verzoek

003a

Hoewel Thérèse mij daar meermaals om gevraagd heeft, kon ik, wankelend tussen hoop en vrees, niet eerder woorden vinden om aan haar verzoek tegemoet te komen. Zoals zij eerder daarover zelf schreef lag het hier al langer stil.
Vorige week vrijdag bemerkte ik tot mijn schrik dat ze problemen kreeg met spreken. Ik nam haar mee naar de huisarts, die haar naar de eerstehulppost liet brengen. Daar werden snel foto’s gemaakt. Er bleek geen sprake te zijn van een hersenbloeding, maar er waren wel diverse verontrustende afwijkingen te zien. Daarom werd zij opgenomen voor nader onderzoek. Omdat het Pinksteren was werd dat wat uitgesteld en gisteren was de MRI-scan, waarvan we nog geen uitslag hebben. Wel gaf een van de artsen te kennen dat de situatie meer dat zorgelijk is. Vanmiddag is er nog een “punctie”?? en zullen we meer weten over de aard van de aandoeningen.
Thérèse laat u allen hartelijk groeten en hoopt snel weer online te zijn.
Hans

Advertenties

Prachtig einde boekenweek    

 

Na lang denken waar wij met de trein allemaal heen konden én wat wij alle drie leuk vonden –pa, ma en zoon Martijn- gingen wij gewoon naar Artis. Het zou heel mooi weer worden en dát gaf de doorslag. Ik gooide thuis nog mijn vest uit en deed mijn zomerjack aan, veel te optimistisch natuurlijk weer. We waren heel vroeg weggegaan en heel de ochtend was het nogal fris en stond er een koud windje. Pas ’s middags werd het wat warmer en zonniger. Maar toen werden wij al een beetje moe. Ja, wie gaat er ook zo vroeg op pad? Het was niet mijn idee, dat snapt u wel.

Maar goed, er zijn verblijven daar waar het lekker warm is, het reptielenhuis en de vlindertuin bijvoorbeeld. Het was voor het eerst dat ik die warmte echt waardeerde.

We bekeken veel dingen waar ik normaal niet zo vaak kom, maar die zoon M. waardeert, het Insectuarium en het Aquarium. Zo was het een mooi maar ander bezoek dan ik gewend ben en dat is natuurlijk ook wel eens goed. Die beesten zitten er per slot ook niet voor Jan Joker. En als je die verhalen bij de insecten gaat lezen, is dat een vreselijk gevaarlijke wereld. Men vecht en knokt, men spuugt gif naar elkaar, maden vreten een ander dier van binnen leeg om zelf groot te worden en dat doen ze zo slim dat ze de belangrijkste organen zo lang mogelijk in tact laten…akelig hè? Ik ben helemaal verbaasd dat er nog insecten over zijn gebleven. Enfin, het was een mooie dag, leerzaam ook en het is gezellig zo met z’n drieën op stap te zijn.

 

Een heel dikke boom

Dit is ‘m geworden, de héél dikke boom in Artis. Met die kinderen erin kan je zien hoe dik hij wel niet is is, dacht ik, maar toen ik een maal bezig was, kon je de kinderen wel goed zien maar bijna niet dat het een boom is. En dan is het ook nog vreselijk moeilijk een plataan te tekenen. Met allemaal dikke bobbels, van ouderdom, denk ik. Ik heb mijzelf dus nogal overschat, maar met mijn uitleg erbij zien jullie vast wel wat het moet voorstellen. En dit is nog lang niet de oudste boom van Artis maar dik is hij wel, vinden jullie ook niet?

Nog wat kunstkatten

Nog even wat aanvulling op de overige katten bij 10 minuten Schetsen. Ik vermoed zo dat dit de laatste zijn.

en…

Achtereenvolgens Heijboer (in zijn late jaren), Paul Cézanne, Georg Baselitz en… Michelangelo.

En eventueel één van mijn eigen Boeli’s.

Wat zei het weerbericht?

Afgelopen maandag hoorde ik de weervrouw, die ons vertelde, dat dinsdag de laatste dag deze week zou zijn zonder regen, ook zonder zon weliswaar, maar voor de winter een mooie dag. Zo iets concludeerde ik uit haar voorspelling . Ik nam het kloeke besluit om dan ook naar Artis te gaan. Ik had voordat ik naar bed ging mijn camera opgeladen en zo kon ik rustig gaan slapen. De volgende dag zat ik inderdaad –slechts een tikkeltje te laat- in de trein. En mensen, wat was dat een heerlijke dag. Het was er, voor Artis dan,  lekker rustig en een zalig temperatuurtje. Ik sprak een paar mensen zomaar, dat gebeurt daar, en zij zeiden letterlijk wat ik alleen maar dacht: wat een heerlijke dag, hè? Ik beaamde dat volmondig. En zo ontmoette ik menig gelukkig menspersoon…

Enfin, ik zag de ezels een wandelingetje maken met hun verzorgers –leuk hè?-  ik stond bij de Japanse makaken op de apenrots, die druk met hun kerstboom bezig waren, ik keek lang bij de olifanten, die zo verliefd zijn, ook heb ik moeder gorilla met haar jonkie gezien –zo schattig- ik zag nog veel in bloei staan en ik zag veel groeien in de eetbare tuinen.

