And now …

…     something completely different.  Wel maak ik nog geregeld wat etsen (maar niet meer boven de honderd in één jaar) en wat tekeningetjes voor ‘10 minuten schetsen’, maar niet zo héél erg veel . Ik had al lang druk aan het schilderen moeten zijn, maar het houdt niet over, beste lezers. Wat doe ik de laatste tijd dan wel? LEZEN, ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds en soms ook nog ’s nachts. Het ene boek na het andere.

Ik begon met het allerlaatste boek van de onlangs overleden Renate Dorrestein, getiteld: Dagelijks werk. Een schrijversleven. Een prachtig boek en zo dapper dat zij dit geschreven heeft in de wetenschap dat zij niet lang meer te leven had. Toch is het helemaal geen droevig boek en de dood komt nauwelijks ter sprake. Zorgvuldig heeft zij columns uitgezocht, toespraken die zij hield bij het een of ander,colleges die zij gaf aan verre universiteiten en gedachten en herinneringen uit haar dagelijks leven. Zij vertelt hoe zij tot een verhaal of roman komt en dat alles is heel boeiend, vooral als je zoals ik toch al van haar boeken houd. Ik ben heel blij dat ik dit boek niet gemist heb, zeg maar. En door dit lezen vervlogen vervolgens alle strakke voornemens om nu snel een aantal schilderijen te maken, die samen met de etsen en tekeningen een impressie van Artis zouden vormen. Artis Natura Magistra, waar ik nu al ongeveer drie of vier jaar regelmatig helemaal gelukkig rond loop te keutelen.

Goed, dat boek was uit en ik had het nu met lezen veel rustiger aan kunnen doen, ware het niet dat ik in een Kringloopwinkel een flink voorraadje boeken voor 0.50 cent per stuk had ingeslagen. Voornamelijk luchtige en leuke lectuur. Ha, ik gunde mij nog wat tijd en zocht het volgende boek uit. Van een Deense schrijver, ‘De kunst om in koor te huilen’ een droevig maar tevens zeer geestig boek. Daar zijn die Scandinaviërs ontstellend goed in, ook in dergelijke films. Ach, lees lees lees – uit en toen las ik ‘Krijg nou tieten’  van Claudia de Breij. Lees lees lees –uit en het was leuker dan ik gedacht had. Steeds had ik die boeken in minder dan twee dagen uit. Het leek wel een leesmarathon, vrienden. En nog was ik niet uitgelezen. Ik pakte van Aaf Brandt Corstius: ‘Het jaar dat ik 30 werd’. Een groot succes was dat. Schaterend zat ik op de bank. Ik werd weer vrolijk en blij en dacht het dus maar even aan jullie te vertellen. En… ik heb nog een stapeltje liggen, hoor. Of zal ik … nou we zullen wel zien.

Advertenties

Een pracht van een hond (Leuven 2)

Het wonderlijkste wat ik in Leuven heb meegemaakt is dat ik B IJ N A de trotse beztster van een fraaie hond was geworden. Bijna dus hè? Als ik niet zo sterk van karakter was geweest, dan was ik zeker  teruggekomen met een zeer fraai exemplaar, nog tamelijk groot ook. Ik zal het u uitleggen. Ik heb namelijk de merkwaardige hobby om in ons dorp de honden die ik op mijn wandeling tegenkom te fotograferen. Vervolgens ga ik thuis wat tekeningen van ze maken. Het plan is om in de toekomst een expo te maken met als titel: ‘De honden van Bovenkarspel’. Ik vertelde dat aan mijn (reis)vriendin Martine en zij lette mee op en wees mij enthousiast op diverse honden.  Zo had ik al een aardige verzameling op mijn camera staan, toen wij op de Oude Markt kwamen en daar een prachtige hond zagen liggen. Met toestemming van baas en hond maakte ik een mooie foto en daar het een vriendelijk beest was, kwam hij blij kwispelend op mij af.

“Hij is mooi, hè?” zei zijn baas. “Och kijk, hij mag u graag. Wilt u er een van mij kopen?” Ik dacht dat hij een gezellig praatje wilde maken en zei: “Was dat maar waar…”  “Ik meen het” zei de man, “maar dan zijn zusje, ietsje kleiner maar zeker zo lief. Echt, daar zulde veel plezier van hebben…”  Ik lachte een beetje en zei: “Mijn man zal mij zien aankomen. O nee…” . “Uw man is toch zeker niet de baas, gij beslist, maar zijn zusje dan, hè? We kunnen een leuke prijs afspreken…”  Hij keek mij vragend aan. Hij meende het echt. Zouden ze dat in België echt doen, zo maar een hond verkopen? Of zag hij mijn verlangende blik? Mijn vriendin en ik hebben er in de auto nog lang over gepraat, hoe leuk het zou zijn geweest als je eens één keer iets onbezonnens deed, zomaar met een Leuvense   hond thuiskwam en hoe gezellig zijmet mij zou wandelen, hoe goed zij zou luisteren en in het algemeen hoe BRAAF zij zou zijn en dat echtgenoot zou zeggen hoe goed ik er wel niet aan gedaan had om die lieverd mee naar huis te nemenen zo was het eind goed, al goed. Maar nee, ik moest zo nodig weer gehoorzaam en verstandig zijn.

