist uitbundig. Ik zag wel drie klassen kinderen aan het tekenen, onder leiding van hun juf. Ik stond een tijdje te kijken en te luisteren. Misschien leer ik er nog wat van, nietwaar? Ik zal er wat foto’s van plaatsen, dan weet u waar ik het over heb. Ik voelde mijn voeten wel, hoor. Dat zal door het warme weer zijn gekomen. In de trein was het ook behoorlijk heet, maargoed, ik ben weer veilig thuisgekomen na een heerlijke dag.

 

De kippetjes van Kees

blog 003Kees is de buurman aan de overkant. Hij heeft zijn kippen in een hok met een ren, maar geregeld mogen zij wat los scharrelen. Er is ook een prachtige haan bij. Ik weet wel zeker dat zij het goed hebben daar, want Kees heeft een flinke lap grond, zeker in kippenmaatstaven gemeten. Ik heb een tekeningetje van ze gemaakt. Met deze is hij begonnen Inmiddels heeft hij er nog 2 gewone witte bij, één zwarte en één wit zijdekipje met een pluimpje op de kop. Die laatste is nog wat schichtig maar over een tijdje kan ik die ook nog wel een tekenen.

Geef mij maar…

blog 003…  Amsterdam. Toen ik afgelopen woensdag op mijn vriendin stond te wachten, heb ik die tijd mooi benut om wat zwoegende en puffende toeristen te fotograferen. Dat gebruik ik dan later bij mijn tekeningen. U denkt toch niet dat ik dat allemaal uit mijn hoofd doe? Of dat mensen ruim een kwartier voor mij gaan stilstaan? Of dat zo’n echtpaar bijvoorbeeld wel een uur op zo’n kaart blijft turen? Nee hoor, niks daarvan, ik maak vaak gebruik van foto’s. Op de academie vroeger was dat uit den boze, maar ‘das war einmal’. Ik denk trouwens dat veel kunstenaars dat soms doen, maar vaak ontkennen zij dat. Schaamte misschien? Nou ja, moeten zij weten. Ik kom er rond voor uit. Als Boeli slaapt, doe ik het wel eens ‘naar het leven’ of buiten, want dat verandert ook niet zo snel. Maar genoeg uitgelegd, hier zijn de tekeningen van vóór het Centraal.

blog 001 blog 002

 

 

 

 

Nog even dit…

blog 014Nog even wat aanvullende tekeningen bij de tentoonstelling in de Fundatie. In musea in het algemeen heerst altijd zo’n rustige beschaafde sfeer, vind ik. Iedereen passeert elkaar keurig, er wordt niet gebotst. Zo men al met elkaar praat, doet men dat zachtjes. Staat een persoon aandachtig een schilderij te bekijken, loopt een ander daar altijd ACHTER langs. Als je niet beter wist, zou je haast gaan denken dat het in onze volksaard zit. Maar nee, ga maar eens op een camping staan. Wie maakt daar de meeste herrie? Ja hoor, WIJ. Het is zo.

blog 016blog 015

Medisch bulletin…

blog 021…aangaande de  ‘fractuur’’.  Vanochtend ging ik met Kwaster weer naar dokter de Haan, de chirurg die mij NIET opereerde, weet u nog wel?  Hij was heel vriendelijk en dat vind ik toch wel  fijn.

Hij informeerde hoe ik mij voelde, wij bekeken de nieuwgemaakte foto en hij legde uit dat je na een ‘fractuur’ van 3 weken geleden nog niet veel te zien is van nieuw weefsel, dat zo’n foto voor alle zekerheid gemaakt wordt en hij legde uitvoerig uit wat we nu zouden gaan doen. Allereerst ging de sling onverbiddellijk de prullenmand in, dat was beter om stijfheid in de toekomst te voorkomen. Tevens zou hij een brief uitschrijven voor fysiotherapie en hij legde daar ook veel bij uit. Ik zal dat niet allemaal gaan herhalen, tenslotte heeft u daar niks aan en ik zou maar pijn in de vingers krijgen van al dat getyp, nietwaar?

Ieder stapje voorwaarts is er toch één en het staat op de foto. Ziezo!

Alweer…

…alweer niet aan bloggen toegekomen. Nou ja, het is geen halszaak, vind ik, dat bloggen.  Ik heb wel getekend en dan kan ik u laten zien dat er ook mooie dingen op de wereld zijn, als je er maar op let. Ik was thuis, ik was in Hoorn én ik was in Groningen om aldaar mijn lieve tweeling-nicht en haar man te bezoeken. Het was een heerlijke dag. We werden getrakteerd op lekkere dingen en we wandelden in de vrije natuur omdat zij aan de rand van de stad wonen. Helaas was ik mijn camera vergeten.

blog 001blog 002blog 003blog 004blog 005blog 006blog 007blog 008blog 009blog 010Maar goed. Waar gaan mijn tekeningen over? Ik zal het  een beetje opsommen in volgorde. Eendjes, een rondje zwemmend. Een zomaar poes tussen de sneeuwklokjes. Nogmaals een troepje grazende meerkoetjes. Een zomaar hond. Een relaxte Boeli, helemaal plat. Een andere zomaar kat. In Hoorn een boxer aan boord. Een ouwe teddybeer in het museum. Mijn nicht Pieternel. Vogelliefde (1).

blog 011blog 012blog 013En op wat groter formaat papier: gesprekken, eenden in de storm (ziet u de wapperende veren?) en anemoontjes. Het lijkt wel een tekenmarathon, vindt u niet? Haha, ben ik toch sportiever dan ik dacht.

Klik op foto’s

Erg verdrietig

weblog 031Afgelopen woensdag kreeg ik het droevig bericht dat mijn jongste broer Jac in zijn slaap is overleden. Volkomen onverwacht.

Voor zover iedereen wist, verkeerde hij in blakende gezondheid. Op 13 juni zagen wij hem op de familiedag, op en top genietend van de gezamenlijke fietstocht . Hij en ik hebben nog uitvoerig samen gepraat over van alles en hij maakte een gezonde en gelukkige indruk. En dat vonden de anderen ook. Hij zag er zó goed uit, vond men. Ook hebben wij op die dag nog samen gekookt, met veel plezier. Dat alles maakte dat wij dit nooit verwacht hadden en dat het als een verschrikkelijk klap aankwam. Wij kunnen het eigenlijk nóg niet geloven. Arme lieve Jac.