Ik maakte wat foto’s, niet veel, dacht ik, maar het waren er toch weer boven de 200 stuks. Ik moet dit in de winter gewoon vaker doen. Ik kwam helemaal voldaan met een frisse neus thuis én een zeer opgeruimd humeur. Eén dag in mijn dierentuin en ik kan weer overal tegen. Mooi hè?

Via de laatste foto wens ik al mijn Weblog- en Face Bookvrienden fijne feestdagen en vooral een goed 2019.

Een vondst

Ik was weer eens boekenkasten aan het opruimen, want alles past er niet meer in. Her en der staan ze al dubbel en dat is natuurlijk helemáál niks. Kan je ze net zo goed wegdoen, vindt echtgenoot H. en ja, hij heeft wel een beetje gelijk. Het is een rotwerk, maar zo af en toe vind je wel weer eens zoekgeraakte dingen terug. Maar wat ik daarnet vond, u raadt het nooit. Ik zal het u maar meteen vertellen. Ik vond in een boekenkast tussen heel veel andere boeken: … DE RECHTEN VAN DE MENS. De universele verklaring ervan dan, hè?  Nou, nou, heeft ú dat in uw boekenkast liggen? Ik wel; ik wist het niet meer, maar ze lagen er wel, de Rechten. Ik heb ze natuurlijk goed afgestoft en ze eerbiedig een echt eigen plaatsje gegeven.  Ze zijn een beetje verfomfaaid, maar nog heel duidelijk leesbaar. Ze zullen nog jaren meegaan en wie weet hoe ze van pas komen. Wat een vondst!

klikklik

Het zuiden roept… 1.

Aangezien  het afgelopen donderdag onze trouwdag was, de bruid (ik dus) volop zin had om dat te vieren maar…  de bruidegom niet los te wrikken is  van zijn computer en het schrijven daarop van een boek en derhalve nergens anders aan denkt, zeker niet aan een trouwdag, nam ik het heft zelf maar in handen. Ik zocht en vond. Het zuiden, vlakbij een stad i.v.m. musea en dergelijke en bossen en alles wat daar bij hoort, zandverstuivingen, heidevelden, naaldbomen en ook bladerbomen, tekenen van de naderende herfst zoals daar zijn eikels, dennenappels, paddenstoelen, hazel- en beukennoten, bruine, gele en rode bladeren, kastanjes… Ziet u het voor u? Dat soort bossen.

IMG_9637  IMG_9640

Ik legde dat alles vast met een hotel en toen dat eenmaal gebeurd was, nodigde ik mijn wederhelft uit om mee naar het zuiden af te reizen. En hij ging waarachtig mee, ja hij moest wel eigenlijk. Het was een heel eind rijden donderdag, onze broodjes waren al op en we kregen zin in koffie. “Zou je het leuk vinden om eens in Zaltbommel te gaan kijken?” hoorde ik tot mijn stomme verbazing de chauffeur zeggen. “Ja, zeker wel”, zei ik meteen. “Ik wil nu eindelijk die toren wel eens van dichtbij zien” legde mijn echtgenoot Hans uit, “maar ja ja eerst koffie natuurlijk” zei hij gauw. Enfin, wij liepen door het stadje –een mooi stadje overigens- maar nergens iets wat op een kopje koffie wees. Ten einde raad vroegen wij het maar aan een mevrouw en ja hoor, die wist van wanten. Daar om de hoek, wees zij, en aan de andere kant  is ook een ijssalon, die ook koffie schenkt, dacht zij. En jawel hoor, wij kregen een heerlijk kopje koffie mét een ijsje erbij. O, wat smaakte dat heerlijk, na dat lange zoeken. Intussen vertelde de ijsmeneer wat er allemaal te zien was in Zaltbommel, een stadskasteel, ingericht als een museum met o.a. een tentoonstelling van Fiep Westendorp (die in dit stadje geboren is), een waterpoort, dé kerk met de beroemde toren (…en temidden van die rommel, rommel, ligt de toren van Zaltbommel,,,u kentdat wel, hè?)

Nou, ik ga straks weer verder… geduld dus.