Avonturen in Leuven e.o.

Nu was het zo, dat ik niet alleen gordelroos had maar ook een afspraak met vriendin Martine –al lang geleden vastgelegd- om samen een paar dagen naar Leuven te gaan. Wij hadden er ons beiden ontzettend op verheugd en zou het nu wel of niet door kunnen gaan?? Ik voelde mij na een tijdje veel beter dan eerst; weliswaar nog niet helemaal je dat, maar goed genoeg om het er maar op te wagen, besliste ik. En zo deden wij.  En wat hebben we genoten. En veel moois gezien. En veel gelachen en lief en leed gedeeld. Dat alles heeft ons goed gedaan, dat denk ik zeker te weten. Ik ga nu niet alles in volgorde beschrijven maar gewoon allerlei door elkaar. Vinden jullie vast niet erg. Eerst dan maar over een pracht van een tentoonstelling in het Leuvens Museum over ene Gerhard Tytgat, een Brusselse schilder.*

Edgard Tytgat – Museum Leuven – Prezly

https://mleuven.prezly.com/edgard-tytgat

 De Brusselse kunstenaar Edgard Tytgat (1879-1957) schilderde bijna vijfhonderd doeken en maakte honderden aquarellen, houtsneden, etsen en tekeningen. Daarin trekt hij alle visuele registers open om een bitterzoete wereld neer te zetten. Typisch voor die Tytgatiaanse wereld zijn de onhandige …

Het is een heel bijzondere schilder, moet ik zeggen. Je kunt hem met niemand vergelijken. Aangezien wij beiden, Martine en ik, hevig in schilderkunst geïnteresseerd zijn, is het extra boeiend samen alles te bekijken, af en toe eens op een bankje te gaan zitten en alles op je te laten inwerken.

Later zijn wij nog naar het dakterras geklommen, om een mooi overzicht over de stad te krijgen. Een biertje konden wij daar nog niet nemen omdat het daarvoor nog te vroeg in het seizoen was.   Het was ook onverwacht zo prachtig weer; het leek al een beetje zomer zelfs. Daarom gebruikten wij wat op een van de vele terrassen, want ja, een mens leeft niet bij kunst alleen, nietwaar?

Vrijdag jongstleden

Vrijdag j.l.     Afgelopen vijdag –weet u het nog? – was het prachtig weer. Zodoende besloot ik Hans (Kwaster) over te halen mee naar Artis te gaan. Wij hadden een heerlijke dag, de zon scheen op ons bolletje en bijna alle dieren lagen ook zichtbaar te genieten. Maar het meest benieuwd was ik dit keer naar de ‘verstoten’ babygorilla. Ik zal proberen dat in het kort te vertellen. In een dierentuin in Duitsland was een gorillaatje geboren, dat door de moeder verstoten werd. De dierentuinmensen gaven haar toen flessenvoeding en namen contact op met andere dierentuinen, waaronder Artis. Omdat onze tuin een hechte rustige groep gorilla’s heeft, is na uitvoerig beraad de keus inderdaad op Artis gevallen. Ik laat u hier de laatste nieuwsbrief lezen.

1 februari 2018  Er is een volgende stap genomen bij de introductie van de babygorilla in de gorillagroep. In de afgelopen periode is ze in kleine stappen gewend aan bijna alle groepsleden, en zij aan haar. De volgende stap is de introductie met de zilverrug. In de aankomende tijd zal er dagelijks een paar uur worden geoefend. De babygorilla zit dan in een afgescheiden deel in het binnenverblijf, zodat ze zelf toenadering kan zoeken en afstand kan nemen. Dat doet ze voorzichtig door af en toe haar hoofd naar buiten te steken.

 Daarna hoorde ik almaar niets en ik was te verkouden om er heen te gaan. Maar nu weet ik eigenlijk nog niks. Wij zagen het kleintje vrolijk heen en weer lopen en op een plank wat hoger zaten een moeder en haar mannelijk gorillajong, met wie zij (Yanga) al vaak gespeeld had. Alle andere apen waren in geen velden of wegen te zien. Waarschijnlijk buiten dan. Maar nee, helemaal niemand. Misschien dan in hun slaapgedeelte…ik weet het niet. Yanga bleef het publiek vermaken, klopte tegen het raam, klapte in haar handjes, rolde kopje, kortom het zag er vrolijk uit. Maar ik begon mij ongerust te maken. Het huilen stond mij eigenlijk nader dan het lachen. Haar speelmakker bleef sloom boven bij zijn moeder zitten, die er ook al onverschillig bij lag. Ze hopen namelijk dat een apenmoeder een beetje de bescherming op het moederloze beestje op zich zal nemen, maar als ik die dame zo zag liggen, potverdorie ik word er nu nijdig van. “Het zal vast meer tijd nodig hebben” troostte Kwaster mij.

Tja, verder hadden wij het leuk. Het wordt al een beetje voorjaar daar, de rode Vari’s koesterden zich in het zonnetje, de papegaaien zaten luid te schreeuwen, de reigers waren wat met hun nesten bezig –grote schoonmaak misschien en reparaties?-  en verder zag alles en iedereen er tevreden uit. Ik kijk alleen nu wel drie keer per dag of er nog geen nieuws is van het verstoten gorillameiske. Gorilla’s horen namelijk in een groep te leven, begrijpt u wel?

 

 

  

 

 

Foto’s in de herfst

Dit wordt een logje met weinig tekst, maar een keertje met veel foto’s. Het is nog mooi en daar moeten we nog even van profiteren. Begin van een wandeling: bruggetje over, bijenkorven.
 
Oud schuurtje…

Nog meer staat nog te bloeien en te nazomeren.
En dan nog wat anderszins mooi of leuk. Met mij gaat het goed; ik heb het alleen druk en zodoende kom ik niet veel tot schrijven. Maar ja, een mens kan niet alles tegelijk en een dag is zo voorbij.
een herfstig versierd paaltje bij wijze van uitroepteken.

 

 

Een logeerpartij

Dit keer kwamen onze kleinkinderen wat langer logeren. Zij hadden zelf al vakantie maar hun ouders nog niet.

We boften met het weer, dus we gingen allereerst naar Artis. Ze kenden daar al zo’n beetje de weg, tenminste dat dachten zij zelf. Enfin, we zijn Rein maar één keer kwijt geweest én hij ons. Ze hebben weer genoten, het nieuwe verblijf van de olifanten gezien, door de tuin gehold, hier gekeken daar gekeken, gekleurde veertjes uit hokken gepeuterd, limonade gedronken, wat lekkers gegeten. Kortom het was een enerverende maar prachtige dag.

Verder hebben ze een ets leren maken, Mare heeft 2 bloemen ‘gevilt’, we zijn naar de kinderboerderij geweest, waar ook een groot speelveld is, waar Rein kan voetballen. Mare heeft één keer fluit geoefend, want binnenkort had zij met haar orkest een uitvoering. O ja, we hebben kwartet gespeeld en ’s avonds probeerden wij –afgepeigerde grootouders – de kinderen op hun tijd naar bed te krijgen, wat ons niet zo best lukte. Nou ja, er was wel meer wat wij niet voor elkaar kregen, maar goed, wij deden ons best, meer kan je niet doen, toch? Wij zijn nu een beetje  bijgekomen; vandaar dit late logje.

Apies kijken

Afgelopen woensdag was het prachtig weer, dus leek het mij het beste om naar Artis te gaan. U zult misschien wel eens denken: “Wordt zij dat nu niet beu?”  Nee, beste mensen, want elk bezoek is anders, echt waar. Dit keer zag ik hoe de Nijlgans-pulletjes flink gegroeid waren.

Ik zag dat de olifanten een bad kregen en tegelijk met een tuinslang bespoten werden, misschien vanwege het warme weer. Zij genoten, dat begrijpt u. Ma olifant leunde daarna verzaligd tegen een houten wand, zoals een kat een kopje geeft en viel van genoegen bijna om. Ik schrok er van, maar het ging goed. Ik zag nog veel mooie tulpen, maar vergeleken met vorige keer liep het terug. De rododendrons daarentegen stonden nu  uitbundig  in bloei, hele grote struiken, allemaal in het paars.

Ik zag ook veel mooie mensen, jonge en oude, bescheiden gekleed of juist uitbundig. Ik zag wel drie klassen kinderen aan het tekenen, onder leiding van hun juf. Ik stond een tijdje te kijken en te luisteren. Misschien leer ik er nog wat van, nietwaar? Ik zal er wat foto’s van plaatsen, dan weet u waar ik het over heb. Ik voelde mijn voeten wel, hoor. Dat zal door het warme weer zijn gekomen. In de trein was het ook behoorlijk heet, maargoed, ik ben weer veilig thuisgekomen na een heerlijke dag.